မနက္စာစားဖို႔ စားပြဲဆီလွမ္းေနသည့္ ေျခလွမ္းေတြက လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံေၾကာင့္ နံရံမွာ တပ္ထားသည့္ ခလုတ္ဆီကို သူ ဦးတည္သြားလိုက္မိ၏။
"ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ့ခ်င္လို႔လဲ"
"ရႊန္းစံလား"
မနက္ေစာေစာမွာ ၾကားလိုက္ရသည့္ အသံက သူအိပ္မက္ေယာင္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါ...။ ေစာေစာစီးစီး သူမ်ားအိမ္ကို ဘာလာလုပ္တာလဲ။ အံ့ဩစိတ္ေၾကာင့္ ဘာမျွပန္မေျပာႏိုင္သည့္ သူ႔ပံုစံကို မနက္စာျပင္ေနရင္း ေမေမကေတာင္ လွမ္းၾကည့္ေနၿပီ...။
"သားေရ... ဘယ္သူမို႔လို႔လဲ"
"ဘယ္သူမွ မဟုတ္ပါဘူး... အိမ္မွားတာေနမွာ"
အင္တာကြန္းခလုတ္ကိုႏိွပ္လ်က္သားႏွင့္ ျပန္ေျဖေနသည့္ အသံေလးကို တံခါးေရ႔ွမွာ ရပ္ေနသည့္ ဒိုင္တစ္ေယာက္ အတိုင္းသား ၾကားေနရ၏။
သိသားပဲ...။ သူမွန္းသိေနလို႔ ရႊန္းနခနိရိွတို႔ ညစ္ေနတာ...။
လူေခၚေခါင္းေလာင္းခလုတ္ကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ႏိွပ္ပစ္လိုက္မိသည္။ ဒီတစ္ခါျပန္ေျဖလာသူက မဒမ္ယုကီျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး အဆံုးသတ္မွာေတာ့ သူလည္း အိမ္ထဲကိုေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ...။
"ဒိုင္ခ်န္က... ဒီကို တမင္လာတာလား"
စားပြဲမွာထိုင္ၿပီး မႈန္ကုပ္ကုပ္မ်က္ႏွာႏွင့္ သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လာသည့္ ရႊန္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိရင္း..၊
"ဟုတ္... သူ႔ကို ေက်ာင္းသြားဖို႔ လာေခၚတာ"
"မင္းနဲ႔...ဘယ္သူက လိုက္မယ္ေျပာေနလို႔လဲ"
"သားေရ... သူငယ္ခ်င္းကို... ဘယ္လိုႀကီးေျပာလိုက္တာလဲ... ဒိုင္ခ်န္!....သား မနက္စာ... မစားေသးရင္.. တစ္ခါတည္း စားလိုက္ေလ... လာ... လာ... ဆရာမ.. ေနာက္လိုက္ခဲ့"
သူ႔ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ခ်ိန္ လွည့္ၾကည့္လာသည့္မ်က္ႏွာက ဘာလာလုပ္ျပန္တာလဲဆိုသည့္အၾကည့္ႏွင့္....။ ေရ႔ွမွာ ခ်ေပးထားသည့္ ငါးဆန္ျပဳတ္ကို ငံု႔ေသာက္ဖို႔ျပင္လိုက္မွ ေဘးက စကားသံကလည္း မညင္မသာ ေျပာလာ၏။
"သူမ်ားအိမ္ကို... မနက္ေစာေစာစီးစီး... ဘာလာလုပ္တာလဲ"
"ေက်ာင္းသြားဖို႔ လာေခၚတာပါဆို"
ESTÁS LEYENDO
SOULMATE
Fanfictionလူသားတွေအတွက် ကြမ္မာရေစက်ဆိုတာကို ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်ထားလို့ရမလဲ။ တွေ့ဆုံခြင်းတွေ မလှပခဲ့တာနဲ့ပဲ နောက်ထပ်ရလာမဲ့ ရေစက်ကောင်းတွေကိုရော တစ်ခါတည်း စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်ရမှာလား။ မုန်တိုင်းဆိုတိုင်း မထန်တတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အကြင်နာတရားကင်းမဲ့ခြင်းမှသည် စိတ်...
