HUNTER

31

Torii

Staję naprzeciwko piątki osób i kładę na ziemi stroje. Patrzą na nie, ale nie widzą nic przez tkaninę, która je zakrywa.

— Zanim ruszymy do zamku, musimy obmyślić plan. Najlepiej kilka, na wypadek gdyby coś poszło nie po naszej myśli — mówię, siadając na ziemi przed wygaszonym ogniskiem. Przez chwilę milczymy, pogrążeni we własnych myślach. Ciszę przerywa dopiero brunet.

— Myślę, że wszystko wiadomo. Jedyne, co możemy omówić, to plan B — Kiwam głową i wzdycham. Czy nie to właśnie przed chwilą powiedziałam?

— Więc jeśli coś pójdzie nie tak, każdy musi zadbać o siebie i własną drogę ucieczki — spoglądam po kolei na każdego z nich. Kiwają głowami. — Nie możemy tego zawalić. To będzie nasza jedyna okazja.

Wstaję i otrzepuję spodnie z ziemi, podnosząc czarne materiały wiszące na wieszakach.

— Tu są wasze stroje. Wybaczcie za warunki, ale sami rozumiecie — macham ręką i przekazuję im rzeczy. — Spotykamy się na krańcu lasu po zachodzie słońca.

Odwracam się, gotowa odejść, ale zatrzymuje mnie jeden z chłopaków.

— Gdzie idziesz?

Odwracam się w stronę zielonookiego i wsuwam ręce do kieszeni rozpinanej bluzy.

— Będę pilnować okolicy. Wy się prześpijcie — czeka nas jutro ciężki dzień.

Nie czekam na odpowiedź. Po prostu odchodzę i znikam między drzewami. Wzdycham i podnoszę głowę do góry. Zamykam oczy, wsłuchując się w wiatr. Przecieram twarz dłońmi i wspinam się na najbliższe drzewo. Opieram się o gruby konar i zamykam oczy, skupiając się na odgłosach nocy.

O świcie zeskakuję z gałęzi i ruszam w stronę rzeki. Patrzę przez chwilę na spokojną taflę wody, po czym szybko się rozbieram i wskakuję do środka. To nie luksus, ale zawsze coś. Chwilę później wychodzę, ubieram się w ciuchy, poprawiam mokre włosy i ruszam w stronę dworu Micalrio. Ciekawe, czy uda mi się przejść niezauważona.

Po kilkunastu minutach dostrzegam zarys posiadłości. Przyspieszam i wskakuję przez jedno z okien, zanim ktokolwiek mnie zauważy. Szybko, ale cicho, biegnę do pokoju siostry. Wyciągam z szafy pierwszą lepszą sukienkę na bal i tak szybko, jak się pojawiłam, tak samo szybko znikam.

Mogłabym udawać Tracy... ale nie mam na to czasu. Poza tym — czy nie mieszka teraz w zamku? Kręcę głową i jeszcze raz spoglądam na dwór Micalrio. Mimowolnie przypominam sobie tamten dzień. Dzień w którym cała ta posiadłość płonęła. Kręcę głową i odchodzę. Nie mają pojęcia, co nadchodzi. I wtedy nachodzi mnie myśl: O jaki plan mu chodziło? Czy znajdę czas, by dopytać Tracy? Choć pewnie i tak nie powie mi prawdy.

Wzdycham i przeczesuję włosy palcami. Kiedy tak bardzo się od siebie oddaliłyśmy?

Poprawiam włosy po raz ostatni, upewniając się, że noże przy udach są dobrze przymocowane. Biorę głęboki wdech i ruszam przez las. Gdy widzę pięć znajomych sylwetek, podchodzę i każdemu z nich wręczam maskę przypominającą twarz jakiegoś zwierzęcia.

— Pamiętajcie. Nikt nie może trzymać się blisko drugiego — mówię spokojnie.

Ayse, która do tej pory mnie ignorowała, prycha z niezadowoleniem.

— Co nam to da? Przecież i tak nie będzie wiedział, że to my — wyrzuca ręce w górę.

Mrużę oczy.

— Masz rację, ale w pojedynkę łatwiej uciec — wzruszam ramionami i zakładam maskę przypominającą lwa.

— Tylko tchórze tak twierdzą — burczy pod nosem.

Przygryzam policzek. Dobrze, że nie widzi mojej twarzy.

— Gdybym była tchórzem, nie ryzykowałabym własnym życiem, żebyś ty mogła mieszkać w pałacu jako księżniczka — mówię zaskakująco spokojnie i mijam ją, nie chcąc wdawać się w niepotrzebne kłótnie.

— Posłuchaj — ktoś chwyta mnie za ramię. Odwracam się.

— Możemy to zrobić razem — szepcze głos, który dobrze znam. Marszczę brwi, czego nie widać przez maskę.

— Jak chcesz to zrobić? — pytam, krzyżując ręce.

— Pamiętasz sekretny pokój za tronem? — Kiwam głową. — Właśnie tak chcę to zrobić.

Waham się. To nie był mój plan. Nie możemy zmieniać go w ostatniej chwili.

— To nie jest dobry pomysł. A jeśli coś pójdzie nie tak? — kręcę głową.

— Wiem. Ale co, jeśli sobie nie poradzisz?

— Milan, ćwiczyłam połowę życia, żeby być łowcą. Poradzę sobie — mówię pewnie.

Wzdycha i odchodzi bez słowa. Opieram się o ścianę i obserwuję tłum. Nagle podchodzi do mnie Micalrio. Skąd wie, kim jestem?

— Tutaj jesteś. Wyglądasz inaczej, niż zaplanowaliśmy, ale to nic — mówi, ściągając moją maskę. Ja swojej nie zdejmuję. Rozgląda się, pochyla i szepcze:

— Posłuchaj. Podejdź do króla, ja w tym czasie zabiorę koronę. Widzisz ją?

Odwracam głowę w stronę tronu. Martanzo nie ma jej na głowie. Leży na półce za tronem, na poduszce. Głupota. Kiwam głową.

— Świetnie. Strażnicy są po naszej stronie, nie zareagują — mówi i odchodzi. Ich plan jest identyczny jak mój. Ale... czego oni właściwie chcą? Bez błogosławieństwa kogokolwiek z rodziny królewskiej nic nie zdziałają.

Wzdycham. Rozglądam się, próbując dostrzec Sama albo kogokolwiek z naszych, ale tłum mnie przytłacza. W końcu ruszam w stronę tronu. Staję przed Martanzo. Patrzy na mnie chwilę w milczeniu, po czym powoli wstaje.

— Tak identyczne, a tak różne — mówi z uśmiechem. Zbliża się. — Powiedz, Torii. Co chcesz osiągnąć? Przychylność ludu? Wybaczenie królowej? A może męczy cię sumienie?

Z każdym krokiem jest bliżej. Ściągam maskę i rzucam ją na podłogę.

— Skąd wiesz, że to ja?

— Mam doskonały węch. Wiem, jak pachniesz ty, a jak twoja siostra — wciągam głośniej powietrze.

— Mnie kochaniutka nie da się wykiwać — pokazuje na mnie palcem. Kątem oka dostrzegam Micalrio.

— W takim razie nie ma sensu się oszukiwać — mówię cicho, po czym unoszę głowę. — Może nie zostanę bohaterką po tym, jak cię zabiję i posadzę na tronie kogoś godnego... ale umrę ze świadomością, że próbowałam.

W jego oczach pojawia się rozbawienie.

— Naprawdę myślisz, że zdołasz mnie zabić? W każdej chwili mogę zawołać strażników.

Uśmiecham się lekko.

— Jesteś tego pewien?

Rozgląda się. W końcu dostrzega Micalrio z koroną w ręce. Twarz mu czerwienieje ze złości.

— Straż! Łapać go! — krzyczy. Nikt się nie rusza. — Co z wami?! To rozkaz króla!

Cisza. Cała sala wpatruje się w naszą trójkę. Dostrzegam Sama. Kręcę głową. Niech się nie zbliża.

Micalrio siada na tronie i obraca koronę w dłoni.

— Zdrajca został zdradzony?

Paradoks. Wszystko zaraz się odmieni.

Daję znak Riccardo. Rusza w stronę Martanzo, a on w stronę Micalrio, korona zostaje rzucona w powietrze. Każdy się rzuca, ale to ja ją łapię.

Cisza.

— Skarbie — patrzę prosto w ciemne oczy, których z całego serca nienawidzę— Oddaj mi koronę. Przecież taki był nasz plan.

Zbliża się. Szybko szukam wzrokiem Sama. Kiedy go widzę bez zastanowienia rzucam koronę.

Ale nie on ją łapie.