Under the Sky

Part 29

එදින නර්තනාචාර්‍යවරිය ද පාසලට පැමිණ තිබූයේ අපගේ පුහුණුව වෙනුවෙනි. ඇය අපත් සමඟ ම ප්‍රධාන ශාලාව වෙත පියමැන්නා ය. අප පාවහන් ගලවා වේදිකාවට නඟිනා අතරතුර ඇය වේදිකාව පාමුල වූ පුටුවක් ඇද අසුන් ගත්තේ අපගේ ඉදිරිපත්කිරීම නැරඹීම උදෙසායි.

" මේ දවස් ටිකේ ප්‍රැක්ටිස් එහෙම කරන්න ඇතිනේ. අද අඩුපාඩු හදමු. "

" 3... 2... 1... "

අභිමාන් අයියා හා මා සිටියේ වේදිකාවේ දෙකොණයි. වේදිකාව මධ්‍යය ආලෝකමත් වූව ද කෙළවරවල්හි වූ විදුලි බුබුළු ක්‍රියාත්මකකර නො තිබිණි. සංගීතය ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟ අපි දෙදෙනා අන්ධකාරය තුළින් පිටතට ඇදී ආවෙමු.

මුල් පියවර කිහිපය සාර්ථකව නර්තනයේ යෙදී අවසන් වුව ද මා හට අපහසු ම කාර්‍යය වූයේ යුගල නර්තනයයි. එහි වූයේ අභිමාන් අයියා වීම හේතුවෙන් නිතර ම එය තව තවත් අපහසු කළේ ය.

ඔහුගේ තද කළු පැහැ බැල්ම මා වෙත ම තදින් ඇලී ගොස් තිබූ අතර මම හැකි සෑම අවස්ථාවකදී ම නර්තනය අතරතුර බව පවා අමතක කරමින් ඒ බැල්ම මඟ හැරියෙමි. යන්තමින් මාගේ බඳ පෙදෙසින් දැනෙනා ස්පර්ශය ද ඒ ගතෙහි උණුසුම ද මාගේ උදරය තුළ යමක් සිදුකිරීමට සමත් විය. උදර මස්පිඬු පෙරළි කරනා අතරේ දී මාගේ සිරුර පුරාවට ම හිරියක් ඇදී ගියේ අනිච්ඡානුගව ය.

' ගෑස්ට්‍රික් වෙන්න ඇති... '

එය මාගේ නිදහසට කාරණය ලෙසින් මම පිළිගත්තේ වෙනත් විකල්පයක් නොවූ තැන්හි ය. මුළු නාට්‍යම ඉදිරිපත්‍කර අවසන් වූ අතර එහි අවසාන කොටස නම් තවමත් අපිළිවෙල සහගත වූයේ ය. එසේ ම තවමත් රාම රාවණ ද්වන්ද සටන සම්පූර්ණයෙන් ම නිර්මාණයකර නො තිබිණි. ඉදිරිපත්කිරීම අවසානයේ අපි වේදිකාවෙන් බැස පහතට පැමිණ ගුරුතුමිය ඉදිරියෙන් සිටගත්තේ ඇගේ අදහස් දැනගැනීම උදෙසායි.

" මදි මදි.... හොඳට ම මදි. පෙළපාළි යන්න විතරයි පුළුවන්. මේ පොඩි ස්ටෙප්ස් දෙක තුනක් තාලෙට නටාගන්න බැහැනේ. ඊළඟ සතියේ මම හවස එනවා බලන්න. එද්දි අරකයි මේකයි කියන්න බැහැ හරියට ප්‍රැක්ටිස් කරලා තියෙන්න ඕනි. යුද්ධේ නම් අන්තිමයි. පිස්සන් කොටුවක් වගේ. අනිත් එක කෝ හැඟීම්... මේ ජෝඩුව....