Senza Fine II

XXXVI.

24.10.2023r.

–To nie jest dobry pomysł. Po co chcesz do tego wracać? Chuj ze mną, ale terapeutka też ci mówiła, że czasem lepiej zostawić te nawet niewyjaśnione sprawy w przeszłości – westchnął z wyrzutem, gdy ja popijałam kawę spoglądając z rozemocjonowaniem na listę kontaktów w telefonie. – Zresztą później przychodzą znajomi, naprawdę chcesz sobie psuć wieczór?

Przewróciłam oczami będąc już poirytowana jego obsesyjną wręcz troską, którą niestety, ale w pełni rozumiałam. Naprawdę wystraszyłam Finniana moimi wcześniejszymi wyznaniami i nie dziwiła mnie jego niekończąca się walka o to, bym nie popełniła kolejnego głupstwa rzutującego na zdrowiu mej psychiki.

–Ciągle o tym myślę i wiem, że nie mam innego wyboru. Ja po prostu muszę się dowiedzieć. – Zerknęłam na niego błagalnie, a on w odpowiedzi ponownie westchnął. – On był mi bliższy, niż rodzina odkąd pamiętam.

–Tak, jak Antonio dla mnie – sarknął z pogardą na moją infantylność. – To cię dotyka, rozumiem, ale Lawrence cię zdradził i próbował wykorzystać dla własnych celów. Nie jest już osobą, którą kochałaś w dzieciństwie, a całkiem możliwe, że tak naprawdę nigdy nią nie był – wyjaśnił obejmując mnie ramieniem.

–Ale chcę z nim porozmawiać mimo wszystko. Nawet, jeżeli będę cierpieć jeszcze mocniej, muszę usłyszeć jego wyjaśnienia. – Nie dawałam za wygraną i skutecznie przekonywałam chłopaka, co do prawidłowości własnych wyborów. – Obiecałam, że od teraz poinformuję cię o każdej kretyńskiej rzeczy, jaką chcę robić i właśnie to robię Finnian. Mówię ci o wszystkim dokładnie tak, jak chciałeś, jednak nie myśl, że twoje słowa mnie od tego odwiodą. Już zdecydowałam.

–Oczywiście, że już zdecydowałaś – zaśmiał się. – W takim razie dzwoń. Dzwoń i miejmy to z głowy, bo muszę jeszcze tu posprzątać przed imprezą.

–Posprzątać? – spytałam unosząc brwi i przejechałam wzrokiem po absolutnie czystym, doprowadzonym do błysku salonie. – W klamkach od drzwi dosłownie można się przejrzeć, a jedzenie z podłogi byłoby tak samo higieniczne, jak z talerzy.

–Aria, akurat ty jesteś ostatnią osobą, która powinna określać czystość pomieszczenia – odparł widocznie się obruszając. – Ostatnio mówiłaś, że posprzątałaś pokój, a jak tam wszedłem z szafy dosłownie wysypały się pogniecione ubrania i cała masa twoich bibelotów.

–Wolałbyś to mieć w swojej czyściutkiej sypialni? – spytałam z rozbawieniem w tym samym czasie obserwując jego wzburzoną gestykulację, jakby chodziło o coś znacznie poważniejszego, niż o zwyczajny nieład. – No i kazałeś mi się przecież zadomowić.

–Jeżeli zadomowieniem nazywasz robienie syfu wszędzie, gdzie się da, to naprawdę ci się udało. Nigdy nie sądziłem, że powiem coś takiego, ale w robieniu bałaganu jesteś nawet lepsza od Claytona i Milo. Dzięki Bogu teraz mam na głowie tylko ciebie.

–Dobrze wiem, że za nimi tęsknisz – zauważyłam. – Właściwie nadal nie do końca rozumiem, dlaczego ich też Marco chciał ściągnąć na Sycylię. Mieli jakieś zatargi z moim ojcem? – zapytałam. W ostatnich dniach nie byłam do końca obecna i niewykluczone, iż chłopcy przed powrotem do Las Vegas w jakimś stopniu omawiali ten temat, jednak mnie to całkowicie umknęło.

–Twój tata chciał otworzyć kilka burdeli w Las Vegas, a oni od lat wykorzystywali wszystkie kontakty, żeby mu w tym przeszkodzić – wyjaśnił z niesmakiem. – Do tego wiedział, że są moimi kumplami i utrudniają mu życie między innymi na moją prośbę. W dodatku nie zdziwiłbym się, gdyby chciał ich zabić tylko po to, by zrobić mi na przekór.