PİCASSO 🍁/TEXTİNG

3.7

Bölümü atmayı unutmuşum. 14 şubatta atayım diye ponçik bir bölüm yazmak için oturduğumda farkına vardım. Harbi aklım bir karış havada şu ara çalıştığım iş yerimde sıkıntılar yaşıyorum ve acayip bunalmış haldeyim. Çok şeyi unutup birde üstüne aşırı derecede mutsuzluk çekiyorum. Kısa bir süreye kadar bunu halletmiş olmayı umuyorum ve inşallah başarabilirim. Neyse bunu geçersek bu bölümü okuyun da o ponçik bölüme sıra gelsin sizi seviyorum iyi okumalar.

Bir nefeslik can kalsaydı sana üflerdim canımdan.

~~~~~
Pazartesi (35,36,37 bölüm aynı gün)

Rengim neydi bilmiyorum.

Kırmızı ,yeşil,sarı belki de kahverengi.Yaprak gibiydim, savruluyordum. Hani şu kendine , onu bırakan dalına, öylece gitmesine susan gövdesine küsen yapraklar gibi benliğime küsmüştüm bende. Ben benden kaçıyordum. Ne kadar koşmam gerekiyordu kendimden kaçmam için. Peki ya kaçar kurtulursam unutur muydum tüm bu olanları. Ama nafileydi bu çabam adım kadar biliyordum gerçekleri .İnkar etmeyi bırakmıştım. Kendimden kaçsam bile kabullenemesem bile yine her yolum çağlara çıkıyordu. Kaç zamandır kaçıyordum ondan. Kaç yıldır. Kaç zamandır yakıyordum canını. Ona dokunmak için ona zarar verecek kadar aciz miydim ?

Durduramıyordum işte dakikalardır böyle çığ gibi dökülüyordu tüm bu düşünceler.Ben adımı sanımı tüm herşeyi unuturdum, her şeyden kaçabilirdim ama şu içeride oturan adamı unutamazdım ondan kaçamazdım lan. İçeride oturan adam tüm dünyamı yerinden oynatıyordu. Konuşmasına dahi gerek yoktu bunun için varlığı tüm dünyamı yerle bir ediyordu. Sadece bundan haberi yoktu. Ve asıl tehlikeli olan kısmı da bu değil miydi zaten ?

Aynaya doğru kaydı gözlerim. Tek tek renk karmaşasında dolaştılar usulca . Üzülür müydü beni böyle görünce ? Biraz olsun canı yanar mıydı ? Üzülürdü biliyorum benim için bile üzülürdü. Hatta dayanamaz yaşarırdı gözleri.İrdelerdi belki olanları. Zaten buraya gelmeyi de bu yüzden kabul etmemiş miydi.

Öğrenmek istiyordu ne olup bittiğini. Bir haftadır ne halt yediğimi bilmek, telefonlarına neden dönmediğimi. Attığı her resimle beni yeni bir kalp çarpıntısına sürüklediğini bilmeden gördün onca resim attım yazı yazdım neden cevap vermedin diye sormak istiyordu. Hazır değildim. Onun karşısında bu kadar acizken konuşmak için hazır değildim. Onu bu kadar özlemişken. Onsuzlukla bu kadar sarsılmış derecede canım yanıyorken bunları konuşmak istemiyorum. Sadece sarılmak istiyorum. Tanrı biliyor ya onu öpmek de istiyordum. En imkânsız rüyalarımda.

Üzerimde sadece kapri vardı. Üstüm çıplak bacaklarım boştaydı. Sabahtan beri kendimi zorladığım için sanırım her bir yanım feryat ediyordu. Odadan çıkmadan önce derin bir soluk alıp salona doğru ilerledim. Emre ve erdem üstün körü bir muhabbeti döndürürken kurban olduğum sesini kesmiş bir köşede oturmuş halının desenlerini izliyordu.

Çağların en sevdiğim bir özelliği de buydu. Onu üzen sinirlendiren acı veren konu fark etmeksizin sorun ne olursa olsun kısa bir an kendi içine çekilir öylece boynunu büker etrafı izlerdi. Sanki için için küçük bir çocuk gibi dudak bükerdi insanlara. Kırılırdı kendince nasıl ona bunu yaparlardı. Sanırım tam bu anlar düşündüğü şey tam olarak bunlar oluyordu. Pek çok kez onu böyle izlemiştim. Bazısında gülmüş bazısında bende onunla birlikte üzülmüştüm. Çağlar böyle biriydi işte öyle güzel üzülüyordu ki üzerinden bir hırka gibi söküp atmak istiyordunuz her şeyi .Bunu istemek için onu tanımanıza bile gerek yoktu. Çünkü o, onu tanımasanız bile yardım edeceğiniz biriydi.

"483 tane kare var.Sayıp da yorulma hiç."

Kafasını kaldırdığı gibi bana baktı, her bir yaramın üzerinde gezdi bakışları.Bende durdum. Beni o gözleriyle izlerken deli gibi atan kalbime inat kayıtsızca durdum. Ama kalbim benim gibi değildi. Korkuyordu bu bakışlardan. Büyüsüne kapılmaktan deli gibi korkuyordu.Bakma lan öyle diyordu. Kıyamıyormuş gibi. Canın acıyorsa sarayım merhem olayım der gibi bakma .Ya da söyle ben normal bakıyorum sen anlamak istemiyorsun de kendime geleyim. En azından gelmeye çalışayım.