Under the Sky

Part 17

" නැගිටින්න!!! "

වෙනදාටත් වඩා උදෑසනින් ඒ හඬ ඇසුණු අතර ශිෂ්‍යභට කාමරය තුළ වූයේ සෑහෙන තරමේ නො සන්සුන් බවකි. සියලු දෙනා ම කඩිනමින් ඒ මේ අත දිවයමින් උන් අතර නාන කාමර වෙත ගිය අප හොඳින් අතුල්ලමින් මුහුණු සෝදා ගත්තේ කුණු දුහුවිලි සියල්ල ඉවත් ව යන පරිදි ය.

එකිනෙකාට වෙන් වූ ඇඳුම් කට්ටල ඒ ඒ පුද්ගලයන් වෙත තුසිත අයියා හා විහඟ අයියා බෙදාදෙන අතරතුර දී සශේන් මල්ලී විසින් වෙනත් කාර්‍යයන්හි නියුතු ව සිටිනන් වෙතට ම ගෙනගොස් ලබාදෙන ලදී. එකදු රැල්ලක් හෝ නො සිටින පරිදි මදින ලද තනි සුදු පැහැ කමිසය හා කෙටි කලිසමෙන් සැරසුන අපි පීරීමට තරම් හිසකෙස් නො වූවත් තෙල් ගා හොඳින් පීරා ගතිමු. සුදු පැහැ මේස් කුට්ටම පය ලා කැන්වස් සපත්තු ද පැළඳි කල ඇඳුම සම්පූර්ණ විය. සූදානම් වන අතර අභිමාන් අයියාගේ නෙත් කිහිප විටක් මා හා ගැටුණ ද ඔහු කිසිත් නො කීය. මන් ද ඔහුට මෙම කලිසම නම් ඉතා කෙටි බව කියමින් මෙම අවස්ථාවේ දී බැණවැදිය නො හැකි බැවිනි. ඒ අතර මයුර අයියා හා මම විසින් අත්‍යාවශ්‍ය ප්‍රථමාධාර බෑගයකට අසුරා ගතිමු. ඒ තුළට ම විහඟ අයියා ලබාදුන් පොලිෂ් බෝතලය ද දමා ගත්තේ ඇතැම්විට එය අවශ්‍ය විය හැකි බැවිනි.

නගරයේ ප්‍රසිද්ධ පිරිමි පාසලක කඳවුරට සංවිධානය කර තිබිණි. එහි පිට ව යාමට පාසල් බස් රථය ගේට්ටුව අසළ ම සූදානමින් තිබිණි. සියලු දෙනා ම බස් රථයට නැඟ උදෑසන හිරු එළිය පොළව තෙත්කර මොහොතකට පසු එහි යාමට පිටත් වීමු. නමුත් එම පාසල තුළට පිවිසීම අරඹන විට නැවතත් අප තුළින් නො සන්සුන් බව නැඟී එන්නට වූයේ ය. 

" ලකීෂ්, මට බයයි..."

" අවුලක් වෙන්නෙ නැහැ. බය වෙන්න එපා... කිව්වට මමත් බයයි තමයි. ඒත් එහෙ ම වෙන්න එපා...."

මම මාගේ බිය පවසා තිබූයේ අගනා පුද්ගලයෙකුටයි.

" කට්ටිය මේ පැත්තෙන් එන්න. "

අභිමාන් අයියා හා ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා අප පාසල පැමිණි බව දැනුම් දීම්ට යන අතරතුර අපි යශේන් අයියා පසුපස ක්‍රීඩා පිටියේ අත් වැටෙන් පසුපස වූ ආසන කරා ඇවිද ගියෙමු. එහි තවත් බාලක හා බාලිකා ඛණ්ඩ කිහිපයක් ද විය. ඒ ළමුන් සියල්ල අතරින් නිල ඇඳුම් හැඳි නිළධාරීහු සංවිධාන කටයුතු සඳහා ක්‍රියාශීලී ලෙස ඇවිද යන්නට වූහ.