PHOENIX |[ completed ]|

14

.U.

အပိုင်း(၁၄)

     ညနေခင်းရဲ့ တိမ်တွေက နေရောင်မှာ တောက်ပလင်းလဲ့လို့နေတယ်… ။
      အဖြူ ရောင်ဂွမ်းစိုင်တွေပေါ်ကို ပျားရည်တွေ ဖြန့်ကျဲ ချထားသလိုပဲ ။ တိမ်တွေကို ငါ ငေးကြည့်နေမိတယ် ။ တနေရာက တနေရာကို လှည့်လည်နေတဲ့ တိမ်စိုင်တွေလိုပဲ ငါ မရင်းနီးတဲ့ တစ်နေရာဆီ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီပဲ ။
      ငါ့အရှေ့ခုံမှာ ငါ့သားနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေဆဲပဲ ။ ငါ့ဘေးမှာတော့ ၁၅နာရီကျော်ကျော် ငါနဲ့အတူ အဖော်ပြု စကားပြောပေးတဲ့ ဘူတန်အဘိုးအိုရှိနေတယ် ။ သူလည်း ခရီးပန်းကာ အိပ်ပျော်လို့နေပြီ ။
     ငါ့လက်ထဲက သမီးလေးက နိုးနေတယ် ။ တချို့လေကြောင်းလိုင်းတွေက နှစ်ရက်သားအရွယ်က စလို့ လိုက်ပါစီးနှင်းခွင့်ပြု ပေမယ့် ဒီလေကြောင်းလိုင်း ကတော့ နှစ်ပတ်သားအရွယ် ကနေပဲ စတင်ပြီး လိုက်ပါစီးနှင်းခွင့်ပြုတယ် ။ ပေပေါင်း သောင်းချီတဲ့ အမြင့်မှာ မတူညီတဲ့ လေထုဖိအားကို ခံနိုင်ရည်မရှိမှာ ကြောက်ကြပုံပါပဲ ။ ရှစ်လကျော်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ငါ့သမီးလေးကတော့ အခုထိ ဆင်ပြေနေသေးတယ် ။ သူလေးလည်း ခရီးပန်းရှာတော့ မယ်လို့ ငါတွေးမိတယ်။ ငါ့အတ္တကြောင့် ကလေးတွေပင်ပန်းနေရှာပြီ လို့တွေးပြီး ငါအားနာမိပါရဲ့ ။

"ခရီးသည်များခဗျာ … ဘူတန်နိုင်ငံနယ်နိမိတ်တွင်းဝင်တော့မည်ဖြစ်ပါတယ်… ခါးပတ်များ ပတ် ထားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးပေးကြပါရန် မေတ္တာ ရပ်ခံအပ်ပါတယ်… "

    လေယာဉ်မှူးရဲ့ ကြေညာသံကို ငါ ကြားလိုက်တယ်။ ရှေ့ခုံက သားနှစ်ယောက်ကို ငါ နှိုးတယ် ။ ခြောက်နှစ်အရွယ်လေးတွေပေမယ့် ငါ့ကလေးတွေဟာ သူတို့အဖေလိုပဲ အခြေအနေတိုင်းကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြတ်ကျော်နိုင်ကြတယ် ။ သူတို့အဖေ ကို တွေးမိတော့ ငါ ပြုံးမိတယ် ။ သူလည်း အခုအချိန်မှာ အခြေအနေတွေကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြေရှင်းနေလိမ့်မယ် ။
     *ဝုန်း*ကနဲ လှုပ်ခါသွားတဲ့ လေယာဉ်ကြောင့် ငါ့အတွေးစတွေ ဖျတ်ကနဲ လွင့်ပျယ်သွားတယ် ။ လေယာဉ်က*ဝုန်း*ကနဲ နောက်တစ်ခါ ခုန်သွားပြန်တယ် ။ အရှေ့ခုံက ငါ့သားတွေဆီက *မေမေရေ… * ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးတွေ ထွက်လာတယ် ။