Under the Sky

Part 12

" අභිමාන්!!! "

මම හා අභිමාන් අයියා යන දෙදෙනා ම එක්වර ම ස්වර්ගයේ සිට මහ පොළව වෙත ඇදවැටුණෙමු. ඔහු ක්ෂණික ව මාගේ හස්ථය අත හැරියේ ය. අභිමාන් අයියාගේ රෞද්‍ර දෙනෙත යශේන් අයියාගේ තියුණු දෙනෙත හා තරඟ වදින්නට වූයේ ය. එය මා යශේන් අයියා අභිමාන් අයියාට නමින් කතාකරනු ඇසූ පළමුවන වතාවයි.

" සර් එනවා... එනකොට මේ වැඩේ ඉවර කරලා තියන්න ඕනී. "

යශේන් අයියා පරාජය පිළිගත්තේ නැති අතර අභිමාන් අයියා පසුබැසීම යන වදන පවා නො හඳුනන්නෙක් වූයේ ය.

" මම දන්නවා! ශේන්, මෙතනට ආව නැති අනිත් අයට එන්න කියන්න. "

" මම මොනවා කරාට ද මට බනින්නේ??? "

මම ඔහුට රැවුමක් ලබා දී එම ස්ථානයෙන් පිටව ගියේ ගැටලුව තවත් දුරදිග යාම වැලැක්වීම සඳහායි. එතැනින් නිර්භීත ව ඉවත් වූව ද ඔවුන්ගේ දෑස් මානයෙන් ඉවත් වන විට ම මාගේ එම අභිමානය පොළව දක්වා ම ඇද වැටුණි. භීතිය, කෝපය මෙන් ම තවත් නො හඳුනන්න හැඟීම් රැසක වහලෙකු මෙන් මා හට දැනෙන්නට වූයේ ය.

" මොක ද වුණේ ? "

මම තවත් සිසුවෙකු හට පිටව යාමට සන් කර ලකීෂ් ආසන්නයෙන් අසුන් ගත්තෙමි.

" අවුලක් නැහැ... දුන්න එක කිව්වා... ආවා... "

" ම්... "

මම හැකි තරම් සන්සුන් ව ලකීෂ් හට පිළිතුරු දුන් අතර වැඩිදුර කතා නො කළ බැවින් අප දෙදෙනාගේ සාකච්ඡාව එයින් අවසන් විය. එය තරමක් දුරට සහනයකි. නමුත් පෙර දී මා හට කුමක් වීද? එලෙසින් මා කවර දිනක හෝ සිතා නැත. අභිමාන් අයියා පැවසීමට සූදානම් වූයේ කුමක් ද? එය මුලාවක් පමණක් ම ද?.... යශේන් අයියා කුමක් සිතනු ඇත්ද? ඔහු මා හට දෝශාරෝපණය කරාවිද?...

මා වූයේ කිසිසේත් ම සන්සුන් මනසකින් නො විණි. වූල් බෝලයක නූල් පැටලී ඇති ලෙසින් මාගේ සිතිවිලි විසින් මා තවදුරටත් වියවුල් කරන්නට වූයේ ය. කෙසේ නමුත් එහි දී පැමිණි ඛණ්ඩභාර ගුරුතුමා මාගේ සිතිවිලිවලට තිත තැබීය. එය හුදෙක් අමතක කිරීමක් විනා අවසානය නො වන බව පමණක් ඒ මොහොතේ මම දැන සිටියෙමි.