Under the Sky

Part 10

අප ක්‍රීඩා පිටිය වෙත ළඟාවන විටත් ශිෂ්‍යභට ඛණ්ඩය භාර ගුරුතුමා පැමිණ සිටියේ ය. ඔහු අසළ කුඩා ඩෙස්කයක් මෙන් ම පුටුවක් ද විය.

" හොඳයි. කට්ටියම දැන් ඉන්නවනේ... කොහොම ද ප්‍රැක්ටිස්? "

" හොඳයි සර්... "

" සාජන්... 25 ම ඉන්නව ද? "

අභිමාන් අයියා ඒ වනවිටත් ඛණ්ඩයෙන් ඉවතට විත් ඔහු අසලින් සිටගෙන උන්නේ ය.

" නැහැ සර්. ඕලෙවල් කරන අනිත් දෙන්නා හෙට එන්නේ. "

" ම්... කමක් නැහැ. ඉන්න ටිකේ ඩ්‍රිල් කොහොම ද කියලා බලමු. "

අපි සියල්ලෝ ම සරඹ සිදුකිරීමට සුදුසු ලෙස පෙළ සකස් කර ගතිමු. කිසිදු අමතර හඬක් නො වූ එම පරිසරය තුළ සිටගෙන සිටීමෙන් පවා දැනුණේ ගාම්භීරබවකි. මාගේ කොඳු ඇටපෙළ දිග හිරියක් මවමින් අභිමාන් අයියාගේ ගැඹුරු, ගාම්භීර කටහඬ ඇදී එන්නට වූයේ ය.

" ඛණ්ඩය සීරුවේන් සිටින්.... "

සියල්ලන්ගේ ම පාද එක්විට පොළවේ ගැටෙන්නට වූයේ ය. ගමනේ යාමේ දී එක ම හඬින් සියළු ම පාද පොළවේ ස්පර්ශ වූයේ ය. ඒ ස්පර්ශයක් ස්පර්ශයක් පාසා වූ ගාම්භීර බව පොළවේ වැතිරී උන් සෑම වැලි කැටයකට ම දැනුණු බවට කිසිදු සැකයක් නො වීය. මා දැන සිටියා එය සියයට සියයක් ම පරිපූර්ණ නො වන බව. නමුත් වැරදි අතරින් වුව එය එතරම් දුර්වල ලෙස සිදුකල ඉදිරිපත් කිරීමක් නො විණි.

" ඛණ්ඩය... නවතින්. "

ඒත් සමඟ ම මුළු පරිසරය ම නැවත වරක් නිහඬ විය. එය මාගේ වේගවත් හුස්ම හඬ මා හට ම ඇසෙන තරම් ප්‍රභල විය. එය තනිකර ම හිස් හැඟීමකින් යුතු වුව ද සුවදායක නිහඬබවක් නො වීය. එය අසීරු කාර්‍යයක් අවසානයේ ලැබෙන ක්ෂ්ණික විරාමයේ හිස් හඬයි.

අප පහසුවෙන් සිට ගනිද්දී ගුරුතුමා අප ඉදිරියට ඇවිද ආවේ ය.

" මම හිතුවට වඩා හොඳයි. ඒත් තව අඩුපාඩු තියනවා හදාගන්න. අලුත් ළමයිට තාම සරඹ ඔක්කොම බැහැ... ම්... සාජන්, "

" ඔව් සර්. "

" මුලින් ම අලුත් ළමයිට සරඹ ඔක්කොම කියලා දෙන්න. ඊට පස්සේ අපි පොදු අඩුපාඩු හදමු. මම කියන්නම්... සීනියර්ස්ලා ටික පොඩි ළමයි තුන්දෙනා වගේ අරගෙන වෙන වෙන් ම කියලා දෙන්න. සාජන් බලන්න ඒ අතර එයාල ව. "