On fire (voltooid)

Hoofdstuk 44

Een poosje later zit ik alleen in een cel. Een camera bespiedt me vanuit de hoek van de ruimte en dat werkt op mijn zenuwen. Ik besef me ook wel dat de vorige test waarschijnlijk een vorm van virtual reality was, maar het was wel eng. Als ik één verkeerde beweging had gemaakt, was ik nu dood geweest. Kut Gran Alcance. Ik besluit om mijn middelvinger op te steken naar de camera en de bewaker, de persoon die mij bespiedt, te irriteren. Mijn cel is een witte ruimte met enkel een bed in de hoek van de ruimte, waar ik nu op zit. Zou ik vanaf hier contact kunnen maken met Verona of Marion? Ik kan het proberen. Ik sluit mijn ogen en concentreer me.
Verona, Marion?
Ik moet heel even wachten, maar dan hoor ik Verona haar stem.
Evelien? Godzijdank we kunnen nog contact houden. Zit jij ook in een cel?

Ik weet niet of Marion ook meeluistert, ik weet überhaupt niet of we ook met zijn tweeën kunnen telepateren of of dat altijd met zijn drieën is. Ik denk dat het ook met zijn tweeën kan. Ik denk dat dit met zijn tweeën is. Het doet er niet toe.
Jap. Had jij net ook fysieke sterkte?
Nee, ik had fysieke gesteldheid.

Wat houdt dat in?
Ze gingen mijn zintuigen testen. Wat moest jij doen?

Een hoogteparcours op 20 meter hoogte. In 300 seconden zonder vast te zitten.
Het blijft even stil.
Wow, in dat geval mag ik me alvast gaan voorbereiden.
Ik grinnik en open mijn ogen. Voor me wordt iets op de wand geprojecteerd. Nieuwsgierig sta ik op en loop ik naar het bord. Ik zie de verschillende onderdelen van de Excellentietest, met mijn score erachter.

Fase 1: Fysiek
Fysieke sterkte - 103
Conditie - ...
Fysieke gesteldheid - ...

Fase 2: Mentaal
Mentale sterkte - ...
Doorzettingsvermogen - ...
Mentale gesteldheid - ...

Veroon, open je ogen, voor je is een scorebord.
Mijn volgende onderdeel is waarschijnlijk conditie. Ik ben benieuwd wat ze daar voor me in petto hebben. En hoelang het nog zal duren voor de test zal beginnen.
"Dus, Evelien, je hebt het scorebord ontdekt. Applaus. Zoals je kunt zien is je eerste score 103. Ik ben benieuwd wat je op het volgende onderdeel zult scoren. Je conditietest zal over een kwartier beginnen."
Ik schrik op door de mannelijke stem die ineens door mijn cel schalt. Hij is niet monotoon, zoals de stemmen die ik eerder hoorde. Sterker nog; ik verbaas me over de haat die erin weerklinkt.
"Alex.." fluister ik. Fuck, ik dacht van hem af te zijn, maar hij is natuurlijk spion van Gran Alcance. Hij is ontsnapt.
"Hoe ben je ontsnapt?" vraag ik.
"Hoe ik ben ontsnapt? Schatje, toch. Je hebt geen idee met wie je te maken hebt. Gran Alcance heeft meer macht dan jij je kunt voorstellen." zegt Alex. Gran Alcance heeft hem natuurlijk bevrijdt. Ik slik.
"Ben je al bang, schatje?" vraagt hij. Zijn stem klinkt eng en elk normaal persoon zou doodsbang zijn. Maar ik ben dat niet, de haat in zijn stem zorgt ervoor dat er woede in me opborrelt.

"Bang? Voor jou? Laat me niet lachen." zeg ik op hatelijke toon.
"Zozo, agressief. Houd dat vast. Nu dat je toch boos bent, we hebben Jeffrey. Je doet je best maar, anders martelen we hem." zegt hij. Het voelt alsof hij me zojuist een keiharde klap heeft verkocht.
"Ik geloof je niet!" schreeuw ik boos.
"Niet? Wil je bewijs?" vraagt hij. Voordat ik iets antwoord, verschijnt er een hologram. Ik kijk ernaar en zie Alex die Jeffrey met een grijns vast houdt. Jeffrey probeert de camera te ontwijken, maar ik vat toch een glimp op van de blauwe plekken in zijn gezicht. Ik slik. Dit kan niet. Jeffrey zat toch gewoon bij Survival? Hij hoort daar te zitten, veilig ergens op een plek waar niemand hem kan vinden of hem iets kan doen. Samen met Esmée, Dave en Tess. Ik staar naar het hologram van een enge Alex en een tegenstribbelende Jeffrey. Dan besef ik me dat dit ook gewoon fake kan zijn. Gran Alcance is qua techniek zoveel verder dan mijn kennis reikt. Ze kunnen hologrammen laten zien, zelfs ondanks dat dat eigenlijk niet kan, dus ze kunnen dit vast ook namaken. Als een soort Photoshop.
"Nu ben je niet zo spraakzaam meer, hè?" vraagt Alex, als het hologram verdwijnt. Ik werp een hatelijke blik in de camera. Oh, als blikken konden doden...
"Hoe dan ook, schatje,-" Ik onderbreek hem ruw.
"Noem me geen schatje, lul!" roep ik boos.
"Wat dan? Doet dat je soms denken aan Jeffrey, schatje?" vraagt hij gemeen.
"Ik haat je." zeg ik.
"Ik ook van jou. Maar wat ik je dus wilde vertellen, voordat je me zo ruw onderbrak, is dat je nog vijf minuten hebt. Maak je maar vast klaar." zegt hij. Ik zucht en laat mezelf op de grond zakken. Die ingeving dat het fake kan zijn, heeft me hoop gegeven, maar, besluit ik, ik kan het risico niet nemen en zal dus mijn best moeten doen op die stomme conditietest. Mijn woede jegens Alex van daarnet maakt plaats voor angst. Angst dat ze Jeffrey echt hebben. Dat ze me naast mijn moeder, die op het punt stond om te overlijden, en mijn vader, die ze al op jonge leeftijd van me hebben afgepakt, ook Jeffrey van me zullen afnemen. Angst dat ze Jeffrey pijn doen. De angst vermengt zich met het kleine beetje hoop dat ik heb en dat zorgt voor een rare combinatie van hevige gevoelens.