welcome back, @Luke5SOS ✉

three

- Luke?

Blondyn bez słow wpatrywał się w moją posturę od góry do dołu.
Jak widać, nie tylko ja zmieniłam wygląd.

- M-Mia? - przeczesał palcami włosy. Co tutaj robisz?

- Uczę sie, mieszkam. O to samo mogę zapytać Ciebie? - ciągle trwałam w zaskoczeniu.

- Znowu jesteśmy u ciotki.

Sama rozmowa była cholernie dręcząca.
Z jednej strony miałam ochotę wyściskać go całymi siłami po tym pieprzonym roku, a z drugiej wykrzyczeć jakim jest idiotą.
Trudny wybór.

- Chyba..

- Tak, chyba powinniśmy porozmawiać. - nie dałam dokończyć.

I takim o to sposobem znaleźliśmy się w pobliskim parku.

- Więc tak jak mówiłem, poukładałaś sobie idealnie życie, jesteś studentką na wymarzonej uczelni, mieszkasz sama. Nie tego chciałaś?

- Miałeś wrócić po roku. - zaśmiałam się. Mieliśmy też za wszelką cenę utrzymać kontakt. Tego chciałam

- Ludzie się zmieniają, Mia. Wszystko się zmieniło.

- I dlatego postanowiłeś nadzwyczajnie w świecie to wszystko olać?

- To było dla Twojego dobra.

- Przestałeś odzywać się dla mojego dobra? To żart, prawda?

- Chciałem ulżyć temu wszystkiemu. To przerastało. Ten czas był znacznie za krótki, dodatkowo trasa i ..

- Istnieje coś takiego jak wsparcie? Podtrzymywanie kogoś na duchu? Pomoc? Mogliśmy dać to sobie nawzajem, ale wybrałeś zerwanie kontaktu? - przerwałam.

- To było naprawdę trudne. Ale uwierz mi, wyszło na lepsze. Skupiłaś się na nauce i zgadując po rodzaju uczelni- egzaminy poszły też bardzo dobrze.

- Uważasz, że wolę się uczyć niż rozmawiać z Tobą? To śmieszne Luke, nie prowokuj mnie.

- Po prostu przepraszam. Nie powiem nic innego, bo wiem, że to spieprzyłem, jak z resztą wszystko inne. - skierował wzrok ponownie na mnie. Ale spotkaliśmy się tutaj. W Twoje urodziny. - uśmiechnął się.

- Jestem zła, ale miło, że pamiętałeś.

Blondyn przyciągnął mnie do siebie i zamknął w szczelnym uścisku.

- Wszystkiego Najlepszego Mia. - pogłaskał kciukiem moje ramię. Tęskniłem.

jesteście niesamowici serio, kocham was