PİCASSO 🍁/TEXTİNG

5.8

Finallerim varken bölüm attım,yeni işe girmişken bölüm attım ama bu oturmuş dönemde bölüm atamadım kendime şaşırıyorum tamam tıkandım. Tamam yazmak çok zordu onları bu kadar çıkmaza sokup yeter artık amma üzüldüler demek ayrı bir olaydı. Bir anda onları bu çukurdan çıkaramayacağımı bilmek çok zordu. Erdem ve emre çok zordu. Bu iki bambaşka karakteri konuşturup öylece bırakamayacağımı bilmek çok zordu. Çağların iç dünyasından atlası görmek çok zordu. Düşündüğü ve yönlendirdiği o hayatlarını bilip de şuan bu şekilde yazmak çok zordu. Kısaca boka battım debelendim arkadaşlar.

Geçiş bölümü yarın diğer bölüm de gelir bu hafta 3 4 bölüm arka arkaya patlatır içinize kıvılcımlar atarız toplarız ortalığı. Seviyorum sizi kelebeklerim 🦋

Not:Son kısım hangisinin arasında geçiyor söylemiyorum. Gerisi yeni bölümde 😅
#####
Sahipsiz.

Şuan tam olarak böyle hissediyorum. İçeriden gelen onca gürültü , bağırış, ağlama sesleri hepsi bir çığ olup üzerime yağmaya devam ediyordu.Sebep olduğum acının yükü omuzlarıma ağır geliyordu artık.
Çağların babası benimle erdemi merdivende bulduğunda ilk suratıma bakmıştı. Gözlerimdeki kızarıklık, titreyen ellerim , düşük omuzlarımla kötü gözüküyor olmalıydım.Mustafa amcayı sadece uzaktan görmüştüm bir iki sefer. Şu an karşımda görünce hızla toparlanmaya çalıştığımda omzumdan tutup durdurdu.

"Kalk oğlum, kalk içeri geçelim."

Başkası olsa niyetinden şüphe edilirdi değil mi. Ama o kadar merhametke bakıyordu ki aklıma, hiç bu ihtimal gelmedi bile.Aklımı sadece oğlum kelime dolduruyordu. Oğlum dedi ya orada nefesim kursağımda kaldı. Yukarıda annesizliğim aşağıda babasızlığım boynuma dolanıp nefesimi kesti. Dur dedim dur şimdi acısada susup cezanı çekeceksin diyordum kendime, yaşattığım her acının bir geri dönüşü olmalıydı değil mi.

Mustafa amca önde biz arkada eve girdiğimizde koltuklarda kendinden geçmiş oturan bedenler gördüm. Hepsi boş boş etrafı izliyordu.Bir saat öncesine kadar hepsi deli dana gibi etrafta koşarken şimdi bir yudum su içmeye halleri kalmamış gibi cansızlaşmışlardı.

Bizim girmemizle toparlandıklarında herkesin yüzünü bir korku almıştı. Emre'nin suratı ise korkuyu bırakıp acı çekiyor kısma gelmiş gibiydi. Benden çok erdeme takılan bakışlarına çok fazla odaklanamasam da aralarında bir şey olduğu bariz belliydi. Emre'nin gözlerinde çağları hapsetmek istediğim o korunaklı alanı oluşturma isteğini bariz bir şekilde görebildiğim için bir de buna yandı yüreğim. Abi daha kaç çephede ölmem gerekiyordu. Daha kaç parçaya ayrılmam gerekiyordu toparlanabilmem için.

Aslında tek bir şeye ihtiyacım vardı.

Beni herkese inat kucaklayan o kollarda olursam her yanım sönüp tek bir yaram dahi kalmayacağını adım kadar iyi biliyordum. Ama şimdi değil. Şimdi annesini kolları arasında tutması ve acılarını dindirmesi gerekiyordu. Biz içeri geçeli biraz olmuştu. Sesler hiç dinmedi. Bir süre sonra Mustafa amca içeriye çağlara seslendi.

" Çağlar gel buraya."

Babasının sesini duyunca biraz azalan sesler içeriye doğru yaklaşmaya başladı. Çağların beni görünce kesilen nefesini izledim. Babasına bir kez bile değmedi bakışları. Gözlerimin tam içine içine bakarken ağlamak istiyordum.Neriman teyze ise beni gördüğünde daha kötü oldu. Sadece Mustafa amca konuşunca biraz azaldı sesi.

"Neriman otur hadi."

Herkes pür dikkat Mustafa amcayı izlerken sonunda konuşmaya başladı.

"Bak bana Neriman. Evvela bu çocuk sadece senin değil. Sen annesiysen bende babasıyım. Canın yanıyor değil mi benim de yanıyor. O öfkeni bir dindir. Sen sanıyorsun ki bu çocuga kızınca herşey bitecek birdaha herşey yoluna giricek. Öyle olsa düzelmez miydi çok önceden."