Zeynep'ten.
Hani şöyle bir zaman gelir biri boğazını sıkar ama sen kimin yaptığını bilmezsin çırpınırsın ama çırpındıkça o el daha fazla sıkmaya çalışır. Işte bende böyleydim çırpındıkça daha fazla canım yanıyordu.
Istemedigim bir evlilik veya sonunu görmediğim bir evlilik yaşiycaktım.
Sızlayan yüreğimle gülümsemeye çalıştım. Ordan oraya koşturan anneme baktım tek yaşam sevincim oydu ve şimdi onu elimden alıyorlardı..
Merdivenlerde öylece etrafı izledim.
Evde bir kargaşa bir koşuşturma herkes bir işin elinden tutmuş birbirine çemkiriyordu. Herkese güzel bir düğün bana bir cenazeydi şuan.
Yavaş yavaş merdivenlerden inmeye başladım.
Seslerden dolayı annem kafasını kaldırıp zorla olduğunu anladığım gülümsemesini yüzüne takmıştı. Ahh ne zordu böyle olması. Birimiz güçlüyü oynuyorduk birimiz güçsüzü şuan hangimiz hangi karakteri canlandırıyoruz?
Annemin yanına geldiğimde ağlamamak için sıktığım yumruklarım acımaya başlamıştı annem, öylece yüzüme baktı ağliycaktı hayır ağlamamalıydı! Eğer o ağlarsa ben durmazdım ki...
Annem bunu farketmiş gibi hızla toparlanıp tekrar gülümsedi.
Bana şefkatle bakıp hafifçe saçlarımı okşadı. Bu dokunuşla kapanan gözlerime lanet ettim.
Annem, fısıltıyla "büyüdünde uçuyor musun şimdi kızım?" Dedi.
Aniden, yüreğime giren ağrıyla yumruğumu daha fazla sıktım.
Oysa ki benim kanatlarım kırıktı, nasıl uçabiliyordum?
Annem, anlımdan öpünce zorlukla gözlerimi açtım. Annem, dolu gözlerine inat gülümseyerek "benim güzel kızım dilerim rabbimden bir ömür mutlu olursun." Deyip leçeğinin köşesiyle akan yaşını sildi.
Artık dayanamıycaktım...
Sol gözümden akan yaşla hızla anneme sarıldım. Fısıltıyla "gitmek istemiyorum..." Dedim sonunda.
Annem, sırtımı okşayıp "şhh deme öyle sende her kız gibi büyüdün simdi gidiyorsun." Deyip saçlarımın arasına bir öpücük kondurdu.
Bir şey diyemedim..
Ikimizde sustuk...
Sonunda annem benden ayrılıp "hadi hazırlan daha akşama nişan var." Deyip konuşmama izin vermeden kolumdan tutup beni tekrar yukarı çıkardı.
Odaya geldiğimizde içeri girip etrafa göz attı dağınık odayla kafasını olumsuz anlamda sallayıp "3 saate kadar hazır ol!" Deyip birşey dememe izin vermeden çıkıp gitti.
Odada ilk bir kaç dakika sadece durdum daha sonra kendime gelmeye çalışarak kapının arkasına astığım elbiseye yaklaştım.
Dantelli kollarında ellerimi gezdirip gülümsedim. Her kızın hayali olan neden benim hayalim olamıyordu?
Daha fazla düşünmemek için elbiseyi askısından çıkarıp üstümdekilerden kurtulup hızla giyindim.
Asaf'ın gönderdiği elbise tam üzerime olmuştu.
Aynada son kez kendime baktım şu bir haftada çökmüştüm göz altlarım morarmaya başlamıştı. Sıkıntıyla nefes verip gözlerimi yumdum. Açılan kapıyla aynadan baktığımda saçım için kızların geldiğini farkettim. Sandalyeye oturup kendimi onların eline bıraktım.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
İMERA FERAM ☑
Teen Fiction▪︎TAMAMLANDI▪︎ Mutluluk neydi? Yani gerçek mutluluk? Baba sevgisi, aile sıcaklığı? Peki size bir soru. Size hiç kendi hayatınız için söz hakkı verildi mi? İşte bana verilmedi. Benim kaderimi onlar çizdi ve beni bir avuç sevgiyle uğurladılar yaşadığı...
