Chance Again (Again Series #3)

Kabanata 12

"Teacher Awii!" tawag sa akin ng isa sa mga estudyante ko.

I am a kindergarten teacher at an International Academy privately owned by CL Holdings, INC. A group of companies came from the elite surnames in the country. Iba-iba ang business ng mga ito, from raw construction materials to airlines, and real estate. They even built hospitals and schools, including this.

I paid attention to my student Chloe. I asked them to write letters to their parents.

Experienced na ako bilang Kindergarten teacher. I also taught in a public school for two years. Ngayon, dito na ako nagtuturo, umaasang magiging ikatlong taon ko ito bilang guro.

Kakasimula ko pa lang a week ago, pero maayos at magaan na ang pakiramdam sa akin ng mga bata, ganoon na rin ako sa kanila. Ganito yata talaga kapag gusto mo ang trabaho mo, kahit nakakapagod, hindi ka maba-badmood.

"I love you, hoping that you'll come home soon?" Basa ko sa sinulat niya. "Malayo ang parents mo?"

Umiling si Chloe. "No, my mom and dad are here, but I want to write a letter to someone. Is that okay, Teacher?"

Ngumiti ako.

How sweet.

Naalala ko si Arielle sa kaniya, kahit hindi niya kasing bait ni Chloe. She's my younger sister. Thirteen years old na at active sa school. Bumait na siya sa akin, kahit natuto nang maging sarcastic.

"It's okay, go ahead. Write your letter now," I said.

"Thank you, Teacher!"

Dahil abala pa ang mababait kong estudyante, lumabas muna ako sa pinto para dungawin ang labas.

Peaceful sa elementary campus kapag ganito kaaga, tahimik pa kasi ang mga bata dahil kagigising pa lang at wala pang energy na maging pasaway, sa hapon doon sila umiingay.

Maganda rin ang sikat ng araw at malakas ang hangin, magandang pagmasdan.

"Teacher Awii!" si Ma'am Elizabeth 'yon, ang Grade Five teacher. "Oh, meryenda mo. Birthday ko kagabi, hindi ka nagpunta! Kaya dinalhan na lang kita ng mga handa ko."

Kinuha ko ang paper bag na inabot niya.

Nasa forty plus na ang edad ni Ma'am Elizabeth, magkasundo naman kami kahit na twenty-seven pa lang ako. Mabait kasi ito at magiliw.

"Salamat, Ma'am." Sinilip ko ang laman niyon. Natuwa ako sa nakita. "May sisig?"

"Aba, oo!" si Ma'am Elizabeth. "Talagang pinagtabi kita niyan dahil paborito mo nga! Teka, una na ako at baka nagwawala na ang mga alaga ko."

"Sige po, Ma'am. Salamat ulit! Happy birthday!" Kumaway ako nang kumaway rin siya paalis.

Sa kalagitnaan niyon, kinuha ko ang cellphone ko nang maramdamang mag-vibrate 'yon sa loob ng bulsa ko.

Text galing sa Mommy ko.

From Mom:

Birthday na ng Dad mo bukas. Sana mapatawad mo na ang Daddy mo, Anak, at makapunta ka na. Pang ilang celebration na 'to na hinahanap ka niya.

Unti-unti akong naging emosyonal.

Yes, I ran away from my family right after an incident eight years ago. Sumisipot lang ako kapag wala si Daddy, lalo na kapag birthday ni Arielle para mabigay ang gifts ko.

I won't forget how my life was completely messed up after I did the thing that I regret the most, because I don't want the girl I love to suffer with me.

That morning after I mistook my letter as Arielle's, parang ayaw ko nang tumayo sa kama para gumising at maghanda sa pagpasok. I was so stupid for being careless. Nabasa niya tuloy ang letter ko!