Η αδελφότητα των Ρόδων

κεφάλαιο 1

Η ρόζαλιν ξύπνησε μούσκεμα στον ιδρώτα. Ωστόσο αυτό δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο γι'αυτήν. Το ίδιο ακριβώς πράγμα γινόταν κάθε νύχτα την τελευταία εβδομάδα.

Περίμενε μέχρι να ηρεμήσουν οι χτύποι της καρδιάς της κι έπειτα άπλωσε το χέρι της να πάρει το κινητό της από το κομοδίνο πλάι στο κρεβάτι της. Ήταν ασημί, κι ένα από τα σχετικά τελευταία μοντέλα. Ποτέ δεν το έκλεινε, έτσι δεν άργησε να δει την ώρα.

Κόντευε οχτώ το πρωί.

Αναστέναξε σχεδόν ανακουφισμένη. Κάτι ήταν κι αυτό. Τις περισσότερες φορές ξυπνούσε μέσα στη νύχτα, και μετά δυσκολευόταν πάρα πολύ να αποκοιμηθεί ξανά. Πότε τα κατάφερνε τελικά και πότε όχι.

Έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο. Ονειρευόταν την αδερφή της, την αμέλια, η οποία είχε πεθάνει δυο χρόνια πριν. Οι συνθήκες του θανάτου της ήταν το λιγότερο τραγικές.

Η κοπέλα είχε βρεθεί νεκρή στο σπίτι της ένα πρωί, από την ίδια την ρόζαλι. Οι γονείς τους είχαν πεθάνει όταν εκείνες έμπαιναν στο πανεπιστήμιο.

Ήταν δίδυμες, έτσι είχαν εισαχθεί στις σχολές τους την ίδια χρονιά.

Η αμέλια σπούδασε αρχαιολογία, ενώ εκείνη είχε προτιμήσει το τμήμα της δημιουργικής γραφής, και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Έβγαλε διστακτικά το ένα της χέρι από το πάπλωμα και ενώ η πρώτη της παρόρμηση ήταν να το κρύψει ξανά εκεί μέσα. Κατάφερε πιέζοντας τον εαυτό της να βγάλει και το άλλο.

Ήταν Νοέμβριος και το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό για την εποχή.

Πάτησε το κουμπί για τη θέρμανση, και παραπατώντας σχεδόν από τη νύστα άρπαξε σφιχτά το κινητό της και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο.

Με γρήγορα αγγίγματα στην οθόνη αφής διάλεξε ένα μουσικό κομμάτι και το έβαλε να παίζει δυνατά για να μην καλύπτεται ο ήχος από το νερό κι έπειτα γλίστρησε στη μπανιέρα πετώντας το νυχτικό της πάνω σε ένα καλάθι.

Η μουσική που γέμισε το χώρο σε συνδυασμό με το κατευναστικό άγγιγμα του νερού, έκαναν για μια ακόμη φορά το όνειρο και τη δυσάρεστη αίσθηση που της προκαλούσε να φύγουν μακριά. Μα αυτό δεν την ξεγέλασε καθόλου. Το ήξερε πως η ανακούφιση που βρήκε ήταν εντελώς πρόσκαιρη, προσπάθησε ωστόσο όσο μπορούσε να την απολαύσει.

Αμέσως μόλις τελείωσε το μπάνιο της, πήρε πάλι το τηλέφωνο και σταμάτησε τη μουσική. Ωραίοι ήταν αυτοί οι ήχοι μα ένας ελαφρύς πονοκέφαλος είχε αρχίσει να την ενοχλεί ύπουλα. Ήταν βέβαιη πως και πάλι το όνειρο ευθυνόταν για τον πόνο.