HYEORAEK

Part 33: Camp Capinpin

----

"Hurry!" I yell at the top of my lungs when I saw how all the citizens infected are chasing us desperately.

"Teka lang naman kasi, Misis. Hindi lang naman kasi ako ang nagpapaandar nito eh!" reklamo ni Ali sa 'kin habang mabilis pa rin ang pagpadyak sa bisikletang sinasakyan namin.

We're both stamping this bike for an half hour already and we've finally find the vehicle that my colleagues used that's parking now on the corner of a camp.

"Nandito na sila!" I heard Drew shouted inside of the place. Napatigil kami sa harap ng gate ng mismong lokasyon na sinasabi ni Hugo ng mabasa ko ang Camp General Mateo Capinpin na pangalan ng lugar. Mabilis na binuksan ni Drew ang gate para papasukin kami saka agad ding sinara at ni-lock bago pa makalapit ang humahabol sa amin.

Nang makababa na kami ni Ali ay agad kaming sinalubong ni Hugo may hawak na patpat saka kami ginaya papasok sa loob ng malawak na lugar. Ako na ngayon ang may dala sa malaking bag ni Timothy. My mouth gaped of amazement as my gazes traveled around the fascinating place. It's giving me a natures feelings, parang walang nangyayaring gulo sa labas ng lugar dahil sa linis at kariktan ng paligid.

"Tama na muna ang pagpantasya dahil meron tayong isang malaking problem," nagmamadaling sabi ni Hugo sa amin dahilan para makuha niya ang atensyon namin ni Ali. Nasa unahan namin si Drew habang hawak naman kami niya sa magkabilang balikat namin.

"What is it?" agaran kong tanong sa kanya at bahagya pa akong napatingala. Tinapunan niya lang ako ng tamad na tingin bago may inguso sa harap namin.

"'Yan," he pointed. Nilingon ko ang tinutukoy niya at nakita ang hindi mabilang na mga sundalo sa loob ng isang
Zoo backyard. They're people who can help us. But our hope vanished when I saw how each of them sniffed and open their mouth like a hungry creature.

"Lahat sila ay infected na. Nilibot namin ni Drew ang paligid at nalamang sila na lang ang natira at mukhang sinadya silang i-trap rito sa loob," kwento ni Hugo sa tabi namin bago nagpakawala nang malalim na hininga. Disappointed is the expression that I notice about his face.

"Ano nang gagawin natin?" tanong ni Drew na lagi ko na yatang maririnig sa kanya kapag nababahala siya. We all look at Hugo who was occupied now by his own thoughts. He was the only one who can think and make a plan to save us. I don't know how to explain this but since the day that he help and save us from the convent I notice that each of us started to depend on him like he's our superior or who's above us.

Kumunot ang noo ko nang mapansin kong hindi nila kasama ang tatlo pang babae at si Timothy. Napansin ata 'yun ni Hugo kaya nagsalita na siya mula sa matagal na pag-iisip.

"Nasa sila loob ng Estrada Detention house," he said after he pointed the green house surrounded by different kind of plants. "Pumunta ka muna roon dahil kanina pa iyak ng iyak ang bata. Pero linisin mo muna ang sarili mo bago mo siya hawakan, maliwanag?" paalala ni Hugo sa 'kin kaya napatango na lang ako.

"Kami rin ba pupunta doon?" clueless na tanong ni Drew kaya hindi na ako nagulat nang batukan siya ni Ali at balak na sanang barahin ngunit agad na nagsalita ang nakatatanda sa amin kaya hindi na iyon natuloy.

"Magsitigil kayo kung ayaw ninyong ako mismo ang magtapon sa inyo palabas ng kampong ito," banta ni Hugo sa dalawa bago ulit nagsalita. "Kailangan ninyong sumama sa 'kin dahil maghahanap tayo panggatong at pagkain sa paligid."