Chance Again (Again Series #3)

Kabanata 16

After Cleo's interview, sa ibang member na nag-interview ang vocalist nila, pero nanatili sa akin ang mga mata niya hanggang sa mag-umpisa na silang tumugtog.

Samantalang, kasabay ng pagtugtog nila ang paglakas ng tibok ng puso ko.

Bakit sinasabi niyang kasalanan niyang umiyak ako?

Nagsimula ang kanta sa pagtugtog ni Cleo ng keyboards. I had goosebumps while hearing the melody and the first verse.

"Kiss me, out of the bearded barley... (Kiss Me by Sixpence None The Richer)."

The feelings that I felt when she kissed me came back.

Akala ko namalik-mata ako nang makitang sumilay ang tipid na ngiti sa labi ni Cleo habang nakatingin sa akin.

I am sure, it was meant for me!

Binalik niya ang paningin sa piano na tila ba natutuwa pa rin sa nakita niyang reaksiyon ko.

I wanted to scream because of that. Hindi ko naman puwedeng gawin 'yon kaya nagtiyaga ako hanggang sa matapos ang kanta.

Nang matapos ako sa pagkain, umalis agad ako sa table. I reached the restaurant's entrance and I sighed in relief.

"Aurora," an icy-like voice called me.

Hindi pa man ako lumilingon, alam ko na kung sino 'yon.

I was right that it was Cleo.

"What?" sabi ko nang maharap siya. "Napadaan lang ako kasi gusto kong kumain! I'm not following you."

Ganoon naman palagi, 'di ba? Alam kong ayaw niyang sinusundan ko siya. Sige, sinundan ko talaga siya, pero may isa pa akong dahilan. I literally ate in front of her!

Bumuntonghininga siya saka ako tinanguhan. I know that she doesn't believe that, but at least, she won't have to pinpoint it.

Nagsalubong ang mga kilay ko nang hubarin ni Cleo ang jacket na suot niya para ipatong sa balikat ko.

Hindi ako agad nakapagsalita. I wasn't expecting this. Nagmukha tuloy akong tanga na nanginginig nang ayusin ang jacket niya.

Naka-oversized white shirt na lang siya. I feel bad, kasi mukhang malamig at ngayon ko lang napansin na mahangin. I am just wearing a cute blue ruffled strap dress. Not bad, and I look pretty. Is the jacket necessary? Ibalik ko na lang kaya?

I pouted as I looked at her. Talagang tumitingala ako dahil sa tangkad niya.

"Galing ako sa bahay niyo, pero wala roon ang parents mo, si Closs lang," sabi ko.

Walang nagbago sa ekspresiyon niya, pero hindi naman siya mukhang nagalit.

"Binigay ko 'yong camera ko para mapanood nila 'yong performance natin. Wala na kasi akong time to make... copies." I lied, of course, I have time. Gusto ko lang talaga magpakita roon. Too bad that her parents weren't around.

Niyakap ko nang mabuti ang jacket niya nang umihip muli ang hangin. Kumunot ang noo niya dahil sa inakto ko.

"Thank you."

"Salamat."

Nagkasabay kami.

Dahil mukhang wala na siyang balak ulitin ang salamat niya, ako na lang ang nagsalita. "I also wanted to check on you. Kasi kanina nakalimutan kong i-ask if okay na ang foot mo."

"Busy ka kanina, at ayos lang ako."

Kumunot ang noo ko, inisip kung saan ako busy kanina.

Bumuntonghininga ulit siya bago ako hilain papunta sa kotse namin. Pinagbuksan niya ako ng pintuan.