මම එදින පාසල නිම වී නිවසට පැමිණෙන අතරතුර ද මම නැවතත් සිතුවේ මම ගත් තීරණය නිවැරදි ද කියායි. මම සාමාන්යයෙන් ගත් තීරණයක් පිළිබඳ පසුතැවෙන පුද්ගලයෙකු නො වූ බැවින් මෙය දෙතුන් වතාවක් සිතිය යුතු අවස්ථාවකි. නමුත් මම තීරණය වෙනස් නො කළෙමි.
" මොකෝ කල්පනාව... "
අම්මාගේ හඬින් මම තිගැස්සුණු අතර හිස සලා ඇය වෙත සිනහවක් පෑවෙමි.
" ආ.. අම්මා... කැන්වස් දෙකකුයි සුදු ටී ෂර්ට් එකකුයි ගන්න ඕනි... "
" ඒ මොකට ද ඒ... "
" ප්රැක්ටිස් වලට "
" හෙට තාත්තත් එක්ක පන්ති ගිහින් එන ගමන් ගන්න... "
මම ඇය ව පසුපසින් ගොස් වැළඳ ගතිමි. ඇය සිනහව මුවේ රඳවාගෙන බොරු කෝපයක් මා වෙත අත් හැරියා ය.
" මල කෝලං... "
" ඔයත් එක්ක නැතු ව වෙන කවුරු එක්ක හුරතල් වෙන්න ද... "
ඇය සිහින් පහරක් මාගේ හස්ථයට එල්ල කළ අතර මම ඇය අතහැර කාමරයට වැදුණේ හෙට දිනයේ ගණිත පන්තිය සඳහා කළ යුතු වැඩ අවසාන කිරීමටයි. මන් ද යත් එසේ නො වුණ හොත් පොතත් සමඟ ම නැවත නිවස බලා පැමිණීමට සිදුවන බැවිනි.
පසුදිනයේ දී මම ලකීෂ් ද සමඟ පන්තිය වෙත පිවිසි අතර එයින් පසු ව ලකීෂ් සවස තිබූ පන්තියට ද සහභාගී වන බැවින් මම තාත්තා ද සමඟ නිවස වෙත පැමිණියේ ය.
ඒ පැමිණෙන අතරතුර සුදු ටී ෂර්ටයක් ද සයිස් 5 කැන්වස් ජෝඩුවක් ද මිල දී ගැනීමට අමතක නො කළෙමි.
සඳුදා දින අපේක්ෂා නො කළ තරම් වේගයෙන් පැමිණියේ ය.
" අවුලක් ගන්න එපා... මමත් ඉන්නවානේ... ඒත් සීනියර්ස්ලාත් එක්ක කටගහගෙන යන්න නම් එපා... "
තරමක් නො සන්සුන් ව මෙන් සිටි මාව ලකීෂ් පාසලට යන අතරමඟ දී අස්වැසුවේ ය. මම එයට එකඟ වූයෙමි.
" අවුලක් වෙන එකක් නැහැ... "
අප දෙදෙනා පාසල වෙත පැමිණීමෙන් අන්තුරු ව කෙලින් ම ක්රීඩා පිටිය වෙත පිවිසියෙමු. ඒ වන විට පුහුණුවීම් ආරම්භකර නො තිබුණු අතර ලකීෂ් මාවත් ඇදගෙන ශිෂ්යභට කාමරය වෙත ඇවිද ගියේ ය.
YOU ARE READING
Under the Sky
Non-Fictionලබා දුන්නොත් අවස්ථාවක් ආසයි පෝලින් වෙන්න ආයෙත් වරක් රන්ටැඹේ අහස යට...
