T O R N

50

Knock knock...

Iminulat ko ang mga mata ko ng marinig kong may kumakatok sa pinto ng kwarto. I know it's Kai kasi siya lang naman ang bukod tanging tao na pinagkatiwalaan ko ng duplicate key nitong apartment ko. Nginitian ko siya ng bahagya at saka sinenyasan na pumasok na. I love how Kai respects my space kahit na boyfriend ko na siya. Hindi siya basta-basta pumapasok ng kwarto ko ng walang pahintulot mula sa akin. He's really a gentleman, and that's what I like most about him. Nakangiti siyang lumapit sa akin at hinalikan ako sa noo.

"How's my baby doin'? Masakit pa ba? He asked. Bakas sa mukha niya ang pag-aalala.

I pouted my lips and nodded.

Hindi ako pumasok sa trabaho nang dahil sa dysmenorrhea. Sobrang sakit ng kalamnan ko na para akong hindi makakilos at makagalaw ng maayos.

"Don't worry I'm here now to take care of you" he said, caressing my hair.

I smiled.

"By the way, mom made this pumpkin cinnamon soup. Sabi ni mom magaling daw ito to ease the pain of dysmenorrhea. Also, I bought your favorite mandu on the asian store malapit sa office, thinking you might be craving for it. Based on my research kasi may mga cravings raw kayong mga girls kapag may period. Do you want to eat na ba?"

I was just looking at him smiling. He's so thoughtful that he made all those efforts just to help me ease my period pain.

"Jen are you okay? Why are you looking at me like that? Hindi mo ba kayang tumayo?"

"I can" sagot ko.

Inalalayan niya akong tumayo at maglakad papunta sa kusina.

"Thank you" I said.

Umupo ako habang si Kai naman ay dumiretso sa counter top para ihanda yung mga dala niyang pagkain. I was just looking at him admiring his handsome face habang busy siya sa ginagawa niya. Actually, I didn't expect him to be this caring. Sa unang tingin kasi at impresyon mukha siyang suplado but he's actually the opposite of it. He's so kind and easy to get along with. Unang dating ko pa lang dito sa Prague siya na agad ang unang nakasundo ko. Nagkakilala nga pala kami sa isang cafe malapit sa opisina. Coincidence na Kim pareho ang pinalagay naming pangalan sa coffee na inorder namin, kaya naman nung tawagin ng barista ang Kim ay sabay kaming pumunta sa counter at kinuha ang iisang kape na may nakasulat na Kim sa cup. That time I learned that we shared the same surname and both of us don't want others to know our first names. He smiled and said sorry nang maconfirm namin na yung order ay para sa akin. Nalaman rin naming pinoy kami pareho kaya ayun nagkwentuhan na lang kami. Iba kasi yung feeling na makakilala ka ng isang kabayan sa ibang bansa. Somehow, nababawasan yung pagka homesick mo. Sa pagkukwentuhan na yun, nalaman namin na sa iisang kumpanya lang pala kami nagtatrabaho. He's an engineer and been there for three years already. Sabi niya nung gumraduate siya ng college ay dito na siya nagtrabaho at paminsan minsan na lang rin siya kung umuwi ng Pilipinas dahil kasama niya naman raw ang mom niya dito sa Prague. I don't know about his dad kasi hindi naman siya mahilig magkwento about sa family niya and I don't want to imply. Gusto ko magkwento siya kung komportable na siyang magkwento.

"Here" he muttered.

Ibinaba niya sa harapan ko yung pumpkin soup at mandu na binili niya.

"Thank you. Do you really ask your mom to cook this for me?" nakangiting tanong ko.

He nodded and said, "Yup. Wala akong alam sa mga ganyan kaya tinanong ko si mom how to take care of someone with dysmenorrhea"

"Baka inistorbo mo pa si tita. You don't have to take care of me naman. I can handle this" nag-aalalang sabi ko sa kanya. Ayoko lang kasi ng may naiistorbong tao dahil sa akin.