"Hannnnn......မင်းဘယ်မှာလဲ....."
ကျွန်တော် လက်ခုံကိုကိုက်လို့....
အသံမထွက်အောင် နေလိုက်တယ်......
"Han....ဟင်....."
အိပ်ခန်းထဲ အပြေးဝင်လာကာ...
မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်မှ....
ကျနော့်ကိုမြင်ပုံရသူ......
"Han....."
နံရံကိုမှီပြီးထိုင်နေတဲ့....
ကျနော့်ထံ...သူအပြေးလာကာ....
"ဟင့်...."
ကိုက်ခဲထားတဲ့ လက်ခုံကို...
သူအသာ ဖယ်ယူတာမို့.....
ကျနော့်ရှိုက်သံတို့ ထွက်သွားသည်.....
ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံးအား...
သူသိမ်းကျုံးထွေးပွေ့လိုက်သည်မို့...
ကျနော် ကြောင်အ သွားရသည်......
"မင်း....မင်း...ထွက်သွားပြီထင်ပြီး..."
တင်းတင်းဖက်ရင်း...
ကျနော့်ပခုံးပေါ် သူ့မျက်နှာမှောက်ထား၏....
"မင်းမရှိရင်....ကိုယ်မနေနိုင်တော့ဘူး...
မင်း....မရှိတော့ရင်....ငါရူးသွားမှာ...."
အပြောချည်းသာမဟုတ်....
ကျနော့်ကိုယ်ကို အားဖြင့် တင်း၍တင်း၍...
ဖက်ပြီးသာ......သူဆိုတော့၏.......
သူ့ရဲ့အတင်းအကျပ် ပွေ့ဖက်မှုမှာ...
ကျနော် အသက်ရှူကြပ်နေရ၏....
"တော်ပါသေးရဲ့.. ...တော်ပါသေးရဲ့
.. .Han ရယ်......"
ဟာ.......အသက်ရှူလို့မရတော့ဘူး...
လဒကြီးရဲ့.......
အတွေးဖြင့်သာ ရုန်းထွက်နေမိကာ...
လက်တွေ့မှာတော့...
သူ့ရင်ခွင်ထဲက မထွက်ချင်.....
"ငါ...ညနေက...မင်းငါ့ဆီမှာ...မနေချင်ဘူး
ထင်ပြီး....မင်း..ထွက်သွားမှာ...စိုးလို့....
ကယောင်ကတမ်းနဲ့....ပြောသွားတာ....
ငါ...တောင်းပန်ပါတယ်....."
သူကျနော့်ကို မထွက်သွားစေချင်ဘူးလား...
ဒါဆို....သူ ကျနော့်ကို ...
အမြဲ ခေါ်ထားမယ့်သဘောလား......
ကိုယ့်မှာတော့....
သူခေါ်မထားချင်ဘူးထင်ပြီး....
ငိုယိုနေမိတာ......
အခန်းမီးပိတ်ပြီးတောင်....ဝမ်းနည်းခဲ့ရတာ...
ကျနော့်လိုမဟုတ်ရင်တောင်
သူလည်း ခံစားခဲ့ရမှာပဲ.....
သူ့ရင်ခွင်ကနွေးနေပေမယ့်...
ကျနော့်လည်ဂုတ်ကို...
ကိုင်ထားသော သူ့လက်များဆီမှ....
အေးစက်မှုကို အပီအပြင်ခံစားနေရသည်.....
YOU ARE READING
လိေမၼာ္သီး 🍊 လိမ္မော်သီး 🍊
Fanfictionက်ေနာ့္ အခ်စ္က လိေမၼာ္သီးေလး Sehun×Luhan ကျနော့်အချစ်က လိမ္မော်သီးလေး Sehun×Luhan
