PİCASSO 🍁/TEXTİNG

5.9

Son 1 bölüm. Ve sonrası kaos...

Güneşin doğabilmesi için gökyüzünün karanlığa bürünmesi gerekiyor.

####

Nefes seslerini dinlediğim her an nabzımın yavaş yavaş arttığını fark ediyordum. Tenime temas eden bu ten sanırım tüm dengemi altüst ediyordu. Çağlarla sırt sırta vermiş bu küçücük yatakta uyumaya çalışırken gayri ihtiyari tekrar aynı şeyi mırıldandım.

"İstersen aşağıda yatabilirim. Rahat edemedin. "

"Olmaz"

"Boş yere sıkışıyoruz çağlar bırak yatayım işte."

"Benden bir adım dahi uzaklaşamazsın. İyi olduğuna emin olmam gerekiyor."

"İyiyim ben çağlar."

"Sorsan annem de iyi. Ama iyi falan değil kendin görüyorsun."

"Annenin yanına git istersen destek olursun belki."

"Anneme ben değil babam lazım o da yanında zaten o halleder."

Çağlar sırtıma sırtına biraz daha yaslayıp derince bir soluk alıp konuştu.

"Sana da ben lazımım. O yüzden de ben yanındayım."

Ses vermedim ne diyebilirdim ki o kadar doğru konuşuyordu ki diyecek bir söz bulamadım. Bazen öyle bir konuşuyordu ki ,çağlar herşeyin farkında sadece bunu belli etmiyor diyordum.Bazen de öyle bir konuşuyordu ki iki cihan yan yana gelse biz olamayız diyordum.

Ben iç dünyamda cebelleşirken ne ara uykuya esir oldum bilmiyorum kavradığım her neyse sıkıca tutunup uyumaya devam ettiğimde hafif hafif bir acı hissetsem dahi gözümü açıp da bakmadım üzerimde yer eden o ağır miskinlik yüzünden sanırım gözümü açtığımda sabah olmuştu.

Tek sorun çağlarla artık sırt sırta değil iç içeydik. Kollarımın arasına sardığım bedeni gögsüme hapsetmiştim adeta. Nefes aldıkça soluğumun kesilmesine sebep olacak boynuna ilişmiş suratımla bir süre boş boş saçlarının izin verdiği kadarıyla boşluğa baktım. Nefeslerimin değiştiğinden olsa gerek çağlar da uyandığımı anlamıştı.

"Sonunda uyandın. Bizde seni bekliyorduk."

Hala uykum açılmadığından olsa gerek çağların beni kimle beklediğini anlamadım.

"Kim var ki burada ?"

Çağlar sanki uzun zamandır bunu bekliyormuşcasına bir anda alt gövdesini şeyime bastırdığında nasıl iki büklüm oldum bilmiyorum. Ne ara bu kadar uyarılmış halde bekliyordum. Yada bu halde ne yapmıştım bilmiyorum. Kollarımın esaretinden kurtulan çağlar yan dönüp suratıma bakıp konuşmaya başladı.

"Gördüklerin yüzünden endişelenme. Seninki etkiyse benimki de tepkiydi."

Etki kısmında şeyime bakıp tepkide kafasını kaldırmış suratıma bakıyordu. Yataktan kalktığında üzerini düzelttiğini görsem dahi olayı bir türlü anlamıyordum bana hiç dönmeden kapıya ulaştığında kapıda bekledi bir süre .Kapıya değen kafasının sesini duysamda kıpırdamadım. Nefes seslerini buradan dahi duyabiliyordum. Sonunda sadece kafasını çevirip konuşmaya başladı.

"Yardım ederdim ama işim var kendin sakinleşebilirsin diye düşünüyorum. Birşey lazım olursa hepsi çekmecede oradan alabilirsin."

Neye yardım edecekti Allah aşkına ? Neye yani. Bu bunu ima ettiği ikinci seferdi ve bir kez daha bunu söylerse yardım et beni bu hala sen getirdin sakinleştir diyecektim. Ne kadar mala bağlasam da çağlar gider gitmez ayağa kalktım.Tanrım bu kadar uyarılmış olmam imkansızdı değil mi ? Ne açıklama yapıcaktım çocuğa uyurken dahi kokunu alınca uyarıldım kusura bakma mı diyecektim. Hadi canım oradan. Çağlara bunu söylemektense kaçıp yok olmak daha mantıklı bir haraketmiş gibi geliyordu.