එය ප්රධාන ශාලාවේ පැරණි ගබඩා කාමරයකි. එහි ඇදී යන විට ම වාගේ දුහුවිලි ගන්ධය නාසය හරහා ගමන්ගත්තේ එහි පැරණි බව කියාපෑමට මෙනි.ගබඩාකර තිබූ කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි කිහිපයක් එහි පොළව මත ගොඩගසා තිබුණ අතර මම ඒවායේ පය පැකිළී ඇද වැටීම වළක්වාගත්තේ අනූනමයෙනි. මද වේලාවක් ගතවත් ම මාගේ දෑස් අඳුරට හුරු වූ අතර අන්ධකාරය අතරින් මා හට දිස්වූයේ තද කළු පැහැයෙන් දිදුලන දෙනෙතකි. නමුත් ඒ දෙනෙත වූයේ කෝපයෙන් ඇවිලෙමිනි.
" සා... සාජන්.... "
ඔහු මා වෙත ඇහුම්කන් දුන් බවක් දිස් නො වුණ අතර මාගේ උරහිසෙන් ග්රහණය කරගෙන වැරෙන් එහි වූ සීතල බිත්තියක් වෙත තල්ලුකළේ ය. එය මාගේ පිටකොන්දෙන් වේදනාවක් ඇතිකිරීමට සමත්වූ අතර මාගේ මුවින් වේදනාත්මක හඬක් නික්මිණි.
" ආව්! "
එය එක්වර ම අභිමාන් අයියාගේ කෝපයෙන් දැවෙමින් තිබූ දෙනෙත තරමක් මෘදු කරවීමට සමත්විය. මම ද පෙරළා ඔහු ව පසෙකට තල්ලුකර දැමුවෙමි. නමුත් එය එතරම් ප්රයෝජනවත් කාර්යයක් නො වූ බව හඟවමින් ඔහු මාගේ දෑත ම එක් අතකට ග්රහණය කරගත්තේ සෙලවීමටවත් නො හැකි පරිද්දෙනි.
" මොන මඟුලට ද අදාළ නැති මිනිස්සු එක්ක කතාවට ගියේ!! "
අභිමාන් අයියාගේ වදනෙහි වූයේ පැහැදිලි කෝපයකි. එහි මාගේ වරදක් නො තිබෙන බව මම විශ්වාසකළ බැවින් මම මා ආරක්ෂා කිරීමට ඉදිරිපත් වූයෙමි. එය නිසැක ලෙස ම ඔහුගේ කෝපය දෙගුණ තෙගුණ කිරීමට සමත්වන බව දැන දැන ම මම ඉදිරියට පියවරක් තැබූයෙමි.
" එයා කතාකරපු නිසයි කතාකරේ... මම ඔයා වගේ කවුරුහරි කතාකරහ ම මොකෙක් ද එකෙක් වගේ ඉන්නේ නැහැ. "
" මොකක් ද තමුසෙ කියන්නේ ආ... හිතන් ඉන්නේ මේ ලෝකේ හැමදේම දන්නවා කියලා. හහ්... පුදුම පණ්ඩිතකමක්නේ තියෙන්නේ. අවුරුදු පහක් කැඩෙටින් කරපු මමවත් දන්නේ නැහැනේ ඔයතරම් දේවල්. "
අභිමාන් අයියා මා හට පහරදීමට නො හැකි තැන්හි පසුපසින් වූ බිත්තියෙන් ඒ කෝපය පිටකරගන්න වූයේ ය. ඒ ප්රහාරයන් මම එල්ලකළේ නම් අනිවාර්යයෙන් ම මාගේ හස්තයේ ඇටකටු බිඳීයනු නියත වූ නමුත් අභිමාන් අයියා එල්ලකළ ප්රාහරයෙන් වේදනාවට පත්වූයේ එහි වූ පැරණි බිත්තියයි.
