Η αδελφότητα των Ρόδων

κεφάλαιο 45

Ματωμένα σεντόνια... η μυρωδιά από ένα φρουτώδες σαμπουάν... το αίμα παντού ακόμη και στον τοίχο... μια κραυγή που έμεινε για πάντα ανείπωτη... ένα λευκό καταματωμένο νυχτικό και κρύο, πολύ κρύο...

Η Ρόζαλιν άνοιξε τρέμοντας τα μάτια της. Όλες τις προηγούμενες φορές λουζόταν στον ιδρώτα όμως τώρα όχι. Τώρα κρύωνε, κρύωνε πολύ αν και ήταν σκεπασμένη με το πουπουλένιο της πάπλωμα μέχρι το κεφάλι σχεδόν. Επιχείρησε να μετακινήσει το σώμα της μήπως νιώσει καλύτερα όμως προς μεγάλη της φρίκη διαπίστωσε πως της ήταν αδύνατο να το κάνει. Δυο δυνατά ανδρικά χέρια την κρατούσαν. Κι έτσι προς στιγμήν ετοιμάστηκε να χαλαρώσει μόνο για να ξαναγυρίσει αμέσως όμως στην προηγούμενη δυσάρεστη κατάσταση. Τα χέρια αυτά δεν ήταν του Ρόναλντ, όχι, ήταν του Αλεξάντερ.

Με δυσκολία στράφηκε να τον κοιτάξει την ώρα που συνειδητοποιούσε πως είχε στο στόμα της μια έντονα πικρή γεύση που δεν οφειλόταν μόνο στην άφθονη ποσότητα κρασιού που είχε καταναλώσει μα και στα πολλά προδοτικά φιλιά που είχε μοιραστεί μαζί του.

Κι αυτή η ανάμνηση, όσο γλυκιά κι οδυνηρή κι αν ήταν της έφερε στο νου μια άλλη κι ύστερα μια άλλη...

Θυμόταν καθαρά να τελειώνουν στο σαλόνι το δεύτερο μπουκάλι του λευκού κρασιού, κι ύστερα να μιλάνε για βικτοριανή λογοτεχνία, ναι ναι, ήταν σίγουρη πως μιλούσαν γι'αυτό το ζήτημα.

Θυμόταν στη συνέχεια να της βγάζει την κορδέλα και να αρχίζει να τη φιλάει... Κι είχε βγάλει και το ρολόι του, το αναθεματισμένο αυτό ρολόι το οποίο την ενοχλούσε που ακόμη της ξέφευγε. Το είχε κρύψει κάτω από ένα μαξιλάρι αλλά γιατί;

Θυμόταν να τραβάει από πάνω της το πουλόβερ ήρεμα κι ευγενικά μα σταθερά κι αποφασιστικά.

Τα υπόλοιπα ήταν θολά ακόμη στο νου της. Με δυσκολία θυμόταν κάποια στιγμή να τη σηκώνει στα χέρια και να την κουβαλάει μέχρι την κρεβατοκάμαρα.

Τότε δεν του είχε φέρει καμιά αντίρρηση απολαμβάνοντας πλήρως τη διαδικασία αλλά τώρα ξαφνικά το μόνο που ήθελε ήταν να απεγκλωβιστεί από αυτά τα χέρια και να μείνει και πάλι μόνη. Για να το κάνει αυτό ωστόσο έπρεπε να βγει από εκεί μέσα και μάλιστα χωρίς να τον ξυπνήσει.

Της πήρε κάμποσα λεπτά μέχρι να καταφέρει να σηκωθεί και να ξεγλιστρήσει από τη λαβή του που παρέμενε σταθερή ακόμη και στον ύπνο. Στάθηκε από πάνω του κοιτώντας τον για λίγο. Ήταν αναμφίβολα ωραίος άνδρας, ωραίος καλλιεργημένος και πλήρως συνειδητοποιημένος. Όμως κάτι την ενοχλούσε από τότε που ξύπνησε πιέζοντας τη να απομακρυνθεί αμέσως από κοντά του.