ZAKI
"Gusto ko lang sana itanong kung... "
putol na sabi ni Alondra. We're sitting here inside the coffee shop while talking about business that turned into friendly talk.
"Kung?"
"Single 'yung kaibigan mo, si Jace ba 'yon? He always text me and I can't reply, baka kasi may girlfriend siya," malumanay n'yang kwento.
Lihim akong napangisi sa sinabi ni Alondra. So, that shit is making a move? Sa wakas naman at mukhang magkaka-girlfriend na siya.
"Nothing, he's single and ready to mingle. I can say that you can trust him but ready your patience because he is childish."
Napatawa nang mahina si Alondra at hinawi ang kanyang buhok. We talk more after a minute and bid our goodbyes.
I got my key to my pocket and played it to my fingers. While walking to my car, I felt something in my chest.
Bakit ako kinakabahan? I shook my head and erase my thoughts. Pumasok sa isip ko si Sandra, I left her in my unit. I should check her.
Kinuha ko ang cellphone ko para tawagan si Sandra. After a minute, she's not answering my call. Agad akong nakaramdam ng kaba na hindi ko maipaliwanag.
I got inside my car as fast as I can and drove it to the condo. I hope she's safe, because last time I felt this feelings Sandra was on the hospital.
Nang makarating ako ay mabilis akong pumasok ng elevator at rinig na rinig ko ang kabog ng aking puso. The hell, what's happening?
I immediately went to my unit and silence welcomed me. Nasa kabila na kaya si Sandra? I checked my room and my mind went crazy. Wala siya rito, nasa kabila nga.
Patakbo akong nag-doorbell but no one answered me. I opened the door and thank God it's open. I checked the surrounding but no one's here. I went straight to Sandra's room here and my heart sank at the scene I saw.
Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan habang nakatingin kay Sandra na nakahiga sa lapag. I slowly walking to her and touched her hand.
Nanginginig ang kamay ko habang tinatapik ang kanyang pisngi. Unti-unti akong binalot ng takot at kaba. I don't know what to do. Napahilamos ako sa aking mukha at tinapik si Sandra. This is just a joke.
"B-Baby? Sandra, come o-on, w-wake up!" nanginginig na sabi ko. Ilang segundo ang lumipas pero miski paggalaw ng kamay ay hindi ko. maramdaman. Mabilis ko siyang binuhat kahit nanghihina ang mga tuhod ko.
"Sandra! B-baby!"
Para akong nanlalambot habang nakikita ko ang maputlang mukha ni Sandra. Is it because of asthma?
Nabibingi ako sa sariling tibok ng pusp at ang alam ko na lang ay sumisigaw na ako ng tulong.
"Sir, calm down. The ambu—"
"How can I calm down?! Look at my baby! Fucking open the door for me!" galit kong sigaw at isinakay si Sandra sa kotse ko. Hindi ko mahihintay ang ambulansya. Inilabas ko ang susi at nahirapan akong ilagay ito sa susian dahil sa panginginig ng kamay ko.
Pabalik-balik ang tingin ko kay Sandra na nasa backseat at sa daan.
"Damn the traffic!" Paulit-ulit akong bumusina at sumigaw sa bintana na may emergency.
"Emergency! Emergency!" sigaw ko at naramdaman kong basa na ang aking pisngi. Pinahid ko agad ang aking luha at nagpokus sa pagpapatakbo ng sasakyan.
Napabuga ako sa hangin nang magbigay daan sa akin ang mga sasakyan. Pinaharurot ko ang sasakyan patungo sa malapit na hospital, the V Hospital.
