Under the Sky

Part 36

අභිමාන් අයියාගේ හා යශේන් අයියාගේ හඬ මාගේ සිහිනයක් තුළින් ඇදී ආවේ ය. නමුත් ඔවුනට පවා මාගේ නින්දට බාධා කිරීමට ඉඩ නොදී මම තවත් සුවපහසු ලෙසින් අසළ වූ පුටු කකුලක් තරයේ වැළඳගතිමි.

" ශේන්! නැඟිටින්න.... මනුස්සයෝ නැඟිටිනවා..."'

ලකීෂ්ගේ හඬ ද එම සිහිනයේ කොණක සටහන් වී තිබූ අතට මම ඔහුව ද නො තැකුවෙමි.

" ඒයි නැඟිටිනවා... අන්න ප්‍රැක්ටිස් කරවන්න සර් මඟ එන ගමන්ලු... "

එය සිහිනයක් වීමට පමණටත් වඩා රියැලිටියට බර වූ හෙයින් මම ක්ෂණිකව නිදිමතින් එකිනෙකට ඇලී තිබූ දෑස් පිහාටු විවරකළෙමි. මා ඉදිරියේ සිටි ලකීෂ් හා ඔවුනට පසුපසින් ඈත කොණ්ක මේසයක් අසළ අසුන්ගෙන සිටි අභිමාන් අයියා සහ යශේන් අයියා ද මාගේ දර්ශන පථයට හසුවිය. මම වහා ම නැඟී සිටියේ කලබලයටත් ලැජ්ජාවටත් පත්වයි.

සලාං

මම ඔපදමමින් උන් බඳ පටිය තීව්‍ර හඬක් නඟමින් පොළවෙහි පතිත වූයේ ය. මම සමාව ඉල්ලන ආකාරයේ බැල්මක් ඒ දෙසට අවධානය යොමු වූ සියල්ලන් වෙත ම හෙළමින් එය අසුලා ගත්තෙමි.

" ආව්. "

ඒ වෙනත් කිසිවක් නොව ලකීෂ් වෙතින් එල්ල වූ පහරකි. සියුම් සිනහ හඬක් ශිෂ්‍යභට කාමරයේ කොණකින් නැගුණ ද මා ඒ දෙසට බැල්මක් හෝ හෙළීමට උත්සහ දැරුවේ නැත.

" කලින් ඇහැරවන්න එපැයි. කොහෙද ගියේ? "

" ඇහැරවන්න තමයි. මම දැන් කීයේ ඉඳන් ද කතා කරන්නේ. කොහෙද අර පුටු කකුලකුත් බදාගෙන හොඳට නිදි. "

මම හිස කසාගත්තේ ලැජ්ජාශීලී ලෙසයි. නමුත් මෙතරම් වේලාවක් නිදා ගනිතැයි මා පවා සිතුවේ නැත.

" සාජන් බනියි ද දන්නේ නැහැ ලකීෂ්. "

" නැහැ නැහැ ශේප්. ඔය ඉන්නේ හිනාවෙවී. නැත්තන් මෙලහකට බැනලා. මම දැක්කා නම් කලින් ඇහැරවනවා. කොහෙද සසිරු අයියා කතා කරානේ මොකක් ද වැඩකට."

ලකීෂ් පැවසූවේ මාගේ උරහිසට උඩින් දෑස් යවමින් සහතික කරමිනි. මාගේ සැනසීමට හේතුවෙමින් පාසල අවසානවන සීනුව නාද වූ අතර මද වේලාවකින් ම නවය වසර සිසුන් පිරිස ශිෂ්‍යභට කාමර අභියස පෙනී සිටියහ.