Η αδελφότητα των Ρόδων

κεφάλαιο 36

Το πρωί της επόμενης μέρας βρήκε τον Τζάξον ξενυχτισμένο κι έντονα προβληματισμένο. Το προηγούμενο βράδυ είχε αποσυνδεθεί νωρίς από το σκοτεινό δίκτυο καθώς επίσης κι από όλες τις μυστικές κι αγαπημένες του ηλεκτρονικές γωνιές. Είχε προσπαθήσει να δει μια καλή ταινία μα ούτε κι αυτό το είχε καταφέρει. Βέβαια πριν αποσυνδεθεί είχε πρώτα βεβαιωθεί πως η Ρόζαλιν είχε επιστρέψει στο σπίτι της και πως είχε πέσει κατευθείαν για ύπνο. Έτσι δεν πείραζε και τόσο που άφηνε κι εκείνος για μια φορά το πόστο του νωρίτερα από το συνηθισμένο.

Όλη τη νύχτα βημάτιζε νευρικός και συλλογισμένος, φέρνοντας στο νου του την τελευταία του κουβέντα με τον Κέβιν Μπάξτερ. Καθόλου δεν του άρεσαν όσα είχαν ειπωθεί μεταξύ τους, αν και στο βάθος πίστευε πως ο κέβιν κανένα πρόβλημα δε θα του δημιουργούσε μόνο και μόνο επειδή ο Τζάξον του ήταν και θα του ήταν χρήσιμος και μετά το τέλος της υπόθεσης αυτής.

Το χαρακτήρα και τις κινήσεις του χρηματιστή είχε αρχίσει πια να είναι σε θέση να τα προβλέπει ως ένα βαθμό και σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να γίνει εχθρός του. Ανάγκη τον είχε όπως άλλωστε κι εκείνος.

Ωστόσο ένιωθε κάτι να τον τρελαίνει στριφογυρίζοντας μέσα στο νου του, ζητώντας να βγει στην επιφάνεια. Ήθελε να προκαλέσει μια μικρή ανησυχία στον Κέβιν, χωρίς ωστόσο να φανερωθεί πως ήταν αυτός που είχε κινήσει τα νήματα.

Αμέσως μόλις του γεννήθηκε αυτή η ιδέα, άνοιξε και πάλι όλες του τις σελίδες κι αφού έλεγξε τα μηνύματα του, άρχισε μετά να βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο του. Δε θα έκανε πολλά πράγματα γιατί ο κέβιν κάθε άλλο παρά ανόητος ήταν, θα του έδινε ένα μικρό μάθημα μόνο ωστόσο, μένοντας βέβαια αθέατος κι απαρατήρητος στις σκιές. Καθώς τα χέρια του έτρεχαν πάνω στο πληκτρολόγιο είχε κιόλας αρχίσει να νιώθει πολύ καλύτερα. Ίσως τελικά απόψε να τα κατάφερνε να δει εκείνη την ταινία που είχε αρχίσει χθες, αν βέβαια η δεσποινίς Τζόουνς έκανε ήσυχα- ήσυχα τη δική της δουλειά στο σπίτι της.

Η κρίστα τεντώθηκε και χασμουρήθηκε ανοίγοντας επιτέλους τα μάτια της. αμέσως μόλις προσανατολίστηκε άπλωσε το χέρι της ψάχνοντας το κρεβάτι δίπλα της. Τα ήδη κρύα σεντόνια την πληροφόρησαν πως ο Κέβιν είχε φύγει από ώρα.

«Να πάρει, πάλι δεν τον πρόλαβα...»

Πήρε το κινητό της και το ξεκλείδωσε για να δει την ώρα. Ήταν περασμένες εννιά, πώς να τον προλάβαινε δηλαδή;