Under the Sky

Part 40

කාගේ හෝ කතාබහකින් මම තිගැස්සී අවදි වූයෙමි. මම වටපිටාව පරීක්ෂාකළේ සිටින්නේ කොහේදැයි පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැතිවයි. මාගේ අනෙක්පස හොඳින් නිදා සිටි ලකීෂ් අවදි නොවන අයුරෙන් මම බස් රථයේ ජනේලය මදක් විවරකළෙමි. හිරු එළිය යන්තමින් ගස් වැල් සිපගනිමින් සිටි අතරේ නැවුම් වාතයෙන් මම පෙනහළු පුරවා ගත්තෙමි. පසු කරමින් සිටි ප්‍රදේශය මා දැක පුරුදු පරිසරයෙන් බැහැර වූවකි.

" සාජන්, කට්ටියට ඇහැරවන්න ද?"

" ඔව් යශේන්. උදේට කන්න නවත්තනවා තව ටිකකින්."

ඒත් සමඟ ම අභිමාන් අයියාගේ හා යශේන් අයියාගේ කටහඬවල් බස් රථයේ පසුපස අසුනකින් ශ්‍රවණය කිරීමට හැකිවිය. මම පසුපසට හිස යොමුකර බැලුව ද ඔවුන් ව දැකගැනීමට හැකිවූයේ නැත. නමුත් සුළු මොහොතකින් ම යශේන් අයියා හිඳ සිටි ස්ථානයෙන් නැඟිට එක් එකෙනාව අවදි කරවමින් ඉදිරියට පැමිණියේ ය. මම මාගේ අනෙක් පස හොඳින් නිදාගෙන සිටි ලකීෂ් ව අවදිකළෙමි.

" ලකීෂ්, නැඟිටින්න."

" අ... අහ් ශේන්! අපි ඇවිල්ලා ද? කෑම්ප් එකේ ද ඉන්නේ?"

මම ආයාසයෙන් සිනහව වළක්වා ගත්තෙමි. ලකීෂ් වහා ම පියවි සිහියට පැමිණ දෑස් පොඩි කරමින් ජනේලයෙන් පිටතට එබී බැළුවේ ය.

" උදේට කන්න නතර කරන්න හදන්නේ."

මම ඔහුට පැවසූවෙමි. ඉන් මද වේලාවකට පසුව බස් රථය කුඩා අවන්හලක් ආසන්නයෙන් නතර කරවීය. ඒ වනවිට සියලුදෙනා ම අවදිව සිටි අතර අඩු හඬිකින් එකිනෙකා හා කතාබහ ආරම්භ කරමින් සිටියහ.

" කට්ටිය ම බහින්න. ලත වෙන්නේ නැතුව හැමෝම කාලා ඉවරකරන්න. අපි පරක්කු වෙන්නේ නැතුව එතනට යන්න ඕනි."

එම අවන්හල ආසන්නයේ ම තවත් පාසල් කිහිපයක ම බස් රථ නතරකර තිබිණි. ඒවා දකින විට දී මාගේ සිතට දැනුණ නොසන්සුන්බව තව තවත් වැඩිවූයේ ය. නමුත් මම ඒ බවක් නොපෙන්වමින් අප ආසන්නයේ ම සිටි තවත් පාසලක සිසුන් අසලින් ම ගමන් කරමින් අවන්හල තුළට ගොඩවැදුණෙමි.

පාසලේදීත් වේලාවට ආහාරගෙන අවසන්කර පුරුදු නිසා ම අපට උදෑසන ආහාරය ගැනීමට එතරම් වේලාවක් ගතවූයේ නැත. තවමත් මීදුම සම්පූර්ණයෙන් ම පහව නොගිය පරිසරය ශරීරය ශීතලෙන් වෙව්ලවීමට සමත්විය. නමුත් ආහාරගෙන අවසන්වනවාත් සමඟ ම නැවතත් බස් රථයට ගොඩනැඟුනෙන් ඒ අලංකාර පරිසරය අගය කිරීමට අපට කාලයක් හිමිවූයේ නැත. නැවතත් අප ගමන් අරඹද්දී අභිමාන් අයියා අපට උපදෙස් ලබාදෙන්නට වූයේ ය.