PİCASSO 🍁/TEXTİNG

2.0

Yıkmaya gittiğim evin kapısını onaran biri gibiyim, kursağımda söyleyeceğim sözlerle, hırslarımla, yarım kalmış biriyim ve ben aslında biraz çağlar gibiyim.

~~~
Aynı Gün

Ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum.Atlasın hep farklı düşündüğünü fark etmiştim.İnsalara hep daha farklı yaklaşır hep daha farklı tepkiler alırdı.Bunu o kadar zamandır izleyerek öğrenmiştim.İlk kez bana karşı yapılıyor olması ise beni hazırlıksız yakalamıştı.Nereden baksanız 3 hafta kadar önce beni tek kullanımlık peçete niyetine bile kullanmayan sadece buruşturup atan adam beni bir vazo taşıyormuşçasına destek olarak (ve evet tüm ağırlığımı ona vermiştim) beni taşımış ve çardakta yerimi almamı sağlamıştı.

Hayır insanlık yaptığını söyleyebilirdim. Ama bir an acıdan benim bile gözümün görmediği alevi o hiç görmemişti.Ağlamasını işitmiyor gözleri adeta onu görmüyordu.Bu duruma bu kadar kayıtsız kalışı ise daha garipti.Aleve bakmaya çalıştığım her an gözlerini daha yoğun hissediyordum üzerimde.Erdem bile ruh gibi dikilmiş bekliyordu.Kısaca bizimkilere ricada bulunarak oturmalarını istedi.Zaten buraya geliş amacımız bu olduğu için ters bir tepki almamıştı.Yusuf ve mertin sevgilileri birazdan gelecek ve emre yengelerinin yanlarında getirdiği kıza asılmaya başlayacak ve ben tek takılacaktım.Bu bizim neredeyse günlük rutinimizdi.Kısaca değişen bir şey yoktu.

Bizimkiler çardakta yerini alınca alevde karşı çaprazıma oturdu gözlerim yüzünü defalarca turlarken onun tek bir odağı vardı.Atlas.İnatla bakmaya devam ediyordu.Gözleri omzundaki şişliğe takılıyor iç çekerek ağlama isteğini zor zapt ediyordu.Gözlerimi kaçırdım. Dayanamadım.Sol tarafımda aradığım sızı yavaş yavaş kendini belli ederken sonunda dayanamadım ve bir süredir bakmamı bekleyen adama baktım.Gözlerinde parıltılar bir dolu cam kırığı.Ellerinde yara bere bu sefer sarmaya bile tenezzül etmemiş tam temizlemediği yerlerdeki kurumuş kan lekeleri omzunda genişçe bir kısmı kaplayan ağır bir sargı.Neden diye sormamı bekleyen onca ayrıntı varken sadece beni ilgilendirmez diyerek hepsini silip attım.Arkadaşım değildi dostum değildi.Neden sormam gereksindi ki ?

"Çağlar.Senden tek bir şey istiyorum.Hiç bir şey yapma olur mu."

Kaşlarım istemsizce çatılırken kaslarım gerilmeye başlamıştı.Şu halde bir şansım var mıydı bilmiyorum ama biraz daha saçmalamaya devam etse saldırcağım kesindi.
Sinirlendiğimi anlamış olacak ki diz çöktü yine.

"Ne oldu çağlar.Niye sinirleniyorsun lan.Ben ne zaman istediğini yapmadım çağlar.Sen ne zaman bunu istiyorum diye geldin ve ben yapmadım. Bana hep konuşma der gibi baktın. Sustum. Lan bir kere olsun sebebini sormadım. Kaç kere kapına gelmek için yola çıkıp geri döndüm.Oğlum canını yakıyorum uykularım kaçıyor sebebini bilmiyorum.Belki bir derdi var konuşsam hallederim diyorum bir bakıyorsun sorma, yaklaşma der gibi.Kafayı sıyıracak kıvama geliyorum ama susuyorum ,ben senin canını yakıyorum ama neden.Neden çağlar bilmiyorum.Bana bunu sormaya bile hak tanımadın.Ben yine senin istediğini yaptım.İlk kez senden bir şey istiyorum.Yapma çağlar. Hiç bir şey yapma."

Ayaklandı ve ağaçların arasından elinde kanlı bir beden taşıyan erdeme doğru ilerledi.Onu nasıl vicdanını kullanarak yok etmeye çalıştığımın farkında değildim.Yada biliyor muydum emin değilim.Sebepsiz birinin acısı olmak.Bunu bir insan ne kadar süre taşıyabilirdi.Bilmiyorum.Ama ben bu yükü atlasın omuzlarına iki yıldır yüklemiştim.Hala gözlerinde sebebini bilmediğini anlamadığını mantığına bir türlü kabul ettiremediğini fark etmiştim.Ama yinede neden demiyordu.

Erdem elleri kanlı bir şekilde karşıma oturasıya kadar olaylardan kopmuştum.Alev bir kez daha ağlamaya başlamıştı.Bir elinde bez erdemin görmeyen gözlerle izlediği ellerini temizlemeye çalışıyordu.İkisi de tükenmiş duruyordu. Ama en çok çaresiz.Sanki ellerinde bir insan can veriyor da ölme diyemez hale gelmişlerdi.