On fire (voltooid)

Hoofdstuk 43

Direct als we door de grote klapdeuren het hoofdkwartier (of het kasteel of hoe je zoiets dan ook noemt) binnen lopen, worden we omsingeld door grote, kastige bewakers en geboeid. Het is een raar soort handboeien, niet zoals je ziet in politie-series. Door de enorme mannen kan ik de ruimte waar ik me in bevind amper zien, maar ik kan wel naar boven kijken, waar ik een enorm hoog plafond zie. De muren zijn strak en wit, het plafond lijkt van glas. Aan de ene kant van de ruimte zie ik de verschillende etages van het gebouw, allemaal met een soort gang aan de kant van de open ruimte waar ik me in bevind en aan de rechter- en linkerkant een lift. Het gebouw lijkt zo uit een sciencefictionfilm gekomen, maar dat is het niet. Dit is echt. De mannen om ons heen beginnen te lopen, ons voor zich uit duwend. Op een gegeven moment worden we in een van de liften geduwd, waarna een man zijn vinger op een vingerscan houdt, een knopje indrukt en de deur sluit. Door de glazen wanden van de lift kijk ik naar het gebouw waar we in terecht zijn gekomen. Het is heel groot, strak en modern. Tientallen professioneel geklede mensen lopen in het rond en waarschijnlijk bevinden zich er in de kamers op de verschillende etages nog veel meer mensen. Geen van ons drieën zegt iets, iedereen blijft stil, verwonderd door het gebouw en verwerkend wat er allemaal is gebeurd.

Even later brengen de bewakers ons naar een lege, witte ruimte, waar ze ons achterlaten. Alleen blijven we achter. We proberen de deur niet eens, hij zit toch wel op slot en we willen niet ontsnappen. We laten ons op de grond zitten.
"Daar zitten we dan..." mompelt Verona.
Wat nu? We kunnen helemaal niets. Ik had serieus niet verwacht dat ze ons hier zouden opsluiten!
Marion haar stem in mijn hoofd. Ik grinnik en Marion draait haar hoofd vliegensvlug mijn kant op.
"Wat grinnik je nou?" vraagt ze boos. Ik staat naar voren met een grijns op mijn gezicht.
Gewoon. Je bent zo ontzettend ongeduldig. We zitten hier nog geen half uur.
Ik werp een stiekeme blik op haar gezicht en zie dat ze met haar ogen rolt. Verona laat zich naar achteren vallen, zodat ze nu op de grond ligt. Ik volg haar voorbeeld, maar Marion blijft zitten. Een minuut later hoor ik een sissend geluid. Ik schiet overeind, net als Verona. We kijken de kamer rond en dan ineens ontstaat midden in de kamer een hologram. Ik kijk waar hij vandaan komt, maar zie niets. Langzaam maar zeker wordt het beeld van het hologram duidelijker, tot ik zie dat het een man is. Hij is zo te zien Italiaans of deels Italiaans, heeft zwart haar en dezelfde groene ogen als Verona. De man komt me bekend voor. Het duurt nog geen seconde voor ik door heb dat deze man mijn vader is. Hij heeft een enorme blauwe plek op zijn wang, zijn oog is dik en hij heeft een kras op zijn arm. Ik staar met grote ogen naar het hologram. Mijn vader zou dood moeten zijn, maar is dat niet. Sterker nog, hij is hier, helemaal verminkt. Het is niet gek dat ik dat raar vind. Ik werp een blik op mijn halfzusjes.

Mijn vader begint te praten.
"Hallo, lieve dochters van me. Zo te zien zijn jullie veilig aangekomen, en dat doet me goed. Het spijt me dat ik jullie heb laten denken dat ik dood was, maar ik kon niet anders. Nu dat jullie hier zijn, heeft Gran Alcance de kans gekregen om het programma dat ze tijden geleden hebben gemaakt uit te voeren. Als eerst zullen jullie een Excellentietest moeten doen, die jullie scores op verschillende onderdelen zal laten blijken. Als je overal boven de honderd scoort ben je Excellent. Het is een lange test, die ongeveer twee dagen in beslag zal nemen. Daarna zal je naar de Onderzoeksruimte gaan. Sorry meiden, maar vanaf nu zullen jullie uit elkaar gehaald worden. Jullie zijn te gevaarlijk samen. Zo direct verschijnen achter in de ruimte cilinders, waar jullie in moeten stappen. Suzan heeft haar test al voltooid. Stap snel die cilinder in, je weet niet waar Gran Alcance toe in staat is. Ze hebben..." Mijn vaders stem sterft af en hij kijkt bang om zich heen. "Ik heb niets gezegd. Vergeet die laatste zin. Succes. Doei." Het beeld knippert en mijn vader is weg.

Ik kijk Verona en Marion. vragend aan. Wat is er zojuist gebeurd? Ik maak contact met ze.
Eerst die test en daarna naar de Onderzoeksruimte... Klinkt angstaanjagend.
Verona houdt haar hoofd even nadenkend schuin en maakt daarna contact.
Ik ga na de test naar de Trainingsruimte.
Ik frons. Dat is raar. Direct daarna hoor ik Marion haar stem.
Ik ook. De technologie hier is enorm geavanceerd. Onze zintuigen worden hier gemakkelijk gemanipuleerd, onze hersenen is veel moeilijker. Zorg ervoor dat je er altijd bij blijft en je niet laat manipuleren.
Marion is de jongste van ons, maar toch komt zij altijd met slimme opmerkingen en heeft zij bijna altijd de plannen. Achter in de ruimte komen vier cilinders naar boven. Een vrouwelijke, monotone stem schalt door de ruimte.
"Marion, gelieve plaats te nemen in cilinder 1."
Marion kijkt ons bang aan en Verona trekt haar in een omhelzing.
"Het komt wel goed." fluistert ze met haar lieve stem.
We komen wel weer bij elkaar.
voegt ze er in ons hoofd aan toe. Lief. Ze laat Marion weer los en ik geef Marion nu een knuffel.
"We hebben al veel doorstaan samen. Dit kan ons niet breken." fluister ik. Ik denk aan alle momenten die we gedeeld hebben, van onze eerste ontmoeting tot het moment dat ze een grote bek opzette tegen de legers, en bedenk me hoe veel ik om dit meisje geef. Als ik haar loslaat, glimlach ik zwak naar haar. Ze glimlacht zwak terug, een glimlach die ik niet vaak heb gezien. Daarna slendert ze naar de eerste koker, waar ze in stapt. Direct sluit hij en dan zien we haar niet meer. Verona en ik blijven achter in de ruimte, ik met een enorme knoop in mijn maag.
"Verona, gelieve plaats te nemen in cilinder 2." De monotone stem schalt weer door de ruimte. Verona geeft me een knuffel en ik voel de knoop in mijn maag nog meer.
"Doeg liefje" fluistert ze.
"Doeg Veroon" mompel ik. We laten elkaar los en ik schenk haar dezelfde zwakke glimlach als die ik Marion gaf. Ze vertrekt en ik blijf alleen achter. In spanning wacht ik tot de stem mij beveelt dat ik de cilinder in moet. En als ik de stem hoor, stap ik zonder enige twijfel de cilinder in.