මම සිටියේ කිසිවක් කරකියාගත නොහැකිවයි. අභිමාන් අයියා මාගේ උරහිසට හිස තබාගෙන නිදාගෙන සිටියි. පෙරදින රාත්රිය ම නිදිවර්ජිත ව ගතකිරීම නිසා ඔහුව අවදිකිරීමට ද මා හට සිත් දුන්නේ නැත. මම මගේ සිතිවිලි පාලනය කරගෙන අභිමාන් අයියාට එලෙස ම හිඳීමට ඉඩ හැරියෙමි. නමුත් ඔහුගේ හුස්ම ගෙලෙහි ස්පර්ශවන වාරයක් වාරයක් පාසා මාගේ උදරය පෙරළි කරන්නට වූයේ ය. ශීග්රඝාමී දුම්රියක් තරමට ම වේගයෙන් ස්ඵන්දනය වන හදගැස්ම අභිමාන් අයියාට ඇසී අවදිවීමට ඉඩතිබූ බැවින් මම ආයාසයෙන් මාව ම සන්සුන් කරගැනීමට උත්සහ කළෙමි.
" අයියෝ මට කලන්තෙයි වගේ!!!"
මම එකේ සිට සියයට ගණන් කරමින් සන්සුන් වන්නට උත්සාහ කළෙමි. ගැඹුරින් හුස්මවල් කිහිපයක් ආශ්වාස කළෙමි. ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා පැමිණෙන්නේදැයි විපරම් කිරීමට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් ඒ කිසිවකින් ප්රයෝජනයක් වූයේ නැත. මම තවමත් සිටියේ නොසන්සුන්වයි. නමුත් එය තරගයකට පෙර දැනෙන ආකාරයේ නොසන්සුන් බවක් ද නොවීය. එය මා හට තෝරා බේරගත නොහැකි වූ හැඟීමකි. අපි වෙතට කාගේ හෝ දෑස් යොමු වී තිබේදැයි පරීක්ෂා කළ ද බහුතරයක් දෙනා එය අසාමාන්ය දර්ශනයක් ලෙසින් හැසිරුණේ නැත.
" සර්..."
විවිධාකාර සිතුවිලි මනස ආක්රමණය කරන අතරේ අපේක්ෂා නොකළ මොහොතක මාගේ ඉදිරියට පැමිණියේ ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමායි.
" ආ... ශේන්. තවම පෝළිමේ ද?"
මම වහා ම නැඟී සිටීමට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් අභිමාන් අයියා තවමත් සිටියේ ගැඹුරු නින්දේ ය.
" ඉන්න ඉන්න ඔහොම. ඔයාලාගේ වාරය ළං වුණහම එයාට ඇහැරවන්න."
ගුරුතුමා පැවසුවේ සන්සුන්වයි. නමුත් එය මාව තවත් නොසන්සුන් කරවීය. ඔහු මා පිළිබඳව කුමක් සිතනු ඇත් ද...
නමුත් ඉක්මනින් ම පෝළිමේ සිටි පිරිස අදාළ බඩු භාණ්ඩ එම ගබඩාවෙන් ලබාගත් අතර අපගේ වාරය ද පැමිණියේ ය. මම අභිමාන් අයියාට සෙමෙන් තට්ටු කරමින් අවදිකළෙමි.
" සාජන්... සාජන් නැඟිටින්න..."
නමුත් මා තවත් නොසන්සුන් බවට පත්කරමින් ඔහු හොඳින් හරිබරි ගැසී සුවපහසු ලෙස මාගේ උරහිස මත හිස තබා ගත්තේ ය. මම හිසේ සිට පාදාන්තය තෙක් ම රත්පැහැ වෙමින් ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා දෙස බැලුවේ අසරණ විලාශයෙනි. අවාසනාවන්ත අයුරෙන් ඔහුත් සිටියේ ආයාසයෙන් තම සිනහව පාලනය කරගනිමිනි. මම තවත් වරක් අභිමාන් අයියාව ඇමතුවේ පෙරට වඩා වැඩි හඬකිනි.
أنت تقرأ
Under the Sky
غير روائيලබා දුන්නොත් අවස්ථාවක් ආසයි පෝලින් වෙන්න ආයෙත් වරක් රන්ටැඹේ අහස යට...
