SOULMATE

32 - U(The End)

ဒီအိမ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေ,နေရသည့် ခံစားချက်က သူ့ရင်ကို အပြင်းထန်ဆုံးအလွမ်းတွေနှင့် နေ့ရှိသရွေ့ တမြေ့မြေ့လှိုက်စားတော့၏။

အဆိုးဆုံးက အိပ်ရာဝင်ချိန်တွေပါပဲ...။

ရွှန်းကို ပွေ့ပိုက်ထားဖူးခဲ့သည့် သူ့ရင်ခွင်က အခုချိန်မှာတော့ လစ်ဟာနေပြီး တရေးနိုးလာရချိန်တိုင်း မျက်ရည်တွေကသာ ကိုယ့်ကိုအဖော်ပြုပေးနေသလိုမျိုး...။ အိပ်ရမှာကိုတောင် ကြောက်လန့်နေတတ်ခဲ့ပြီ။

အတွေးတွေနှင့် အရက်ကိုပဲ အဖော်ပြုနေရသည့် သူ့အဖြစ်က အခုလည်း မီးဖိုခန်းမှာ အရက်ငှဲ့နေရင်း နောက်ကျောဆီက ခြေသံသဲ့သဲ့ကြောင့် ဒိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိ၏။ ခွက်ကိုလည်း စားပွဲပေါ် ဆောင့်ချလိုက်မိရင်း...၊

"မင်းကို... နေ့တိုင်းမလာနဲ့လို့... ငါပြောထားတယ်လေ... ပြန်တော့!... အခိရု... ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ နေချင်တယ်"

"တကယ် ပြန်သွားရမှာလား"

ကြားလိုက်ရသည့် ကိုယ့်နားကို ကိုယ်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ကျောပေးလျက်သားနှင့် ဒိုင့်ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်မတ်သွား၏။ မဟုတ်ဘူး...။ စိတ်ထင်နေတာပဲဖြစ်မှာပါ။

ဒါပေမဲ့လည်း ဆုတောင်းတွေက မပြည့်ခဲ့ဘဲ သူ့ကျောကို သိုင်းဖက်လာသည့် အထိအတွေ့နှင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိချိန် ရင်ဘတ်မှာ ဖွဖွပွတ်သပ်ပေးနေသည့် လက်ဖြူဖြူလေးတစ်စုံကို ငေးနေရင်း ဒိုင့် အမြင်တွေ ဝေဝါးကုန်သည်။

"အခုထိ... တစ်ယောက်တည်း နေချင်တုန်းပဲလား... ငါက ဘယ်အချိန်ထိ... စောင့်ပေးရမှာလဲ"

ယိုင်ထွက်ချင်နေသည့်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံးတင်းထားလိုက်မိပြီး ဖက်ထားသည့် သူ့လက်တွေကိုလည်း ဆောင့်ဖြုတ်ချလိုက်မိ၏။

လှည့်ကြည့်လာသည့် ဒိုင့်မျက်လုံးတွေက သူ့ကိုပဲ အံ့ဩနေသလိုနှင့် ငေးကြည့်လာပြီးမှ...၊

"ရွှန်း!... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဒီကိုရောက်လာတာလဲ... ပြန်လိုက်တော့!... မင်းနဲ့ငါက... ပြီးသွားပြီ"

မြင်လိုက်ရသည့် ဒီမျက်နှာ၊ ဒီလူသား၊ ဒီပုံရိပ်က ကိုယ်မက်မက်မောမော စွဲလန်းခဲ့ရသူလား...။ အခုလိုမျိုး မြင်ချင်ခဲ့တဲ့ သူ့ဆုတောင်းတွေ ပြည့်ခဲ့ပြီပေါ့။