".....Hun ပြန်လာပြီ....."
လှေကားထိပ်ကနေ ပြေးဆင်းလာတဲ့ ပိကျိလေး....
Hyung လို့မခေါ်တော့ပဲ Hun လို့သာ
ပြောင်းခေါ်တတ်သည့်......ဖြူဖြူ ဥဥလေးကို.....
ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းထားလိုက်မိသည်.........
ခရီးထွက်နေရတာမို့....
မတွေ့ရတာ ၃ ရက်ကြီးများတောင်.....ရှိပြီ......
"အရမ်း လွမ်းနေတာ......."
မျက်နှာထက်ဆီ အနမ်းတဖွဖွ ကျရောက်စေသည်..
ဒါတောင် ညတိုင်း ဖုန်းဆက်ပြီး...
အလွမ်းသယ်ထားတာမို့....ဖြေသာနေခြင်း.......
"ဟွန့်.....ဖယ်ဦး.........."
ရုန်းကန်ကာ......ရင်ခွင်ထဲက ထွက်သည်......
"ပင်ပန်းနေလား.....ဟင်......"
ခါးကိုပြန်ဖက်ရင်း....ရင်ဘတ်ပေါ်
မေးတင်ကာ မော့ကြည့်လာသည့် သူ........
"Han ကို တွေ့တော့ ပင်ပန်းသမျှ ပျောက်....."
နှုတ်ခမ်းလေးဆီ အကြင်နာခြွေမိသည်.........
"အရမ်း ပင်ပန်းနေရင် ဒေါ်လေးကို..
Han ပြောပေးရမလား.......
အလုပ်အများကြီးမခိုင်းဖို့......."
"မပြောနဲ့ Han.....
ကိုယ် အောက်ခြေကပဲစချင်တယ်....
ဆက်ခံသူမို့လို့ ဆိုပြီး အခွင့်အရေးမလိုချင်ဘူး...."
ပခုံးလေးကို ဖက်ရင်း...အိမ်အပေါ်ထပ်ဆီ....
လျှောက်လှမ်းမိသည်.........
"Han ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လဲ....."
"အင်.......တစ်နာရီလောက်ရှိပြီ......
Hun ပြန်လာပြီဆိုတာသိတာနဲ့ ပြန်လာတာ...
ဘာဖြစ်လို့လဲ...ဟင်........."
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး.....
ဒေါ်လေးဆီမှာ နေရတာ
အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား....."
"ဒါပေါ့.....ခုတောင် မနည်းပြောပြီးပြန်လာရတာ.."
ဒီလို ကလေးငယ်ကို ဒေါ်လေးမချစ်ပဲ..
ဘယ်နေနိုင်ပါ့မလဲ.....
တစ်ခါခါများ....ကိုယ့်ဆီတောင် မထည့်ချင်.....
ငါ့ကလေး ငါ့အိမ်မှာ ခေါ်ထားမယ်ချည်းပဲ
လုပ်နေတတ်တာ.......
ဒေါ်လေးနဲ့ တစ်အိမ်တည်းနေဖို့ကျတော့လည်း..
အင်း....အဆင်မပြေလှသည်မို့....ခွဲနေရခြင်း.......
YOU ARE READING
လိေမၼာ္သီး 🍊 လိမ္မော်သီး 🍊
Fanfictionက်ေနာ့္ အခ်စ္က လိေမၼာ္သီးေလး Sehun×Luhan ကျနော့်အချစ်က လိမ္မော်သီးလေး Sehun×Luhan
