Chance Again (Again Series #3)

Kabanata 17

That was the first time Cleo said that she needed me, the day that I was so confused. That was also the hardest, to reject her.

"Ayaw kong kinakausap mo ako, and I don't care if you need me pa." Tumayo ako para umalis na.

I didn't know why it felt like I wanted to go back after seeing how she bit her lip in frustration while looking at me.

"Pumayag ka, Awii?" Sinalubong agad ako ng tatlo sa labas ng canteen, si Kesha ang nagtanong.

Imbis na sagutin, nilagpasan ko sila.

Natagalan pa ang pagsunod nina Kesha at Jonary sa akin matapos nilang mag-sorry kay Tim, pero narinig ko rin na sinabi nilang pupunta sila sa birthday ni Cleo kahit wala ako.

So what? E 'di mag-enjoy sila.

Hanggang sa classroom, naroon ang nagtatakang asta ng dalawa sa akin. Iniisip siguro nila kung bakit ko tinanggihan si Cleo, pero hindi nila ako kinikibo dahil alam na magagalit ako kapag tinanong tungkol doon.

Kasabay kong lumabas ng building sina Kesha at Jonary nang matapos ang klase. Naririnig ko pa silang nagbubulungan kung sino ang magtatanong sa akin, pero nagpanggap ako na walang naririnig.

"Awii, you're not coming ba talaga?" si Jonary ang naglakas ng loob.

"As if!" mataray kong sinabi.

Naramdaman kong nagkatinginan sila.

"Sure ka ayaw mo?" ulit ni Kesha.

"Why would I want to?" I responded as quickly as I could.

"E 'di, umuwi ka na pala," dugtong niya. "Hindi ka na namin sasabayan hanggang gate, ten minutes pa kasi bago matapos laro nila."

Tiningnan ko ang soccer field na nginuso ni Kesha sa akin.

I saw her playing. Cleo still looked cool, swift, and smooth as she ran after the ball. Although right now she looks troubled.

I rolled my eyes. "I know, duh!"

Pinanatili ko ang maganda kong tindig hanggang sa marating ang gate. Sumakayagad ako sa kotse, naroon na si Mang Mario.

"Tara na po, Ma'am?"

Tumango ako sa tanong ni Mang Mario. Even as we left the school gate it felt slow. Ang bigat sa pakiramdam ko.

Why would she need me, right? Kaya niya naman siguro i-defend sa parents niya kung bakit wala ako sa birthday niya.

Dumating ako sa bahay. Both my mom and dad are home, kaya wala akong choice kundi sumabay sa kanila mag-dinner.

"Sabi ni Beatrice, wala ka raw sa focus nitong mga nakaraang araw?" It's my mom. "Aren't you interested in ballet anymore?"

Dahil sa gulat nag-angat ako ng paningin. "What? Of course, I still am! I love ballet! I surely am!"

Napailing si Mommy, nagtataas na kasi ako ng boses. "Next week na ang competition, Aurora. Noong nakaraang araw lang muntik ka pa raw madisgrasya."

Natapos ang dinner sa sermon ni Mommy at Daddy na hindi ko masyadong pinakinggan.

I mean, maybe they are right. Wala nga ako sa focus nitong mga nakaraang araw. Takot lang akong makarating 'yon kay Grandma kaya tinanggi ko, at 'yon na ang sakit ko, ang hindi umamin sa mga pagkakamali.

I was about to head into my room when I heard Arielle in her room talking with someone.

"Mom won't allow me."

Of course, I got scared at first, thinking that she might be talking to someone non-existent, not until I came into her room.

She just looked at me like I was nothing!