Under the Sky

Part 45

පිට පිට දෙවන වතාවටත් මම අභිමාන් අයියාගේ දෑත් මතට ඇදවැටී සිටියෙමි. මම යන්තමින් දෑස් විවර කරන විට ම ඔහු මා මයුර අයියා වෙත භාරදී නැඟීසිටියේ ය. ඉන් මම තරමක් කලබලයටත් බලාපොරොත්තු කඩවීමකටත් පත් වූ නමුදු අභිමාන් අයියා පිටවගියේ අවසාන රේඛාව අසල හිඳි නිළධාරියාගෙන් ලකුණු පත්‍රිකාව ලබාගැනීමට බව දැකගත් පසු මම සන්සුන් ව මයුර අයියාට වාරු වී අසුන් ගත්තෙමි.

" ශේන්, දැන් අවුලක් නැහැ නේද?"

" නැහැ අයියේ. දැන් ශේප්."

" ඔහොම පොඩ්ඩක් වාඩිවෙලා ඔළුව තියන් ඉන්න. අපි යනකොට කතාකරන්නම්."

මයුර අයියා වතුර බෝතලයක් රැගෙන තවත් කවුරුන් හෝ අසලට ගමන් කරද්දී මම ලකීෂ් කොහේදැයි සොයන්නට වූයෙමි. ඔහුත් මා මෙන් ම වෙහෙසකර බවෙන් යුක්තව තණකොළ සහිත පොළොවේ අසුන්ගෙන සිටියේ ය. මට ඔහු හොඳින්දැයි විමසීමට අවශ්‍යය වුව ද ඒ සඳහා නැඟී සිටීමට පවා ශක්තියක් ඉතිරි ව තිබුණේ නැත.

අභිමාන් අයියා නැවත පැමිණීමෙන් අනතුරුව අපිට නැවතත් නැඟීසිටීමට වූයේ පිටවයාම උදෙසායි. මගේ ශරීරයට එහි තවත් හෝරා ගණනාවක් වැතිර විවේකගැනීමට අවශ්‍යව තිබුණ ද මම මයුර අයියාගේ සහයෙන් නැඟී සිටියෙමි. අපි පිටවයන විටත් තවත් පාසලක් අවසාන රේඛාව පසුකරමින් සිටියහ. ඉන් එක් සිසුවෙකුත් මා මෙන් ම ක්ලාන්ත වූයෙන් මම සෙස්සන්ට වඩා දුර්වල ලෙස දැනුණ හැඟීම තරමක් දුරට පහවී ගියේ ය. ඒ පාසල මෙන් ම තවත් පාසල් කිහිපයක් ම අවසාන රේඛාවට පිටතින් වූ තණ බිස්සේ හිඳ විවේක ගනිමින් අසනීප සිසුන් හට ප්‍රථමාධාර ලබාදෙමින් සිටියහ. ඒ අසල ම ගිලන් රථයක් ද සූදානම් ව තිබුණේ හදිසි අවශ්‍යතාවක දී ප්‍රයෝජනයට ගැනීම උදෙසායි.

කවුරුන් හෝ බුරුල්කර තිබූ මගේ බඳ පටිය නැවත පැළඳගනිමින් මම ඛණ්ඩයත් සමඟ ඇවිදගියෙමි. ඒ අතරේ මයුර අයියා මා ආසන්නයෙන් ම ගමන්ගත්තේ මා නැවතත් ක්ලාන්ත වුවහොත් අල්ලාගැනීමට මෙනි. නමුත් අපහසුවෙන් වුව ද මා හට ශාලාව වනතෙක් ක්ලාන්‍ත නොවී ගමන්කිරීමට හැකිවිය. ඇඳුම් මාරුකරගැනීමට පවා වෙහෙස නොවෙමින් බහුතරයක් දෙනා බූට් යුගල ගළවා තබා සිසිල් සිමෙන්ති පොළොවේ අසුන්ගෙන හෝ වැතිරගෙන ම විවේකගන්නට වූහ.