" මට එන්න කිව්වා? "
මම ලකීෂ් වෙතට දෑස් යොමුකළ ද ඔහු තුළ වූයේ ද සිදුවන්නක් පිළිබඳ හැඟීමක් නො වන ආකාරයේ බැල්මකි.
" ඇයි මට එන්න කිව්වෙ?"
" මම දන්නේ කොහොම ද? ගිහින් බලන්න ශේන්. "
මම හැකි විගස පුහුණු ඇඳුමට මාරු වී පඩිපෙලෙහි උන් අභිමාන් අයියා වෙත පිය නැඟුවෙමි. ඔහුට ආසන්න වෙත් ම මාගේ උදරය තුළින් කැළඹිලි ඇතිවන්නට වූයේ එම හමුව ප්රතික්ෂේප කිරීමට මෙනි. හැඟීම් රහිත දෑසින් මා දෙස බැලූ අභිමාන් අයියා දුටුවන ම මා හට සිහිවූයේ දඟයා කාටූනයේ ප්රසිද්ධ දෙබසකි.
" අදත් මොකක් හරි වැරැද්දක් වගේ... "
මම නිහඬව ම අභිමාන් අයියා ඉදිරියේ සිට ගත්තේ පඩිපෙලෙහි අත් වැටට හෝ බර නො වී ඍජුවයි.
" සාජන් මට එන්න කිව්වේ? "
" ම්... "
ඔහු මාගේ ඉහළ සිට පාද වෙතට ම තියුණු බැල්මක් හෙළුවේ මා කළ වරදෙහි ප්රමාණය තක්සේරු කිරීමට මෙනි.
" තැන්ක් යූ... "
" හහ්... "
මම ඔහුගේ මුහුණ දෙස හිස ඔසවා බැලූයේ ඔහු කතා කරන්නේ මා හට දැයි නිශ්චයකර ගැනීමට මෙනි. මා දෙස කලබලකාරී දෑසින් තත්පර කිහිපයක් බලාහිඳ කිසිවක් නො සළකන අයුරෙන් දෑස් කරකැවූ ඔහු පඩිපෙළ බැස ක්රීඩා පිටිය වෙත ගමන් කළේ ය.
තුෂ්නිම්භූත වූ මම ඔහු මා නො දන්නා භාෂාවක් කතාකල අයුරෙන් එලෙස ම පඩිපෙළ මත සිටගෙන සිටියෙමි. මම පියවි ලොවට පිවිසියේ ලකීෂ් මා ඇමතීමෙන් පසුවයි. ඔහු පැමිණෙන තෙක් ම මා එලෙස සිට ඇත.
" ශේන්... ශේන්... මොන සිහියෙන් ද ඉන්නේ? "
" අහ්! හරි හරි... අපි යමු. "
සත්ය ලොවට පිවිසි මම ලකීෂ් සමඟ ඇවිද ගියේ ක්රීඩා පිටිය වෙතටයි. ඒ අතරතුර මම සිදු වූ සියල්ල ඔහුට පැවසූවේ ඔහු පෙරැත්ත කරමින් මාගෙන් දිගින් දිගට ම සිදුවූයේ කුමක්දැයි විමසූ බැවිනි.
" සාජන් වැඩි කතාබහක් නැති ටිකක් තද ගතිගුණ තියන කෙනෙක් තමයි. ඒත් ඔය තරම් අමුතු දේවල් නම් කරයි කියලා හිතන්න බැහැ... "
