Under the Sky

Part 44

" අපේ ලකුණු ගොඩක් අඩුයි ද සාජන්?"

" ටිකක්."

අපි ටීෂර්ට් තොගයක් ද ඔසවාගෙන නැවතත් නැවති සිටි ශාලාවකරා ගමන්කරමින් සිටියෙමු. ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා වැඩකටයුතු සියල්ල අවසානයේ අභිමාන් අයියා සමඟ මා තනිකරමින් තවත් නිළධාරියෙක් මුණගැසීම උදෙසා පිටවගිය බැවින් මට අභිමාන් අයියාත් සමඟ තනිව ම පැමිණීමට සිදුවිය. ගමන්කරනා අතරේ අපි දෙදෙනා අතර පැවති නිහඬතාවය මාගේ මනසට වදදෙන්නට වූ බැවින් මම අභිමාන් අයියා සමඟ කතාබස් කිරීමට උත්සහ කළෙමි.

" එතකොට අපිට සමස්ථ ලංකා සිලෙක්ට් වෙන්න බැරි වෙයි ද?"

" ඒක තීරණය වෙන්නේ ගන්න ලකුණු ප්‍රමාණය මත. අපේ පළාතෙන් ඉස්කෝල කීයක් තෝරගනියි ද කියන්න දන්නේ නැහැ. ලංකාවෙන් වැඩි ම ලකුණු තියන 40 තමයි සමස්ථ ලංකා යන්නේ."

මගේ සිත පැවතියේ නොසන්සුන්වයි. මෙතරම් කාලයක් සිදුකළ පුහුණුවීම් අපතේ ගියහොත් කුමක්වනු ඇත් ද... එවිට මෙම කඳවුර අපගේ අවසාන කඳවුර වනු නො අනුමානය. නමුත් මෙය හුදෙක් එක් චාරිකාවක් පමණක් කරගැනීමට මා හට අවශ්‍යය වූයේ නැත. මම ගැඹුරු සුසුමක් හෙළමින් කතාව වෙනස් කිරීමට උත්සහ ගත්තේ ලකුණු මට්ටම වෙනස් කිරීමට අපි දෙදෙනාට පමණක් නොහැකි වූ නිසායි.

" ඇත්තට ම සාජන්ට ක්‍රශ් එකක් ඉන්නව ද?"

අභිමාන් අයියා එක්වර ම ඔහුගේ ගමන නතර කළේ ය. මම වහා ම තැතිගත්තේ ඔහුගේ පෞද්ගලික තොරතුරු විමසීම නුසුදුසු ක්‍රියාවක් බව වැටහීයාමත් සමඟයි.

" සො.. සොරි සාජන්. මම මේ... නිකන් ඇහුවේ..."

අභිමාන් අයියා මා දෙසට හිස හරවත් ම මයිල ගස්වල කොළ සිලි සිලි හඬ නංවමින් මද සුළඟක් හමාගියේ ඇතිවී තිබූ කලබලකාරී වාතාවරණය එයින් හෝ සමනය කිරීමට මෙනි. නමුත් ඒ උත්සාහය අසාර්ථක කරමින් වියැළීගිය පත්‍ර සමූහයක් අපවෙත පියඹා ආවෝ ය. සන්සුන් අයුරෙන් තාර පොළොව මත  සිටගෙන සිටි අභිමාන් අයියා මාගේ හිසකෙස් මත රැඳී තිබූ කහපැහැ ගැන්වීගිය මයිල කොළයක් ඉවත්කළේ ය. මම වෙවුලන ඇඟිලිතුඩුවලින් එම හදවත් හැඩයේ පත්‍රය ලබාගත්තෙමි. අඩු ම තරමේ ඒ මොහොතේ මම නොසන්සුන් වී සිටියේ මන්දැයි පවා මම දැනසිටියේ නැත.