Under the Sky

Part 24

අභිමාන් අයියා කුමක්දැයි විමසීමට මෙන් එක් ඇහි බැමක් ඉස්සුවේ ය. මම සිතට ධෛර්යය ගතිමි.

" සාජන් මට හෙට ප්‍රැක්ටිස් එන්න වෙන්නේ නැහැ. "

තත්පර ගණනක් ඇතුළත ඔහුගේ මුහුණ වෙනස් වී ගියේ ය. ඔහුගේ බැල්ම තව තවත් තියුණු වී ගියේ මා හට වදන් පවා අමතක කරවමිනි.

" ඇයි දැන් හෙට එන්න බැරි? "

" සාජන් මේ... මේ... හෙට ක්ලාස් එකක් තියනවා. මම ගිය සතියෙත් ගිය නැති නිසා තාත්තා ඒකට නොයා ඉන්න දෙන්නේ නැහැ. "

" ඒලෙවල් කරන අපිටවත් නැහැනේ ඔය තරම් ක්ලාස්."

ඔහුගේ මුහුණේ කොහෙත් ම සරදම් කරන ලීලාවක් නො වීය. ඒ බැල්ම දරාගත නො හැකි ව මම බිම බලා ගත්තෙමි. ඒ වුව ද අභිමාන් අයියා හිසේ සිට දෙපතුළ දක්වා මා විනිවිද යවනා බැල්මකින් නහවමින් සිටිනා බව නම් හොඳින් ම දැණිනි.

" හරි එහෙනම් මම ඔයාලගේ තාත්තාට කෝල් එකක් අරන් කියන්නම් ඔයා ව ප්‍රැක්ටිස් එවන්න කියලා. එතකොට ප්‍රශ්නයක් නැහැනේ... "

මාගේ දෙනෙත් විශාල වී ගියේ ය. එය නම් සිදුවීමට දිය නො හැක. එසේ වුවහොත් අනිවාර්‍යයෙන් ම මෙය මාගේ සැලසුමක් ලෙස තාත්තා සිතනු ඇත.

" අනේ ප්ලීස් සාජන්... ඕක නම් කරන්න එපා. එයා අනිවාරෙන් ම හිතයි මම තමයි කියන්න ඇත්තේ එහෙ ම කරන්න කියලා.... මට අද ගෙදර ගිහින් බැණුම් අහන්න තමයි වෙන්නේ... "

මම එක්වර ම හිස පහතට යොමා ගත්තේ එය පමණට වැඩි වූවාදැයි සිතමිණි. මා මෙලෙස නිදහසට කරුණු දැක්වීමෙන් අනුකම්පා ව යදින්නේ යැයි අභිමාන් අයියා මා පිළිබඳ ව වරදවා වටහාගත යුතු නැත.

" හ්ම්... හරි එහෙනම් පන්ති යනවකො. "

මම ඔහු දෙසට හිස ඔසවා බැළුවේ ඔහු මා සරදමට ලක් කරන්නේදැයි විමසීමට ය. නමුත් ඔහුගේ තද කළු පැහැ දෑස තුළ වූයේ සිනහවකින් තොර වූ ස්ථිරසාර බැල්මකි. එසේ වුව ද මෙය තවමත් මා හට විශ්වාස කළ හැකි නො වීය.

" ඇත්තටම ද සාජන්... "

මම විශාල කරගත් දෑසින් යුතු ව විමසූවෙමි. නමුත් මා වෙත කට කොනක සිනහවක් පමණක් සංග්‍රහකළ ඔහු ශිෂ්‍යභට බලකායේ කළු පැහැ ටී ෂර්ටය ගලවා දැමුවේ ය. මම අකුණක් වැදුනාක් මෙන් ක්ෂණික ව කලබලයෙන් බිම බලා ගත්තෙමි. ඒ වන විට මාගේ මුහුණ තද රතු පැහැ වී ඇති බව නම් මා හට නිසැකව ම පැවසිය හැකි ව තිබිණි.