PİCASSO 🍁/TEXTİNG

0.2

Pazartesi 15:45
~~~
Koluma yumruk atan alev'e baktım.Gözlerime sinirle bakıp çizimine geri döndü ama söylenmekten geri kalmadı.

"Çocuğu gözlerinle dövüyorsun.Yeni kavga etmediniz mi ?"

"Kaşınıyor" dedim.Elbette kaşınıyordu.Yoksa böyle bakmasının bir açıklaması olduğunu düşünmüyordum. Lanet olası göt herif alev'e takmış durumdaydı.Ve benim güzelim benim etrafımdan ayrılmayan bir orman perisi gibiydi.Yani kavga kaçınılmazdı.

"Kavga etme tamam mı ?"

"Benim bir şey yapmadığımı biliyorsun."

"Bana söz ver.İki günde bir yaralarını temizlemeyi sevmiyorum."

"Desene benim kaşımdaki kanı temizlemek bu kadar zorsa onun yaralarını temizlemesi off düşünemiyorum güzelim."

"Çocuğun canını çıkarıyorsun.Hiç acımıyorsun."

"Acımam gerektiğini bilmiyordum?"
benimle böyle konuşmasından nefret ediyorum.Sanki benim bile yaptığımı bilmediğim hatadan , beni döndürmeye çalışıyor gibi konuşması içimi kemiriyor. Her ne kadar bir taraflarıma takmasam da söyleyen o olunca dert oluyordu lan.

"Bildiğin ama umursamadığın bir durum bu atlas onu bu kadar hırpalamaman gerek, incitiyorsun."

Söylemişti.Söyleyebileceği tüm incitici sözleri söylemiş ve beni orada tek başıma bırakıp uzaklaşmıştı.Sanki sürekli gelip bana diklenen o çocuk değilmiş gibi , sanki Allahın her günü kendisini izleyen o bakışların farkında değilmiş gibi, ve defalarca sormama rağmen ilgilenmediğini sadece can sıkıcı bir durum olarak tanımladığı olayda kendimi korumak için o çocuğu dövmemde yine beni suçlayarak uzaklaştı.

Sigaramın sonuna gelirken alevin gittiği yöne kısa bir bakış attım.Onun orada olmayışı beni bu kadar bırakması ve anlamaması bir miktar üzücü bir durumdu ama ileride anlayacağına olan inancım tamdı.Çevremde çok az insan olmasının ve onlara bu kadar güvenebiliyor olmamdı beni bu inanca sürükleyen küçük orman perim dönüp dolaşıp ışığa çekilen pervane böceği gibi bana geliyordu.Ne olmuş olursa olsun.Ne yaşanmış olursa olsun. Sakinliğimi koruyarak ona döndüm adım kadar bildiğim ve emin olduğum şekilde beni izliyordu.Alevin hırslı kalkışı gerilen kaşlarını görüp öldürücü bakışlarını bana dikmiş hıncını çıkarmaya çalışıyordu. Daha yeni kavga etmiş olmamız değildi onu durduran yada benden her seferinde dayak yemesi değildi , her seferinde suçu üzerime almam ve herkesin buna inanmasıydı. Her şeyi kaldırıyordu da böyle borçlu olmaya dayanamıyordu onu boğan bir ip gibi dolanıyordu etrafına tabi bunları bilmem bir hayli şaşırtıcı ama bunları bana söyleyenin o olması kadar değildi sanırım.

Çehresini izlemeye başladım.Onu böyle görmekten bir hayli zevk aldığım bariz belli olan bir durumdu. Yüzüm zevkten dört köşeydi lan nasıl belli olmasın .Sıkılı yumrukları belirginleşen damarları, kısılmış bir çift göz. İnsanın hayran olmasına yetecek derecede güzel olan güzel gözler ve şehvet uyandıracak kadar güzel dudaklar.Dudaklar ıslak.Boynumu bir parça dondurma yada bir dilim suffleymiş gibi yalayan ve ısıran dudaklar.Sigara dumanı genzime kaçtığında öksürürken oluşan dengesiz haraketlerimle yanı başımda beni tahrik ve taciz eden ecemi fark ettim . Tanrım kalbimin içinde duvarları yumruklayan demirleri sallayan enseme doğru pençelerini tenime batırarak ilerleyen sıcaklık ve kasıklarımda oluşan o acı. Bu kadar tahrik olmam normal değildi . Beni yalayan alt tarafı ecemdi . Hani elinde olsa her an bana verebilecek olan ecem.

Açıkcası dehşete düşmemeye çalışarak baktım ona yüzü garip bir hal almış okumamı engelliyordu ama gözleri hala gözlerimi bulup izleyecek kadar odağını kaybetmemişti.Kafamı eğdim neden bilmiyorum ama yaptım.

" İşin var mı?"
"Yo—yok.Hiç işim yok " afallamış ecem'e kalkması için işaret verip ayaklandım. Attığım o büyük adımlarım bile yeterli gelmiyordu uzaklaşmak için çırpındığım halde sanki o çukurda her salise biraz daha dibe batıyor gibi canım acıyordu gitmek için attığım her adım sanki kalmak için atılıyor gibiydi.Ona bakmak istiyordum.Şu an sadece ona bakmak istiyordum. Bunu yapamayacak olmanın verdiği his canımı yakıyordu. O çocuk. Bazen sadece adını söylemek bile ağır geliyordu. Düşünme diyordum kendi kendime. Bunun sebebi her ne ise düşünme. Sanki düşünürsem koca bir çığın altında kalacakmışım gibi korkuyordum. Kendime defalarca hatırlattığım gibi çağlar sadece bir parazitti ve benim dengemle oynuyordu. Bunu düzeltmek için elimden ne geliyorsa yapmam gerekiyordu. Ve yapacaktım. Onu gözümün önünden bir an önce çekmem gerekiyordu. Ecem'e doğru baktım başlangıç için yeterliydi. Tabi bana yetişmek için neredeyse koşar adımlarla ilerlemese daha iyi olabilirdi. Neyi kanıtlamaktı amacım bilmiyorum , ya da öyle bir amaç güttüm mü onu bile bilmiyorum sadece dönüp onu omzuma aldığım gibi arabama doğru ilerledim.