HYEORAEK

Part 52: Alice Breakdown

----

My eyes slowly opened and the flickering light greeted me. I can't hear my heartbeat. I can't breathe. Dahan-dahan kong inilibot ang paningin ko sa paligid ko at para akong binuhusan ng malamig na tubig nang makita ko ang isang taong nakasuot ng maputi at mahabang damit habang nakatalikod ito sa akin. My brows creased as I scanned my surroundings.

Nanginig ang labi ko nang mapagtanto kong nasa loob ako ng silid at puno ng mga chemical at mga kagamitang pang-laboratoryo ang nasa paligid ko. Pinilit kong bumangon pero hindi ako makagalaw. I tried to move my hand but only to realized that both of my hands are chained on my side. Kumabog nang malakas ang dibdib ko nang hindi ko man lang ito magalaw. Sh*t!

"You're already awake," his voice sending shivers down my spine. Mabigat ang paghinga ko nang sinulyapan siya at nakita ang nakangisi nitong labi. I still remember his face after all these years, the face of the man who shattered my hopes and my life. I gritted my teeth when he approached me as if we're close and didn't do anything before. F*ck! Why the hell I'm here? Eexperimentuhan na naman ba ako?! "Oh my dear, Alice... don't be afraid. Hindi kita sasaktan," he's grinning while he said that.

Mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib at pinilit kong makawala sa pagkakakadena ko. Unti-unti ko nang nakukuha ang lakas ko kaya nakabangon na ako at pilit na hinihila ang mga kadena sa kamay ko pero para akong nalagutan ng hininga nang makita ko ang senaryong nasa sahig na nakapalibot sa akin. F-F*ck... napalunok ako at nanlaki ang mga mata.

"Do you recognized them, Alice? Isa ka na dapat sa kanila bago pa dumating ang mga Police," he told me and laughed evilly beside me. Hindi ako makakilos pagkatapos kong pasadahan ng tingin ang mga bangkay na pinatay nila bago nila ulit ito subukang buhayin. My surroundings are full of blood. Their rotting flesh didn't leave my nose. I took a deep breath and couldn't look away. Para napako ang paningin ko sa mga kapwa ko bata noon na walang awa nilang pinagbabaril at parang basurang itinapon sa kwartong ito.

"You killed them..." Wala sa sariling bulong ko. "You f*cking killed them!" I shouted to him and feel the burning feeling on my chest. Pakiramdam ko gusto ko siyang sakalin at bawian ng buhay. He didn't deserve to live. He deserve to die and burn in hell. Mahigpit na kumuyom ang kamao ko nang tumawa lang siya at hinagod ang bigote niya bago ipakita sa akin ang injection na nasa kamay niya. Napalunok ako at pilit na dumistansya sa kanya.

"At susunod ka na sa kanila. Sa paanong paraan mo ba gusto mamatay ulit, hmm?" Ang nakangisi nitong labi ay biglang naglaho at napalitan ng nagpupuyos na mata. "You can't be the cure, you know why? Because you don't deserve to save the humanity dahil ako ang magliligtas sa kanila! Ako lang dapat! Ako!" he shouted like a mad-psychotic man and I almost lose my balance when he quickly close the distance between us and pricked his injection on me. Sh*t no!

"No!" sigaw ko at hingal na hingal kong inilibot ang paningin ko sa maputi at malinis na silid. My breathing isn't normal anymore but I still manage to observe my surroundings. This is the opposite where I am earlier. "It's just a dream..." I whispered after I put my hand on my chest and tried to control my heart that's flying into a rage. I grimaced when I feel a little pain on my left shoulder and the numbness from it. Pero agad din akong nagpanic nang makitang walang katao-tao sa loob at ang inaasahan kong mukha ng pamilya ko ay hindi ko nadatnan.

"Alice!" Nalipat ang tingin ko kay Dr. Cruise pagkatapos niyang pumasok sa kwarto ko at mabilis kong hinanap ang pamilya ko sa likuran niya pero walang lumitaw na kahit isa sa miyembro ng pamilya ko. "How are you feeling right now?" she asked me but I just stared her back and creased my brow.