Η αδελφότητα των Ρόδων

κεφάλαιο 26

Η Ρόζαλιν μπήκε στο αυτοκίνητο σκεπτική. Δε μπορούσε να αποφασίσει για το που θα πήγαινε τώρα που ξεμπέρδεψε με την δουλειά της στην τράπεζα. Θα μπορούσε να γυρίσει κατευθείαν στο σπίτι της και να στρωθεί στη δουλειά. Θα μπορούσε να καθίσει σε ένα καφέ και να κάνει μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και τέλος θα μπορούσε να περάσει μια βόλτα από το σπίτι της Νάταλι. Της είχε λείψει μα προτίμησε να το αφήσει για αύριο αυτό το τελευταίο. Καλύτερα αύριο, όταν θα είχε αρχίσει να νιώθει πραγματικά μόνη.

Επέλεξε να καθίσει για λίγο σε μια καφετέρια και να πιει ένα φλιτζάνι τσάι. Ωστόσο απέφυγε να πάει στο στέκι του Αλεξάντερ για προφανείς λόγους. Μπήκε σε μια άλλη στην οποία πήγαινε κάποιες φορές με τη νάταλι επειδή τους άρεσε η μουσική που έπαιζαν εκεί. Ήταν κλασική, κυρίως όμως πιανιστική και δωματίου.

Ξεφύλλισε για λίγο τον κατάλογο και τελικά ζήτησε από έναν εύθυμο σερβιτόρο να της φέρει ένα τσάι με άρωμα μήλου και τριαντάφυλλου, το οποίο ήταν όμως χωρίς τείνη. Καλύτερα να παρέμενε όσο το δυνατόν πιο ήρεμη σήμερα όπως και τις επόμενες μέρες γενικότερα. Το ένιωθε κάπου βαθιά μέσα της πως θα συνέβαιναν πολλά πράγματα μαζεμένα κι έπρεπε να τα διαχειρισθεί με συγκρότηση και περίσκεψη.

Όταν ήρθε η τσαγιέρα με το φλιτζάνι, ευχαρίστησε και πλήρωσε το σερβιτόρο αμέσως για να μπορέσει αργότερα να φύγει ανενόχλητη σε περίπτωση που εκείνος θα ήταν απασχολημένος. Κόσμος πολύς δεν υπήρχε ακόμη στην καφετέρια αλλά πιθανότατα σύντομα να γέμιζε το μαγαζί.

Πρόσθεσε λίγο μέλι στο φλιτζάνι κι άρχισε να ανακατεύει ενώ την ίδια στιγμή έψαχνε για τον κωδικό σύνδεσης του μαγαζιού στο διαδίκτυο. Τον βρήκε τελικά στην απόδειξη και γέλασε μόνη της σιγανά από την απλότητά του.

Τον έβαλε βιαστικά στο κινητό της και περίμενε να συνδεθεί.

Ο αλεξάντερ διάβασε την κάπως κοφτή κι απόμακρη απάντηση της ρόζαλιν λίγο πριν παραγγείλει ένα σάντουιτς με κοτόπουλο και μαγιονέζα για ένα κάπως πρόωρο μεσημεριανό από την διπλανή καντίνα. Ζήτησε να του φέρουν και μια πορτοκαλάδα μαζί και τότε άρχισε να σκέφτεται την απάντηση που θα της έστελνε.ΔιΙότι φυσικά δε θα το άφηνε το πράγμα να τελειώσει εκεί, δεν είχε καταστρώσει όλο αυτό το σχέδιο για το τίποτα. Δεν άργησε να βρει αυτό που θα της έστελνε και το πληκτρολόγησε χαμογελώντας. Αμέσως όμως μόλις το έστειλε του τηλεφώνησε η Λόρεν. Τώρα τι να έκανε; Να της απαντούσε ή όχι;