PİCASSO 🍁/TEXTİNG

4.6

Merhaba ballı çöreklerim nasılsınız iyisinizdir umarım. Hep iyi olun dikkat edin kendinize.Ben geldim hemide yeni bölümle şimdi sizin ilk burayı okumanız gerekiyor çünküüü içiniz rahatlasın diye burayı yazıyorum. Neden mi ? Bölümü okuyunca anlarsınız.

Şimdi biliyorsunuz ki yan karakterler genellikle derin anlatılamıyor mecbur ana karaktere göre evriliyor ama ben sık sık onların da mükemmel olduğunu göstermeyi seviyorum. Bu bölümde emrenin büyüsüne kapılıcaz o güzel kalbinden öpücez.Emre ve çağlar çocukluk arkadaşı erdem ve atlas gibi yani biliyorsunuz erdem atlasın her bokunu biliyor. Yani konuşulmasa da emre de çağları kendinden çok tanıyor yeri geldiğinde tek kelime etmeden onu kendi kendine bırakması sorular sorması hep bundan. Yani bölümü okuyunca korkmayın sadece o mükemmel bir insan ve arkadaşına fazlasıyla değer veren biri o kadar.

Ben kaçtım canlarım bilgilendirme bu kadardı size iyi okumalar yeni bölümde görüşmek üzereee.

~~~~~
" Sen küçükken de böyleydin.Hatırlıyor musun?"

Çağların bukleli saçlarının arkasına gizlediği bakışları bana döndüğünde yine o küçük çocuğu görüyordum. Sanki yine 5 yaşımıza dönmüştük ve ben yine ona yaşımdan büyük konuşup onu bezdiren sıkıcı arkadaşı olacaktım.

Çağların beni küçükken sevmediğini biliyordum. Annemler her buluştuğunda odasına saklanır uyuma numarası yapmasından bu sonucu çıkarmıştım ve diğer yaptıkları da bunu anlamama yardımcı olmuş olabilir. Çağlar, biz odasına gelesiye kadar oyuncaklarıyla oynar sesimizi duyunca da koşa koşa yatağına gider uyuma numarası yapardı. Nefes nefese sesli gürültüsünü duysak da sanki hiç duymamışız gibi biraz beklerdik. Sonra Neriman teyze seslice " Aa ne ara uyudu bu çocuk yoruldu herhalde" diye konuşur sonra da bana mahçupca gülümseyerek odadan çıkarırdı beni. Çağlar çocukluğundan beri zordu. Onu anlamak onun yanında durmak ona kırılmamak onun düşündüğü gibi düşünmek çok zordu. Ama garip bir şekilde hep seviyordum onu. Kafasını kaplayan o bukleli saçlarına bayılıyordum. Ben gelince yalandan uyuması ben konuştukça sinirlenmesi benimle hiçbir eşyasını paylaşmaması bile çağları benden uzaklaştırmaya yetmiyordu. Ona bayılıyordum. Beni ittikçe onunla durmak istiyordum. Sürekli onlara gelmemizde benim anneme gidelim diye yalvarmalarım yüzünden oluyordu.

O yaşımda dahi çağların herşeyi olmak istiyordum. Hem abisi hem kardeşi hem arkadaşı. Annemden duymuştum sanırım çağların hiç kardeşi olmayacakmış. Bunu duyduğum andan beri istediğim yeğane şeydi çağların herşeyi olmak ve bunun için çılgınlar gibi uğraşıyordum. Eşyalarını kıskandığı zaman yanına oturur konuşmaya çalışırdım. Annemin söylediği yarım yamalak paylaşmayı anlatan hikayeleri ona anlatıp abisi olmaya çalışırdım. Bildiğim halde bana ögretmesine izin verdiğim şeyleri dinleyerek kardeşi olmaya çalışırdım. Onunla aynı kıyafeti giyer yanında gezer arkadaşı olmaya çalışırdım.

Dediğim gibi çağları anlamak çok zordu ama ona ait olmak sanırım beni bu dünyada mutlu eden en büyük şeylerden biriydi. Ve işte tam şu an yine çağların abisi olmam gerekiyordu. Bu sefer bunu nasıl yapacağımı bende bilmiyordum. Ama biraz daha olaya el atmazsam herşeyin boka saracağını da az çok fark etmiştim. Cihanın atlası götürmesinin üzerinden 1 haftadan fazla zaman geçmişti. Bu bir haftada cihan ve çağların konuştuğunu biliyordum. Onların konuşmasından sonra çağların aptala döndüğünü de biliyorum. Atlas gittiğinden beri onu izlediğini kıskandığını da biliyorum.
Sanırım bilmediğim tek şey bunların nasıl düzeleceğiydi.

Bu bir haftada en belli olan şey çağların atlası kıskandığıydı. Sanki atlas, çağların en sevdiği ve paylaşamadığı oyuncağıydı da biri onu ondan izinsiz almış ve çağlar da bir köşede durmuş onu izliyordu. Bunun ona hiç iyi gelmediğini hep birlikte fark ediyorduk. Çağların hiç paylaşımcı bir insan olmadığını biliyordum bu onun doğduğu andan beri kazandığı bir özellikti ama şu an olanlar bir arkadaşı paylaşamamak değildi sanırım. Olay daha derindi ve beni korkutuyordu.