Under the Sky

Part 47

ගැඹුරු නින්දක සිටි මම අවදිවූයේ අඩක් විවර වූ බස් රථයේ ජනේලය තුළින් මාගේ මුහුණ මත පතිත වූ වැසි බිඳු කිහිපයෙහි ශීතලත් සමඟයි. ඒ වන විට ගමන් ගනිමින් සිටින්නේ කුමන නගරය හරහා ද යන්නවත් හඳුනාගැනීමට නොහැකිවන තරම් අන්ධකාරය දරුණු විය. මම මුහුණ පිසදාගනිමින් සම්පූර්ණයෙන් දෑස් විවරකළෙමි.

ඒ මොහොතේ සුවදායී නින්දක් ලැබීම නිසා මාගේ සිත තරමක් දුරට සන්සුන් වී පැවතුණ ද නැවතත් පෙර දී අපගේ ලකුණු ලබාදුන් අවස්තාව වෙත මාගේ මනස පාවී ගියේ ය. අප පාසල නාට්‍ය අතරින් මෙන් ම ප්‍රසන්ටේශන් අතරින් පළමු ස්ථානයත් භට නිවාස පරීක්ෂණයෙන් හා තියරි ටෙස්ට් එකෙන් තුන්වන ස්ථාන ලබාගෙන තිබුණි. සෙසු තරගවල අපට ස්ථානයක් වෙන්කර ගැනීමට අවස්ථාව හිමි වී තිබුණේ නැති අතර ම මාගේ ශෝකය දෙගුණ තෙගුණ කළේ අප හා පළමු පාසල එනම් අපගේ ශාලාවේ අනෙක්පස සිටි පාසල අතර තිබුණේ ලකුණු දහයක තරම් කුඩා පරතරයක් පමණක් වීම නිසායි.

" ඒයි ශේන්, මේ බලන්නකෝ... මම මේක හොයාගත්තේ අර කැළෑව අස්සේ තිබිලා."

ලකීෂ් හති දමමින් මා අසලට දිව ආවේ අපගේ අතුරුදහන් වූ බඳපටියත් අතැතිවයි. මම විස්මයෙන් දෑස් මහත්කර එය පරීක්ෂාකර බැලුවෙමි.

" මේක කොහොම ද එතනට ගියේ. අපි කවුරුවත් ඒ තරම් පරිස්සම් නැතුව වැඩ කරන්නේ නැහැනේ."

" ඒක තමයි ශේන් මටත් තියන ප්‍රශ්නේ. මේ අන්තිම දවසේ ප්‍රශ්න ඇතිකරගන්නත් බැහැ. ඒත් මේකට මොනවා කරන්න ද කියලා හිතාගන්න බැහැ."

මම කල්පනාකාරී ව හිස සැළුවේ ඔහු හා එකඟවෙමිනි. අප නවාතැන්ගත් ශාලාව පසුපසින් තිබූ කුඩා වන රොද ආසන්නයට බඳ පටියක් රැගෙනයාමට තරම් අවශ්‍යයතාවයක් කිසිවෙකුටවත් ඇතිවන්නේ කෙලෙස ද යන්න මා හට වටහාගත නොහැකි ය.

" මම කියන්නේ කෝකටත් මේක අයියලාට කියලා තිබුණොත් හොඳයි. වෙලාවට මේක හම්බුණේ. නැත්නම් ඒකට සල්ලිත් ගෙවන්න වෙනවා. "

" මොළේ තිබ්බ කතාවක් කිව්වම ද මන්දා ශේන් ඔයා. මම යශේන් අයියාට කෝකටත් කියලා තියන්නම්."