On fire (voltooid)

Hoofdstuk 30

"Hoi Evy," zeggen de jongens. Het klinkt grappig, omdat ze allemaal een andere versie van 'hoi' gebruiken en door hun verschillende stemmen. Ik glimlach. "Hey." Jeffrey slaat zijn arm over mijn schouders. Ik heb nog steeds een glimlach op mijn gezicht, terwijl ik wacht op de vraag die zo wel moet komen. Het is John die de vraag stelt. En eigenlijk had ik ook niet anders verwacht, aangezien John en Alex volgens mij best goede vrienden waren. "Weet jij waar Alex is?" vraagt hij. Ik slik en sla mijn ogen neer. Alle jongens kijken nu naar me. "Evy? Gaat het?" vraagt David. Ik knik zachtjes. "Alex..", begin ik, "Alex is hier, of in de gevangenis, ik weet het niet precies." Ik kijk nog steeds omlaag. "De gevangenis? Wat is er gebeurd?" vraagt Sam. Ik kijk weer omhoog, naar de jongens. "Hij.. Hij viel me aan. Met een mes. Zei dat er iets mis met me was.." stotter ik. De jongens kijken me nu allemaal verbaasd aan. Allemaal behalve Guus. "Ja, het zat er aan te komen.." mompelt hij. Nu ben ik degene die verbaasd kijkt. "Het zat eraan te komen? Hoezo?" vraag ik, terwijl ik naar Guus kijk. Zijn helderblauwe ogen kijken me strak aan. "Sinds jij hier was.. Hij deed ineens zo raar. Geloof het of niet, hij was eerst net zo vrolijk als de rest van ons." Ergens begrijp ik waarom Guus zo denkt. Sinds ik hier ben (blijkbaar daarvoor nog niet) deed hij echt chagrijnig. Jeffrey's arm ligt nog steeds over mijn schouder. Het blijft stil. Geen van de jongens zegt iets, en ik ben niet van plan om als eerste weer iets te zeggen, puur omdat ik geen idee heb wat ik dan zou moeten zeggen.

Later zitten we met zijn allen in de slaapkamer. Ik zit op mijn bed, samen met David. Hoewel hij heel lang heeft geslapen, is hij erg moe. Dat kan ik begrijpen, aangezien hij twee dagen met weinig of zelfs zonder slaap heeft moeten vechten. "Slaap nog wat," zeg ik tegen hem, "je ziet er echt moe uit." "En bedankt." zegt hij sarcastisch. Hij dacht waarschijnlijk dat ik met 'moe' bedoelde dat hij er niet goed uit ziet, maar dat bedoelde ik dus niet. Het verbaast me juist hoe goed hij eruit ziet terwijl hij moe is. "Zo bedoelde ik het niet." zeg ik. Met een zwakke glimlach op zijn gezicht, zegt hij: "Je hebt gelijk, ik ben moe. Ik ga nog slapen. Jij redt je wel, hè?" Ik glimlach. En dus gaat hij naar zijn eigen bed, en de andere jongens volgen zijn voorbeeld. Binnen een paar minuten ben ik weer in een kamer vol slapende jongens. Ik besluit om naar beneden te gaan en met Julius te gaan praten.

Na een poosje ben ik beneden. Ik sta onderaan de trap en zet mijn krukken neer, om zo naar Julius' kamer te gaan. Mijn handen zitten helemaal onder de blaren door die stomme, irritante krukken. Ik ga naar de gang, en door de deur naar Julius kamer. Ik kom eerst weer in het kamertje met de vrouw achter het scherm. De vrouw heeft helemaal niet door dat ik binnen ben, ze is te druk bezig met haar scherm. Dus ik loop gewoon door. Als ik de deur naar Julius kamer open, merkt ze me op. "Waar gaat dat heen?" zegt ze, met een nare, hese stem. "Naar Julius." zeg ik kort, en ik sluit de deur achter me. Ook Julius is bezig met allerlei schermen en merkt me eerst niet op. Ik kuch en hij kijkt om. "Evy" zegt hij. "Julius" zeg ik. "Wat kom je doen?" vraagt hij. Ik ga naar hem toe. "Ik wilde met je praten." zeg ik. Julius staat op en loopt naar de tafel in het midden van de ruimte. Hij gaat aan een van de stoelen zitten. Ik zucht en ga achter hem aan. Ik ga tegenover hem zitten. "Waar wil je over praten?" vraagt Julius. "Over Alex. Waar is hij nu?" zeg ik. "Je hoeft je geen zorgen meer te maken over Alex, hij is niet meer hier." Ik irriteer me aan zijn antwoord, maar besluit er niets over te zeggen. "Waarom deed hij zo?" vraag ik. "Hoe bedoel je?" vraagt Julius. Ik trek mijn wenkbrauwen op en kijk recht in zijn grijsblauwe ogen. "Het is natuurlijk heel normaal dat een soldaat een mede-soldaat zomaar aanvalt met een mes." zeg ik. Het sarcasme druipt van mijn stem. "Nee, dat is niet normaal," bekent Julius, "hij zal er wel niet tegen hebben gekund dat jij een betere soldaat was dan hij." "Dat is niet waar!" breng ik tegen hem in. Nu is Julius de gene die zijn wenkbrauwen ophaalt. "Dat is wel waar." zegt hij rustig. Ik zucht. "Waarom wil je hier over praten? Ik bedoel, je was er zelf waarschijnlijk ook wel achter dat er gewoon een steekje bij hem los zit. Is er iets dat je me moet vertellen?" vraagt hij rustig, terwijl hij me recht aankijkt. Ik zeg niets. "Heeft hij iets gezegd?" vraagt hij, met dezelfde rustige stem. Hij heeft gelijk, ik ben hier alleen gekomen om hem te vragen waarom Alex zei dat er iets mis met mij is. Wat er waarschijnlijk weer op neerkomt dat ik 'excellent' ben, waarvan ik niet eens weet wat het is. Ik blijf even stil en geef dan toch antwoord. "Hij.. hij zei dat er iets mis is met mij." stamel ik. Julius zegt niets. "Julius, wat is er mis met mij?" Ik kijk hem recht in zijn ogen aan. Ik zie twijfel in zijn ogen. Twijfel of hij mij gaat vertellen wat er met mij is of niet. Gewoonlijk zou ik geïrriteerd raken doordat hij überhaupt twijfelt en het niet gewoon meteen zegt. Maar deze keer niet. Ik herhaal mijn vraag. "Wat is er mis met mij?" Ik kijk Julius recht aan. Hij kijkt weg. "Julius..." Na nog even weg gekeken te hebben, draait Julius zijn hoofd mijn kant op. Aan de blik in zijn ogen zie ik wanhoop. Wanhoop die hij niet meer aankan, wat misschien wel inhoudt dat hij eindelijk gaat vertellen van excellent is. "Kom mee," zegt Julius, "ik moet je iets laten zien." Hij staat op en loopt naar de plaats waar hij de schermen kan laten komen. Eenmaal daar drukt hij op een knop, waarna de schermen weer tevoorschijn komen. Hij voert een aantal code's in, die me niets zeggen. Daarna komt hij op een browser terecht die verrassend veel lijkt op Google, maar dan een soort militaire, moderne versie. Hij voert iets in in de zoekbalk en we komen uit op een pagina vol informatie. Snel begin ik te lezen en al gauw kom ik erachter dat de artikelen gaan over excellentie. Hij gaat me eindelijk vertellen wat dat stomme excellentie is.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Heey iedereen,

Ik ben van plan om een nieuw boek te beginnen. Leuk? Ik zit te denken aan het romantiek of het avontuur genre. Welk genre zal ik kiezen? Ik heb trouwens besloten dat dit boek beter past in het actie-genre. Vanaf nu is dit boek dus niet meer te vinden bij avontuur, maar bij actie.

Xx Lotte