On fire (voltooid)

Hoofdstuk 27

"What the fuck" is het enige dat Julius zegt. Er is ergens diep van binnen een deel van mij dat het heel grappig vindt dat dit Julius' enige reactie is, maar het grootste deel van mij houdt zich bezig met het feit dat Charlot en ik net bijna vermoord werden. Ik lig nog steeds op de grond en Alex staat nog steeds met zijn mes op Charlot gericht. Als Alex zou willen, zou hij Charlot nu zo kunnen vermoorden. Ik bedoel, Charlot zit in 204, Alex in 201. Alex is veel sneller en sterker. Maar Alex doet niets. Hij staart met grote ogen naar Julius, alsof hij zich er niet van bewust is wat hij net heeft gedaan. "Alexander, leg het mes nu neer" zegt Julius. Alex staat nog steeds met open mond te kijken. "Nu" Het mes valt op de grond. Charlot loopt langzaam weg en ik kruip langzaam naar Alex om het mes te pakken. Ik maak bijna geen geluid terwijl ik het mes bij Alex voeten vandaan pak en weer verder weg kruip. Julius loopt naar Alex toe. Alex staat als versteend. Julius pakt langzaam Alex' arm vast, maar Alex komt in beweging. Hij slaat Julius' hand weg. Geen slimme zet, want Julius is naast sterker dan Alex, ook nog eens sneller. Voordat Alex het zelf doorheeft, staat hij al met zijn handen op zijn rug. Hij stribbelt zo hard als hij kan tegen, maar er gebeurt niets, Julius blijft hem vast houden. Julius duwt Alex vooruit naar de deur. "Nee!" schreeuwt Alex. "Nee! Nee! Nee!" Hij kijkt naar mij met een blik die kleine kinderen voor hun hele leven een trauma zou kunnen geven. "Het is haar schuld! Zij! Ik heb niets gedaan! Ik ben onschuldig! Zij! Er is iets mis met haar!" schreeuwt hij, terwijl hij nog steeds zijn best doet om los te komen. "Ja ja.." mompelt Julius, terwijl hij hem verder vooruit duwt. Ze zijn nu de kamer uit. "Zij!" schreeuwt Alex nog één keer vol hard, en dan zijn ze weg. Ik ga op het eerste bed zitten dat ik zie. Ik plaats mijn ellebogen op mijn knieën en leg mijn hoofd op mijn handen. Wat de hel is hier net gebeurd? Wat heb ik gedaan? Het is pas 11 uur 's morgens en er is nu al zo veel gebeurd. Jorieke komt aan de ene kant naast me zitten en Charlot aan de andere kant. "Oh.. Mijn.. God.." zegt Charlot, zo zacht dat het bijna fluisteren is. Ik heb geen zin om haar aan te kijken. Ik heb nergens zin in. Alleen maar om te gaan slapen, als ik dat nog zou durven. Een lange zucht ontsnapt uit mijn mond. Dan verman ik me. Ik ga rechtop zitten en kijk Jorieke aan. "Dus? Mag ik douchen?" vraag ik. Jorieke lacht, als je dat lachen kunt noemen. Haar mondhoeken gaan omhoog, maar in haar ogen zie ik medelijden. Medelijden dat ik niet nodig heb. Ik leef nog! Niets aan de hand. Toch? Jorieke lijkt te begrijpen dat ik het er niet over wil hebben. Ze begint een verhaal over het verband, waarvan ik maar de helft meekrijg. Het komt er op neer dat ik een ander verband moet hebben om te kunnen douchen. Jorieke pakt haar tas, die ze al de hele tijd bij zich had, maar die ik nog niet eerder had gezien. Charlot staat op. "Ik ga maar weer eens" zegt ze. Ik knik en kijk haar voor het eerst in een lange tijd aan. "Bedankt. Sorry van.. Je weet wel.. Alex.." zeg ik stotterend, mijn stem klinkt raar. Gebroken. Ik kijk weer naar beneden. "Graag gedaan. En geeft niet, ik leef nog!" zegt Charlot. Haar stem klinkt vrolijk, gelukkig. Ik tover op de een of andere manier een glimlach op mijn gezicht, maar krijg het niet voor elkaar om Charlot aan te kijken. Charlot lacht en gaat de deur uit, naar haar eigen slaapkamer. Jorieke vraagt me om mijn been over haar schoot te leggen, dus dat doe ik en Jorieke begint met het verwisselen van mijn verband.

Als Jorieke klaar is, verlaat ze meteen de kamer. "Bedankt" zeg ik, maar het is zo zacht dat ik niet weet of ze het gehoord heeft. Ik laat mezelf achterover op het bed vallen. Het bed waarvan ik nog steeds niet weet van wie het is. Ik sluit mijn ogen en overdenk wat er net gebeurd is. Niet dat dat het er beter op maakt. Waarom was Charlot eigenlijk niet aan het trainen? Geen idee, ze zal zich wel verslapen hebben. Ik sta op, op één been en pak mijn krukken van de grond. Ik pak een handdoek, kleed me uit en ga onder de douche staan. Even niets aan mijn hoofd. Even hoef ik me alleen maar te concentreren op het stromende water. Even niets meer.