Chance Again (Again Series #3)

Kabanata 26

Those who love someone tend to give their all in a relationship. Some efforts are called less by those who still seek something more than their lover could give, but it's more than enough for those who understand their partner's situation.

But for me, when respect is still being offered and there's no harm done, it's not less, but a limit beyond what they can offer.

Cleo isn't less for me.

Binibigay niya sa akin lahat ng kaya niya kahit na mahirap para sa kaniya na mag-adjust dahil magkaiba kami ng buhay. I appreciate everything that she does for me. Ang mga hindi niya pa kaya, iniintindi kong hindi niya pa kayang ibigay.

Isa pa, noong mga panahong 'yon dapat nakakatulong ako sa kaniya, dahil hindi lang naman siya ang mag-isa sa relasiyong 'yon.

Sabay kaming aahon ni Cleo at may tiwala akong hindi niya ako bibiguin. May tiwala naman ako sa kaniya, pero sa mga taong nasa paligid namin, wala. Hindi ko kayang makita na nahihirapan siya dahil sa akin.

I know it's pathetic for me to pray for her forgiveness without asking for it—and it's more pathetic that I thought of that because I know that she loves me so, so, so much, like what she told me in that letter.

"Mukhang special ang pagbibigyan mo, Chloe?" Muli kong dinalaw si Chloe sa lamesa niya.

Ang haba kasi ng letter niya na para bang miss na miss niya ang pagbibigyan niya niyon.

"Teacher, she's special talaga!"

Tumango ako at hinaplos ang buhok niya.

Inubos ko ang oras sa panonood sa mga estudyante ko na naging abala sa pagsusulat ng letter hanggang sa kinailangan na nilang umuwi. I bid goodbye to them when, one by one, their parents fetch them.

"Mukhang wala pa ang yaya mo?" Palagi kasing ang yaya at driver ni Chloe ang sumusundo sa kaniya.

I heard this kid is rich. Siguro 'yon ang rason kung bakit hindi ko pa nakikita ang mukha ng mga magulang niya. Isa pa, ang principal ng school, giliw na giliw rin kay Chloe at ang bilin nito sa amin itrato siya nang maayos.

She reminds me of my young self. The days when I always think highly of myself, although Chloe is sweet and nice to everyone.

Nanatili ang mga mata ni Chloe sa pintuan, hinihintay sigurong may lumitaw roon habang suot ang bag niya at handa nang umalis, habang sa kanang kamay niya naroon ang letter.

Sinipat ko ang aking relo. Magla-lunch time na. Half-day lang ang mga bata. Late ang sundo ni Chloe at baka gutom na siya.

"Ang sabi ni Mommy, si Tita ang mag-fetch sa 'kin."

Umangat ang kanang kilay ko.

Has her aunt forgotten about Chloe? Isn't that quite irresponsible?

"Teacher, Awii!"

Bumuntonghininga ako nang marinig ang boses na 'yon. Of course, I know the owner of that voice. It was Brian, my co-teacher.

"Oh? May isa pang bata na natira sa class mo?" puna niya kay Chloe.

Agad kong sinenyasan si Chloe na batiin si Brian.

"Good afternoon, Teacher."

"Good afternoon, Student!" Magiliw na bati niya, that's his natural aura. "Wala pa ang yaya mo?"

"No, ang tita ko ang mag-fetch sa 'kin," ulit ni Chloe sa sinabi kanina.

Tumango si Brian kay Chloe bago muling bumaling sa akin. He's wearing his bag and holding a book in his hand.