PİCASSO 🍁/TEXTİNG

6.6

Bir bölüm yazmışım ufff yani.
AyeAkar827 canım taktım gözlüklerimi nasıl olmuş ? Umarım gözlüklü manzarayı herkes çok sever iyi okumalar kelebeklerim ❣️

Dipnot:izlerseniz tam bu sahne yani
https://pin.it/6MPf7oQ

~~~~~

Siktir

Siktir

Siktir

Siktir

Acıyor de.

Lütfen acıyor de.

Ona dokunmam için canının acıması gerekiyorsa acımasına bile razıydım şuan. Yeter ki ona biraz daha temas edeyim.Son günlerde bencillik sınırlarımı güncellesem de durdaramıyordum.

Aksine atlas sessizce bekledi.Birşey demedi. Konuşmadı bile . Öylece suratıma bakıp önüne döndü. Karşısında tekrar yerimi aldığımda tek tesellim yaladığım. Evet alenen saçma bir bahaneyle yaladığım dudaklarının kenarına bakıp içten içe sevinmekti. Tanrım hem o hem ben bu haldeyken ilk kez bu kadar yakınlaştık ve inanın bunun bu kadar ızdıraplı bir şey olacağını bilmiyordum. Hep farklı şekillerde bu duruma gelince insanın bir kaçacak yeri oluyordu ama şimdi kaçmak şöyle dursun insanın daha fazla diye yalvarası geliyordu.

Size durumu şu şekilde özetlememe izin verin benim şu kendinden geçmiş ve alenen belli uyarılmış bakışlarımı gören kim olursa olsun beni kesin bir yere çeker ve işi pişirirdik. Sanırım bu duruma cinsiyetimiz bile mani olamazdı. Ama sağolsun pek sevgili imanlı aslan parçam başını kaldırıp yüzüme dahi bakmıyordu. Bana olanları sormuyor açıklamamı istemiyordu. Neden demiyordu mesela ? Bir sorsa sonra her şey kapansa biz de bi yolumuza baksak fena olmaz mıydı ? Aksini düşünüyor olmalı ki (hep farklı düşünürüz birbirimizden )üzülelim. Yemeği güç bela yedikten sonra kaçar gibi gitti yanımdan.
Ben nerede yanına gelsem yer değiştiriyordu. Zaten ufacık yerdi ama ne hikmetse sürekli kaçacak bir delik buluyordu. Bir ara tuvalette kıstırmayı bile düşündüm. Ama yapmadım. Tamam içten içe bana baksın diyordum. Artık ona dokunabilirim diyordum içimden ama hep yarım kalıyordu. Bir türlü herşeyi siktir edip yanına sokulamıyordum. Yoksa hala korkuyor muydum ondan? Uzun zaman önce bu konuyu aştığımı düşünmüştüm tekrar mı yeşermeye başlıyordu korkularım.

Tanrım! Beni duyuyorsun kesinlikle.Yoksa cevabı bu kadar hızlı göndermenin başka açıklaması olamazdı. Evde uzun süre boş takıldıktan (benimle köşe kapmaca oynadı) sonra dışarı dolaşmaya gitmişti. Gönül rahatlığıyla dışarı çıkmasına göz yummuştum sonuçta burada birinin olma imkanı bulunmuyordu.Bir süre iyi veya kötü herkesten kaçmayı planlıyordum.Atlas uzun süre dışarıda kalınca endişelensemde sessizce gelmesini bekledim. O buraya dönerek bana dönmüş olacaktı. Yıkılmaz duvarında ufak bir çatlak oluşacaktı ama şimdi pasif bir direniş göstergesini sergilemesi gerekiyordu. Ve ben onun hep uslu bir çocuk olduğunu biliyordum. Bana geri gelecekti.

Geldi de.

Elinde tuttuğu yavru kuşla döndüğünde şaşırmadım. Birşeylere kol kanat germede ondan iyisi yoktu.

"Neyi var ?"

"Bilmiyorum sadece bitkin düşmüş sanırım ."

"Senin gibi desene ." Hiç takılmadı söylediklerime sanırım duymamazlıktan geliyordu.

"Biraz bakımla kendine gelicektir."
Söylediğine biraz sesli güldüm.

"Kim bakıcak peki ?"

"Ben."

"Ne zaman vakit bulmayı bekliyorsun peki bunu yapmak için." Tanrım onu görünce çenem açıldı sanırım. Yokluğunda korkuyla varlığında cesaret (cahil olanından ) dolduruyordu içimi. Birşeylerin artık daha rahat olduğunu hissetmek içimi rahatlattı. Ona karşı daha korkusuz yürüyordum.