Η αδελφότητα των Ρόδων

κεφάλαιο 44

Η ρόζαλιν έκλαιγε μη δίνοντας καμιά σημασία στις σταγόνες της βροχής που δυνάμωναν σιγά- σιγά, κι ανακατεύονταν με τα δάκρυα της. Είχε μόλις μάθει το όνομα του εχθρού της, του δολοφόνου των γονιών και της αδερφής της. Είχε μόλις ακούσει τη γιαγιά της να ξεκλειδώνει μαζί με την καρδιά της κι ολόκληρη την ιστορία την ποτισμένη με το αίμα, το θάνατο και την εμμονή. Έτρεμε κιόλας μα κι αυτό είχε αργήσει να το αντιληφθεί. Ο καφές και το τσάι είχαν επίσης από ώρα τελειώσει και σίγουρα το τρέμουλο της σχετιζόταν και με τη δική τους κατανάλωση εκτός από την τεράστια συναισθηματική της φόρτιση, καθώς και με τη ραγδαία αύξηση της αδρεναλίνης στο αίμα της.

Τα μαλλιά της έτσι καθώς άρχισαν να βρέχονται κολλούσαν στο πρόσωπο και στην πλάτη της κι εκείνη το μόνο που έκανε για λίγο ήταν να παλεύει να τα διώξει από το πρόσωπο της, σπρώχνοντας τα πίσω με μανία, λες κι έφταιγαν αυτά για όλα της τα προβλήματα.

Εκείνο που επίσης δεν είχε αντιληφθεί ήταν οι τόσες ώρες που βρισκόταν καθισμένη σε εκείνο το παγκάκι. Τελικά ήταν ο δυνατός πόνος στην πλάτη και στους άκαμπτους ώμους της που την έκαναν να σταματήσει τα κλάματα για μια στιγμή και να δοκιμάσει να ανασηκωθεί μόνο για να βογκήξει από τον πόνο μα κι από το μούδιασμα των άκρων της.

Όταν τελικά υποχώρησαν και τα δυο άρχισε να συνειδητοποιεί την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Ο εχθρός της είχε όνομα κι έπρεπε αμέσως να κάνει μια ακόμη πιο επισταμένη έρευνα για λογαριασμό του, καθώς επίσης και για την οικογένεια και τις δουλειές του. Μα για να το πετύχει αυτό, έπρεπε το συντομότερο να φύγει από το παρκάκι αυτό και να επιστρέψει στο σπίτι της ώστε να μπορέσει να κάνει αμέσως ένα ζεστό μπάνιο και να ντυθεί με ζεστά ρούχα.

Άρχισε να μαζεύει τα πράγματα της όταν κατάλαβε πως κάποιος της τηλεφωνούσε. Με την ταραχή της να μην έχει υποχωρήσει ακόμη απάντησε χωρίς να μπει στον κόπο να κοιτάξει την οθόνη του κινητού.

-Ρόζαλιν, είσαι καλά;

Ρίγησε στο άκουσμα της φωνής του Αλεξάντερ γουέλς μα είπε στον εαυτό της πως ήταν το κρύο που της προκάλεσε αυτό το ρίγος.

-Ναι, δηλαδή όχι...

Τρόμαξε και η ίδια έτσι όπως άκουσε την ίδια της τη φωνή, βραχνή κι αλλοιωμένη, σχεδόν αγνώριστη.

-δεν ακούγεσαι καλά. Τι συμβαίνει;

-δε συμβαίνει τίποτα, Αλεξάντερ. Άκου, λυπάμαι μα σχετικά με το δείπνο...