PİCASSO 🍁/TEXTİNG

2.5

Valla siz hangi kısmı beğenirsiniz bilmem ama ben "Düşmeden tutacağına emindim." Kısmına bittim.Birine hele ki hala yakın hissetmediğiniz birinin, size bu kadar güven vermesi şu hayatta bir kez olsun hissedemediğim ama hissetmek için çırpındığım bir duygu. Umarım yaşamak bana ve sizlere en kısa sürede nasip olur iyi okumalar 😄

~~~
Cuma 8:55

Çağlar: Nerdesin?

Atlas: Hazırlanıyorum.

Çağlar: Dersin yok muydu ?

Atlas: Vardı.

Çağlar: Neden girmedin.

Atlas: Ee işte seni hastaneye götüreceğim .

Çağlar: Lan derse girince beni götüremiyor musun ne alaka da dersini ektin.

Atlas: Götüremiyorum.

Çağlar: Lan gel dersine gir adamı delirtme yoksa basar giderim kendim.

Atlas: Çağlar.

Çağlar: Gel dedim atlas dersin bitsin gideriz çıkarmaya

Atlas: Son sözün yani ?

Çağlar: Evet.

Atlas: Tamam gidiyorum derse haber veririm.

Çağlar: Tamam.

~~~
Cuma 11:58

Atlas: Bitti.

Çağlar: Gel madem iniyorum bende.

Atlas: Tamam.

~~~
Çağlar

Merdivenlerden indiğimde derin bi soluk aldım.Arkadaş hiçbir şeyin kıymetini bilmiyormuşum.Hayatımda ilk kez ,bu kadar uzun süre bacağımı kullanamayınca aklıma ya hiç kullanamasaydım ne yapardım gibi bir düşünce geldi.Düşüncelerim o kadar çabuk konudan konudan atlıyordu ki yetişemiyordum.Bilmediğim tek şey eskisi kadar korkusuzca atladığım kavgalara artık yine öyle koşar mıydım bilmiyorum.İşte tam bu yüzden yaşadığım bu olay bana atlası hatırlatmaktan başka bir şey yapmıyordu.

Ya atlasta onun kadar acımasız olsaydı ? Ya bunca kavgada daha ciddi hasar bıraksaydı ? Ya bir daha hiç yürüyemeseydim, koşamasaydım, görüp duyamasaydım.O kadar çok kaybedecek şeyim vardı ki onun bunlara dokunmadan incitmesi hala akıl alır gibi değildi ve şükürler olsun atlas bunu aklına da aldırmış ve uygulamıştı.Tabiri caiz ise adama teşekkür edecek kıvama gelmiştim ne yalan söyleyeyim.

Binadan çıkınca gördüğüm ilk şey arabasına yaslanmış atlas ve sert bakışlarıydı.Emre sağımda durmuş destek olurken yanıma ne zaman geldiğini bilmediğim furkan konuşmaya başladı.

"Oğlum sen nasıl alıştın bilmiyorum ama ben daha alışamadım.Senin ağzını burnunu kırıp pestilini çıkaran çocuk şimdi binanın önüne kadar seni almaya geliyor.Bak birde seni görünce eşyalarını da alacak valla akıl alır şey değil ."

Furkanı izleyen bakışlarım dedikleriyle iyice çatılsada tekrar atlasa döndüğümde göz göze geldik. Hızla ayrıldığı arabadan bize doğru gelirken furkanın dediklerinin doğru olduğunu adım gibi biliyordum.Atlas yaklaştığında eşyalarıma uzanıp aldı.Kısa bir süre önce terslediğim için kolumu tutmaya yeltenmesede hazırda bekliyordu. Düşmeden tutacağına emindim.

"Gidelim"Dediğinde emre ve furkana selam verip arabaya ilerlemeye başladım.Aslında emreyle gitmek daha iyi olurdu ama işleri olduğu için bunu teklif dahi etmemiştim. Arabaya binip hastaneye giderken hiç konuşmadık. Mesajlaşırken bu kadar kendimi kasmadığımı biliyordum ama yanında hala gergin hissediyordum.Dediklerimi ikiletmemesi sözlerimi dinlemesi bunu değiştirmemişti.