PHOENIX |[ completed ]|

six

  Love is burning …
Like a …
PHOENIX…
_____________

"စိတ္ခ် ခဲ့ပါရေစ…… "

ဒီစကားကို ေျပာျပီး ငါ့အေဒၚက ငါ့လက္က္ို လြတ္ခ်သြားျပန္တယ္… ။ ေလာကတစ္ခုလံုးမွာ ငါ တေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ပါလား လို႔ ငါ သိလိုက္ တယ္… ။

ငါ ျပံဳးထားရင္း သူ႕ပခံုးကို မွီလိုက္တယ္… ။အထက္တန္းစာေမးပြဲေတြေျဖနိုင္ဖို႕ ငါ ႀကိဳးစားရဦးမယ္……။

တနွစ္တာကာလက မ်က္ေတာင္တခတ္စာမွာ ပဲ ငါ့နားက လြင့္ပ်ံသြားတယ္… ။

ႏႈတ္ခမ္းနီမိန္းကေလးက သူ႕နားကို အျမဲ လာတယ္……။ သူက အဲ့မိန္းကေလးကို ႀကိဳဆို တယ္… ။

"Bae… ကိုကိုတုိ႕အတြက္ ေကာ္ဖီေလး ေဖ်ာ္ ေပး ပါဦး…  "

အဲ့တာ အဲ့မိန္းကေလး ေရာက္လာတိုင္း သူ ေျပာေနက်စကား… ။

"ရတာေပါ့……ခဏေစာင့္ေနာ္……  "

ငါ အလိုက္တသိပဲ ထထြက္လာေနက်… ။

တေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ တဖြဖြ ေျပာေနဖို႕ မလိုအပ္ဘူး လို႕ ငါ ယူဆတယ္…။ငါ သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္း ျပတဲ့အေနနဲ႕ ငါ့တဘဝ လံုး သူ႕နားမွာ အေကာင္းဆံုး ေနေပးခဲ့တယ္ ။

ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ လို႕ ေျပာတာကို မလိုခ်င္ေပမယ့္ ငါ သိခ်င္မိတယ္… ။ သူ ငါ့ကို တကယ္ခ်စ္တာ ဟုတ္ပါရဲ႕လား … ။

တကယ္ခ်စ္တယ္ ဆိုရင္…… ငါ ဝမ္းနည္းေနတာကို သူ ဘာလို႔ မျမင္တာလဲ… ။

ေမေမ … ျပီးေတာ့ … ေဒၚေလး……
သူတို႕ကေကာ ငါ့ကို ဘာလို႕ တေယာက္တည္း ထားခဲ့ရတာလဲ…… ။

ေကာ္ဖီခြက္ထဲကို ငါ့မ်က္ရည္ေတြ ျပဳတ္က်သြား တယ္… ။ အနည္းဆံုး…… ေကာ္ဖီေတြ ငံေနတာကိုေတာ့ သူ သိေကာင္းပါရဲ႕…… ။

"ဂုဏ္ယူပါတယ္…!!… "

ဆူဆူညံညံ ေအာ္ဟစ္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အလယ္မွာ ငါ အျပံဳးတစ္ပြင့္နဲ႕ ရပ္ေနတယ္… ။သူမ်ားေတြ အသက္၁၈ႏွစ္မွာ အထက္တန္းေအာင္လက္မွတ္ရၾကတယ္…။ ငါ့အသက္က ေတာ့ ၁၆နွစ္ပဲရွိေသးတယ္ … ။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ပညာတစ္ခုျပီးေျမာက္သြား လို႕ ငါေပ်ာ္သင့္လား… ။ ေပ်ာ္သင့္ပါတယ္… ။
ျပံဳး…ထား သင့္ တယ္ လို႕လည္း ငါထင္တာပဲ…။