Under the Sky

Part 42

මම සිටියේ කිසිවක් කරකියාගත නොහැකිවයි. අභිමාන් අයියා මාගේ උරහිසට හිස තබාගෙන නිදාගෙන සිටියි. පෙරදින රාත්‍රිය ම නිදිවර්ජිත ව ගතකිරීම නිසා ඔහුව අවදිකිරීමට ද මා හට සිත් දුන්නේ නැත. මම මගේ සිතිවිලි පාලනය කරගෙන අභිමාන් අයියාට එලෙස ම හිඳීමට ඉඩ හැරියෙමි. නමුත් ඔහුගේ හුස්ම ගෙලෙහි ස්පර්ශවන වාරයක් වාරයක් පාසා මාගේ උදරය පෙරළි කරන්නට වූයේ ය. ශීග්‍රඝාමී දුම්රියක් තරමට ම වේගයෙන් ස්ඵන්දනය වන හදගැස්ම අභිමාන් අයියාට ඇසී අවදිවීමට ඉඩතිබූ බැවින් මම ආයාසයෙන් මාව ම සන්සුන් කරගැනීමට උත්සහ කළෙමි.

" අයියෝ මට කලන්තෙයි වගේ!!!"

මම එකේ සිට සියයට ගණන් කරමින් සන්සුන් වන්නට උත්සාහ කළෙමි. ගැඹුරින් හුස්මවල් කිහිපයක් ආශ්වාස කළෙමි. ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා පැමිණෙන්නේදැයි විපරම් කිරීමට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් ඒ කිසිවකින් ප්‍රයෝජනයක් වූයේ නැත. මම තවමත් සිටියේ නොසන්සුන්වයි. නමුත් එය තරගයකට පෙර දැනෙන ආකාරයේ නොසන්සුන් බවක් ද නොවීය. එය මා හට තෝරා බේරගත නොහැකි වූ හැඟීමකි. අපි වෙතට කාගේ හෝ දෑස් යොමු වී තිබේදැයි පරීක්ෂා කළ ද බහුතරයක් දෙනා එය අසාමාන්‍ය දර්ශනයක් ලෙසින් හැසිරුණේ නැත.

" සර්..."

විවිධාකාර සිතුවිලි මනස ආක්‍රමණය කරන අතරේ අපේක්ෂා නොකළ මොහොතක මාගේ ඉදිරියට පැමිණියේ ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමායි.

" ආ... ශේන්. තවම පෝළිමේ ද?"

මම වහා ම නැඟී සිටීමට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් අභිමාන් අයියා තවමත් සිටියේ ගැඹුරු නින්දේ ය.

" ඉන්න ඉන්න ඔහොම. ඔයාලාගේ වාරය ළං වුණහම එයාට ඇහැරවන්න."

ගුරුතුමා පැවසුවේ සන්සුන්වයි. නමුත් එය මාව තවත් නොසන්සුන් කරවීය. ඔහු මා පිළිබඳව කුමක් සිතනු ඇත් ද...

නමුත් ඉක්මනින් ම පෝළිමේ සිටි පිරිස අදාළ බඩු භාණ්ඩ එම ගබඩාවෙන් ලබාගත් අතර අපගේ වාරය ද පැමිණියේ ය. මම අභිමාන් අයියාට සෙමෙන් තට්ටු කරමින් අවදිකළෙමි.

" සාජන්... සාජන් නැඟිටින්න..."

නමුත් මා තවත් නොසන්සුන් බවට පත්කරමින් ඔහු හොඳින් හරිබරි ගැසී සුවපහසු ලෙස මාගේ උරහිස මත හිස තබා ගත්තේ ය. මම හිසේ සිට පාදාන්තය තෙක් ම රත්පැහැ වෙමින් ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා දෙස බැලුවේ අසරණ විලාශයෙනි. අවාසනාවන්ත අයුරෙන් ඔහුත් සිටියේ ආයාසයෙන් තම සිනහව පාලනය කරගනිමිනි. මම තවත් වරක් අභිමාන් අයියාව ඇමතුවේ පෙරට වඩා වැඩි හඬකිනි.