PİCASSO 🍁/TEXTİNG

5.3

Şimdi şimdi. Heyecanla geldim. Yeni bölümde planladığım sahnenin heyecanı bastı beni 😍 gel gelelim bu bölüme pazar atıcaktım amma gözüme çok kısa geldi eklemeler yaparak yeni bölüm için de ayarlamalar yaparak uzattım baya. Neyse hiç uzatmadan bölüme geçelim okuyun yorum yapın beğenin canlar sizi seviyorum öpüldünüz 🥰🥰🥰😘

~~~~
"Biraz sakinleştin mi ?"

"Bilmiyorum, yanında durdukça daha çok geriliyorum sanırım."

"Abartma istersen babasıyla tanışmıyorsun ya ben arkadaşıyım sadece."

"Babası. Annesi." Aklıma yeni yeni dank eden isimlerle daha çok paniklemeye başladım. Karşımda oturmuş beni izleyen emre'ye diktiğim bakışlarımla konuşmaya başladım.

"Saolasın valla artık daha çok gerginim."

"Mustafa amcayı bilmem de neriman teyze konusunda telaşlanmakta haklısın kadın seni öldürsen sevmez."

Çağların annesi ile aramızda geçen anların tek tek gözlerimin önüne gelmesiyle irkildim. Hiç güzel bir an yoktu. Herşeye rağmen ana odaklanmak zorundaydım, annesini annesiyle tanışırken düşünebilirdim şuan karşımda aşık olduğum adamın en iyi dostu vardı ve çok garip gelmesine rağmen Emre'nin gözüne girmek istiyordum.

"Çağlara aşıksın değil mi ?"

Pat diye bunu sormasını beklemiyordum. Daha doğrusu çağlardan önce onun bunu fark etmesi de garipti doğrusu. Tabanlarım kıçıma  vuru vura koştuğum çocuk zerre bir şey anlamamışken arkadaşı aşıksın değil mi diyordu.

"Çok. "

Derin bir nefes aldım. "Anlatamadığım kadar çok." Çağlara olan hislerimi kelimelerle ifade etmek gerçekten çok zordu.

"Nasıl ? Yanlış anlama sakın homofobik biri değilim ama nasıl yani. Sen... Sen sensin işte nasıl abi ya kafam almıyor bir türlü."

Emre'nin irileşmiş gözleriyle sorduğu soruya gülümsedim. Bende bir türlü anlayamıyordum ne zaman çağları bu kadar sevmiş ne ara yerleştirmiştim bu kadar yüreğime bilmiyorum bunların hepsi havada asılı kalan sorulardan biriydi.

"Bilmiyorum. Sana olanları nasıl anlatabilirim inan zerre bir fikrim yok çünkü hiçbir zaman çağlara hissettiğim gibi biri olmadı. Beni ne kadar tanıyorsun bilmiyorum ama hayatımda hep birileri vardı. Çok fazla ve cinsiyet fark etmeksizin hep oradaydılar. Onca kişinin arasında bir çağlar beni böyle yıktı geçti. "

"Senin onu defalarca yıkıp geçtiğin gibi mi ?"

"Aynı şey değil emre,  ben çağları yaraladım ama bedenen , ruhen değil.Bilmiyor değilsin ya. Çağlar benim içimi dışa ,dışımı da içe çevirdi aynı şeyler değil."

"Öyle demek. O zaman boşuna çağları avutmakla uğraşmışım desene. O gün çağlara her vurduğunda seni öldürmem gerekiyor dediğin için çıldıran arkadaşım gereksiz abartmış olayları. Üzüldüm bak şimdi."

O gün olanlar tek tek kafamda dönüp dururken çağların beni duymuş olma ihtimalini hiç düşünmediğimi fark ettim.

"Beni duymuş mu ?"

"Evet. Söylediğin her sözü. Söylerken nasıl baktığını. Seni durdurmaya çalışan herkese rağmen nasıl ona zarar vermeye çalıştığını. Salise salise kafasına kazıdı çağlar. Şimdi sen kalkmış diyorsun ki ben çağlara zarar vermedim. En çok sen verdin atlas. "

Emrenin her söylediği içime oturmaya başlamıştı. Kaldıramayacağım kadar ağırdı anlattıkları. Bir iki kez konuşmaya çalıştığında bekleyip derin bir nefes aldığını görünce beni yıkmaya devam edecek konuşmaya hazırlandığını fark etmem uzun sürmedi.